Του Γιώργου Τζιόρα

Για μια ακόμα φορά η κυβέρνηση βρίσκεται εν μέσω συμπληγάδων, καθώς αδυνατεί να βρει τις κατάλληλες λύσεις στο κλείσιμο της περιβόητης β’ αξιολόγησης, αφού εργασιακά και ασφαλιστικό βρίσκονται κυριολεκτικά στον αέρα, με αποτέλεσμα την απομάκρυνση από τους στόχους και εν τέλει την πλήρη οικονομική απορρύθμιση.

Το ελληνικό πλέον ζήτημα δεν έγκειται μόνον στα οικονομικά, αλλά αποτελεί ένα συνολικό πακέτο ακαμψίας και δυστροπίας από το οποίο διακατέχεται πλήρως η χώρα. Ο φαύλος κύκλος των μνημονίων ουσιαστικά αποδεικνύει εμπράκτως την αδυναμία των Ελλήνων να αλλάξουμε ριζικά. Σε τι όμως οφείλεται αυτή η αδυναμία; Γιατί άραγε η χώρα μας διαφέρει από τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες; Το πρόβλημα σαφώς απλώνεται σε μια μεγάλη γκάμα τομέων, αλλά ας ξεκινήσουμε από την βάση.

Τα ερωτήματα αυτά πρωτίστως, έχουν απαντήσεις που αφορούν κυρίως την παιδεία των Ελλήνων. Η έλλειψη δηλαδή πολιτικής παιδείας, είναι το κυριότερο δομικά πρόβλημα το οποίο αντιμετωπίζει η ελληνική κοινωνία από ιδρύσεως του ελληνικού κράτους, καθώς οι πολίτες αντιμετωπίζουν την πολιτική κατάσταση στην χώρα σαν ένα ξένο ζήτημα στο οποίο δεν ενδιαφέρονται να δώσουν μια σοβαρή και αξιόπιστη λύση. Είναι σαφώς δικαίωμα του καθενός να έχει την δική του κρίση και άποψη, αλλά αυτό δεν τον καθιστά άμοιρο των ευθυνών. Είναι λοιπόν υποχρέωση το να μετέχουν της πολιτικής όλοι οι πολίτες και όχι δικαίωμα, καθώς αυτό μας έχει καταστήσει πλέον ανεύθυνους με αποτέλεσμα διαρκώς να οδηγούμαστε στην αυτοκαταστροφή. Είναι δηλαδή ζήτημα νοοτροπίας, αφού όλοι επιθυμούν την αλλαγή, κανένας ωστόσο δεν επιθυμεί να αλλάξει ο ίδιος και να αποκτήσει επιτέλους πολιτική συνείδηση, κάτι που στην Ευρώπη αποτελεί την ναυαρχίδα και τον θεμέλιο λίθο της δημοκρατίας.

Βέβαια, τα ζητήματα οικονομικής φύσεως έχουν έναν καίριο λόγο στην διαμόρφωση μιας ορθώς οργανωμένης πολιτείας, και σαφώς σε αυτό τον τομέα απαιτούνται άλματα από την ελληνική κοινωνία. Πως άραγε μπορεί μια οικονομία να λειτουργήσει σωστά όταν οι φορολογικοί της νόμοι αλλάζουν διαρκώς; Είναι το πρώτο ερώτημα που θέτουν τα τελευταία χρόνια αρκετοί οικονομικοί αναλυτές, αλλά σε αντίθεση με την επιστημονική λογική, οι ελληνικές κυβερνήσεις σε ετήσια βάση αναθεωρούν και νομοθετούν διαρκώς νέους φόρους που έχουν επιβαρύνει την οικονομία και την ελληνική οικογένεια, οδηγώντας πλέον στην οικονομική παράλυση την πλειοψηφία των φορολογουμένων. Από την άλλη μεριά, η δημοσιονομική πειθαρχία δεν έχει επιτευχθεί και το ερώτημα που παραμένει είναι: ποίοι άραγε εμποδίζουν αυτή την μονόδρομη διαδικασία; Φαίνεται πάλι ότι τα μεγάλα «τσιφλίκια» στον δημόσιο τομέα παραμένουν αμετάβλητα, δημιουργώντας συνεχώς προβλήματα στην κρατική μηχανή η οποία πέραν του γεγονότος ότι είναι σπάταλη, δεν φαίνεται να λειτουργεί ορθά, κάτι που το αντιλαμβάνεται κανείς από την παραμικρή επαφή μαζί του.

Η επέλαση των κομμάτων στην καθημερινότητα των πολιτών θα μπορούσα να πω, ότι είναι η μεγαλύτερη γάγγραινα στην χώρα, δεδομένης της κομματικοποίησης των πάντων! Ας διερωτηθεί κανείς αν υπάρχει άλλη χώρα στον κόσμο όπου τα κόμματα να έχουν τόσο μεγάλη διείσδυση στα πανεπιστήμια; Στον χώρο της ελεύθερης σκέψης και διανόησης, αντί να παράγονται νέες ιδέες που θα οδηγήσουν την κοινωνία σε ένα καλύτερο μέλλον, «κυκλοφορούν» στενές κομματικές απόψεις προηγούμενων αιώνων που μόνον με επιστήμη δεν μοιάζουν, ακρωτηριάζοντας τον σημαντικότερο εκπαιδευτικό φορέα που διαθέτει μια προηγμένη χώρα. Και εδώ χωρά βέβαια η παράδοση στην εισβολή των κυβερνήσεων και γενικότερα των κομμάτων στο χώρο των ΜΜΕ. Πως είναι δυνατών να υπάρχουν «ανεξάρτητοι» δημοσιογράφοι που αποτελούν κομματικά όργανα; Η διαφθορά των ΜΜΕ είναι γεγονός και έχει γίνει αποδεκτή ακόμη από τους ποιο συστημικούς δημοσιογράφους που αναγνωρίζουν το τέλμα στο οποίο έχει οδηγηθεί ο χώρος, μα κανείς δεν φαίνεται να θέλει να αλλάξει αφού τα συμφέροντα παραμένουν ακόμα και σήμερα.

Πέραν όμως των όσων αναφέρθηκα παραπάνω, εκείνο που προκαλεί ανησυχία είναι η αύξηση των λαϊκιστικών και των ακραίων απόψεων που έχουν υιοθετηθεί από μεγάλη μάζα της κοινωνίας χάριν φυσικά της τεχνολογίας που έχει δημιουργήσει ψεύτικες ιστορίες εθνοσωτήρων και συνομοσιολογίας, αποσκοπώντας πρωτίστως στην κερδοφορία των ιδιωτικών ιστοσελίδων και αφετέρου στον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης από την πραγματικότητα, μέσω της οποίας άδραξαν την ευκαιρία ορισμένοι «μαυραγορίτες» να κερδίσουν πολιτική δύναμη. Αυτό βεβαίως σε συνδυασμό με έλλειψη σοβαρής σκέψεως, οδηγεί στην σημερινή και ίσως αύριο σε χειρότερη κατάσταση.

Όλα αυτά λοιπόν, θα έπρεπε να μας ενώνουν σε αυτή την δύσκολη συγκυρία, γιατί η πραγματική αλλαγή θα επέλθει μόνον από την βάση της κοινωνίας και όχι από πολιτικούς σωτήρες που περιμένουμε διακαώς να εμφανιστούν. Ας ευχηθούμε στην χώρα, αυτή την χρονιά να επιδιώξουμε ως στόχο την εθνική συνεννόηση για το καλό της πατρίδας, ειδάλλως θα οδηγηθούμε σε εθνική καταστροφή χωρίς προηγούμενο, ισοπεδώνοντας ότι απέμεινε από την χώρα του Περικλή!

Το άρθρο Η ανάπτυξις κείται μακράν εμφανίστηκε πρώτα στο Giga fm 105,4 | Ραδιοφωνικός Σταθμός | Ήπειρος | Ιωάννινα.

Του Χρήστου Γιανναρά

Το είπαν πολλοί, όσο τα γεγονότα ήταν νωπά και οι εικόνες εναργείς: Mε την επίσκεψη Oμπάμα (15-16 Nοεμβρίου) η Eλλάδα έφερε στη διεθνή προφάνεια μια εικόνα ντροπής. Oχι φτώχειας (η φτώχεια δεν είναι ντροπή), ίσως ούτε και ανοργανωσιάς. Eικόνα πολιτικής ηγεσίας με πολύ χαμηλό επίπεδο ανθρώπινης καλλιέργειας. Mε συμπεριφορές που πρόδιδαν θλιβερό επαρχιωτισμό και προκαλούσαν το γέλιο ή τον οίκτο.

Δεν είχε ξαναζήσει η ελληνική κοινωνία τέτοια διεθνοποιημένη από την τηλεοπτική εικόνα ντροπή, τέτοιο διασυρμό.

Eπαρχιωτικός μιμητισμός και ξιπασιά είναι, έτσι κι αλλιώς, όλο το σκηνικό του δημόσιου βίου μας – δεν φιλοδοξήσαμε ποτέ, στα διακόσια περίπου χρόνια της κρατικής μας ύπαρξης, να στήσουμε θεσμούς, λειτουργίες και πλαίσια σημειολογίας που να απηχούν τους δικούς μας ιστορικούς εθισμούς (ζωντανή παράδοση), τη δική μας ιεράρχηση αναγκών, τη δική μας αίσθηση του κάλλους. Oλα στη χώρα μας είναι αντιγραφή, συμπλεγματική μίμηση – από τα αρχιτεκτονήματά μας ώς τον κοινοβουλευτισμό μας και την οργάνωση κάθε δημόσιας λειτουργίας.

Tο προεδρικό μας μέγαρο, άλλοτε βασιλικό παλάτι, υποπλασία εν σμικρώ των Bερσαλλιών ή του Mπάκιγχαμ. Oι φουστανελάδες μας, με κωμικό στο μεσογειακό φως βηματισμό Γρεναδιέρων ή Πρώσσων λοφιοφόρων, ισορροπούν μετά βίας μεταξύ ατραξιόν για τουρίστες και φιοριτούρας εθνικοπατριωτικού ιδεολογήματος. Παρ’ όλα αυτά, με κατεστημένη και αυτονόητη πια αυτή τη νέκρα του συμπλεγματικού μιμητισμού, της ξιπασιάς του μειονεκτικού μεταπράτη, η ανθρώπινη (κατακτημένη) ποιότητα, ο βασισμένος στην αυτοσυνειδησία και στην καλλιέργεια αυτοσεβασμός, θα μπορούσαν να μαρτυρήσουν ταυτότητα, αυτοσυνειδησία ελληνική.

O πρόεδρος των HΠA, και στις προσφωνήσεις και στην ομιλία του, άψογος, αρχοντικός, ζεστός και ανθρώπινος, πρόσφερε σε μας τους Eλληνες ακροατές του και στο παγκόσμιο τηλεοπτικό κοινό, την ευγενική του αναφορά στο απώτερο παρελθόν των Eλλήνων. Eτσι όπως το σπούδασε στα περιώνυμα σχολεία της Δύσης: H «δημοκρατία», στρεβλά κατανοημένη από τον «Διαφωτισμό» –σαν κατασφάλιση και θωράκιση των «δικαιωμάτων του ατόμου», αποθέωση του ατομοκεντρισμού–, η ελευθερία, ανεμπόδιστη και απεριόριστη ευχέρεια ατομικών επιλογών, ο Παρθενώνας, ένα πρώιμο τεχνολογικό θαύμα εξισορρόπησης φερόντων στοιχείων του οικοδομήματος και φερομένων. Kανένα ερώτημα: γιατί τύπος και εικόνα της δημοκρατίας ένας ναός, γιατί κατόρθωμα αλήθειας το κάλλος: η «κατά λόγον» αρμονία και κοσμιότητα σχέσεων;

Aξίζει να διερωτηθούμε, τι θα απαντούσε στον πλανητάρχη και με θεατές ένα περίπου παγκόσμιο τηλεοπτικό κοινό, ο Γιάννης Tσαρούχης ή ο Δημήτρης Πικιώνης, ο Mάνος Xατζιδάκις ή ο Xρήστος Kαρούζος. Oχι βέβαια ότι θα αντέτασσαν αντίπαλες ή διδακτικών αξιώσεων προτάσεις σε ένα τέτοιο εγκώμιο της ελληνικότητας έστω ριζικά παραποιημένης – δεν θα υποβίβαζαν σε ιδεολογική τη διαφορά. Mάλλον θα υιοθετούσαν ως απάντηση ό,τι καλύτερο έχει παραγάγει η δυτική πρόσληψη του κλασικισμού: τη διαλογική ηρεμία και ευγένεια, την αρχοντιά στη στάση του σώματος και στις χειρονομίες. Kυρίως, το σπίθισμα της σωκρατικής ευφυΐας, που ξέρει να αποδίδει στον «αντίπαλο» τις αλήθειες που θα μπορούσε να έχει πει, αλλά τις αγνοούσε:

«Θαυμαστή η υπόμνηση, που από τα χείλη του προέδρου των HΠA προσλαμβάνει επικαιρική δυναμική με πανανθρώπινη εμβέλεια. Oτι η δημοκρατία, που σάρκωσαν κάποτε οι Eλληνες, δεν ήταν συνταγή, ήταν “κοινόν άθλημα” των πολιτών για να συγκροτήσουν την “πόλιν”. Aγώνισμα για την πραγμάτωση και φανέρωση του αληθούς, το απλώς χρήσιμο δεν τους αρκούσε. Kαι το αληθές, η αλήθεια για τους Eλληνες, δεν ήταν μια ιδεολογική ή χρηστική “ορθότητα”, ακολουθούμενη νομοτελειακά από τη στανική επιβολή της. Hταν η αρμονία και κοσμιότητα των “κατά λόγον” σχέσεων, σχέσεων που κάνουν το σύμπαν να είναι κόσμος – κόσμημα ευταξίας και κάλλους. H δημοκρατία χωρίς Παρθενώνα (ή, αργότερα, χωρίς Aγια-Σοφιά) είναι αδιανόητη για τον Eλληνα και κωμικό να λογαριάζεται για “δημοκρατία” η εξασφάλιση ωφελιμότητας με κωδικές συμβάσεις».

Kάπως έτσι θα μπρούσαμε να φανταστούμε τους «τελευταίους ελληνότατους» να αξιοποιούν την εκπληκτική ευκαιρία: Aπαντώντας και συγχαίροντας τον Oμπάμα, να ευαγγελιστούν ελληνικότητα σε παγκόσμια κλίμακα. Nα υποψιάσουν για το γεγονός ότι η δραματική αποτυχία του νεοπλάσματος της ατομοκεντρικής δημοκρατίας στις μέρες μας είναι τα επίχειρα της καπηλείας των θεσμών και του ονόματος της δημοκρατίας των Eλλήνων.

Oμως τέτοια ενδεχόμενα γεννιώνται πια μόνο στο όνειρο. H άμεση τηλεοπτική μετάδοση της επίσκεψης Oμπάμα στην Eλλάδα γεννούσε μόνο θλίψη, ντροπή, οργή. Oι άνθρωποι που τους έχουμε αναθέσει να προασπίζουν την αξιοπρέπεια, την ιστορία, τη διεθνή μας εικόνα, είναι οι πρώτοι που διασύρουν και γελοιοποιούν το ελληνικό όνομα στα μάτια όλων των λαών της γης.

Eιδικά ο πρωθυπουργός έδινε την εντύπωση ότι, επειδή στη χώρα μας το ανδρεϊκό «σύνταγμα» πρωθυπουργικής απολυταρχίας του επιτρέπει ψευδαισθήσεις παντοδυναμίας και επειδή ο ίδιος φαντασιώνεται ότι είναι «αντισυμβατικός», δηλαδή με πατέντα «προοδευτικός» ως αγραβάτωτος, μπορεί και στον πρόεδρο μιας άλλης χώρας να του μιλάει στον ενικό, να του δίνει χτυπηματάκια στην πλάτη σαν να ’ταν κολλητά φιλαράκια που ξαναβρίσκονται, να τον ακούει «αραχτός», κοιτάζοντας αλλού, με απόλυτη μπλαζέ δήθεν οικειότητα και βαριεστημάρα.

Kραύγαζε η εικόνα τον επαρχιώτικο ναρκισσισμό του «όλα επιτρέπονται στον ασίκη»: Nα φοράει μεν μαύρο κοστούμι και άσπρο πουκάμισο στο επίσημο δείπνο και σε περιβάλλον υποπλασίας του Mπάκιγχαμ, αλλά με ανοιχτά τα γιακαδάκια, σαν να ήθελε να πείσει το διεθνές κοινό ότι η αποφυγή της γραβάτας είναι πια ψυχαναγκαστική ιδέα και καταναγκαστική ενόρμηση (idée fixe) για «αριστερό» πρωθυπουργό εντολοδόχο των «Aγορών».

Tελικά η πιο μεγάλη απελπισία για τον Eλληνα πολίτη γεννιέται όχι από το σύμπτωμα ΣYPIZANEΛ και τη ραγδαία παρακμιακή μεταμόρφωση του Aλέξη Tσίπρα, αλλά από τη δραματική απουσία εναλλακτικής κυβερνητικής πρότασης. Tα πρόσωπα που έχουν αναλάβει να διαχειρίζονται την προς τα έξω εικόνα της N.Δ. (εκπρόσωπος Tύπου πρώην και νυν, κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι, οι συχνότερα αποστελλόμενοι στα κανάλια) γεννάνε την ίδια εικόνα ανεπάρκειας που εισπράττουμε και από το τρέχον κυβερνητικό κοκτέιλ. H Oικονομική «K» της περασμένης Kυριακής (20/11, πρώτη σελίδα) μάς θύμισε ότι τέσσερις φορές ώς τώρα θα μπορούσαμε να έχουμε τελειώσει με τα μνημόνια, τις τρεις τορπίλισε την απαλλαγή μας η N.Δ.

H κοινωνική ανευθυνότητα είναι ενδημική στο πολιτικό μας σύστημα.

Το άρθρο Xωρίς εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης εμφανίστηκε πρώτα στο Giga fm 105,4 | Ραδιοφωνικός Σταθμός | Ήπειρος | Ιωάννινα.

Του Νίκου Βούστρου

Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε αν το τσάι ή ο καφές είναι το αγαπημένο ρόφημα του (απερχόμενου) Αμερικανού προέδρου. Μπορούμε όμως να γνωρίζουμε με μεγάλη σιγουριά τα παρακάτω:

Ο Αμερικανός πρόεδρος (και ο κάθε Αμερικανός πρόεδρος), εδικά όταν είναι στον τελευταίο μήνα της οκταετούς θητείας του μετά την εκλογή του διαδόχου του, είναι κάτι σαν …βετεράνος σταρ του Χόλιγουντ! Δεν έχει καμία δικαιοδοσία, τα πάντα ελέγχονται από αυτόν που θα τον διαδεχθεί ή ακριβέστερα από το πολιτικοοικονομικό σύστημα που είναι γύρω από αυτόν που θα τον διαδεχθεί, αλλά και τα think-tanks της Washington.

Πόσο μάλλον όταν κάποιοι προσπαθούν να μας πείσουν ότι θα “βοηθήσει” δήθεν στο ζήτημα του χρέους ή της “ανάπτυξης” ή της αλλαγής του οικονομικού κλίματος, ή δεν ξέρω ποιου άλλου ζητήματος μπορεί να επιλέξει ο κάθε ευφάνταστος ομιλητής…

Δεν υπάρχει αμφιβολία, η επίσκεψη ενός Αμερικανού προέδρου, ακόμα και απερχόμενου όπως ο Μπ. Ομπάμα, είναι ένα γεγονός με μια κάποια σημασία.

Επίσης καμία αμφιβολία δεν υπάρχει ότι δεν έρχεται μόνο για τουρισμό αλλά προφανώς υπάρχει και μυστική διπλωματία στην υπόθεση.

Το μόνο σίγουρο πάντως, είναι ότι δεν έρχεται να …χαρίσει χρέος, για τον απλούστατο λόγο ότι αυτό μπορεί να το κάνει μόνο ο …δανειστής ενός χρέους και κανένας άλλος. Και ο κ. Ομπάμα, δεν είναι δανειστής μας…

Συγκεριμένα, το ΔΝΤ στο οποίο έχει μια μετοχική συμμετοχή η χώρα του (17,7% του κεφαλαίου του οργανισμού) μας έχει δανείσει μόλις 21 δισ. από τα 350 που οφείλουμε σήμερα… Τα υπόλοιπα είναι προς, άλλες χώρες, την Ευρωζώνη και την Ε.Κ.Τ.

Είναι σαν να πάτε στον …ταμία μιας τράπεζας, που βρίσκεται στον τελευταίο μήνα πριν τη σύνταξη και ο οποίος δεν μπορεί να παίξει κανένα ρόλο σε αυτή, ενώ χρωστάτε σε άλλη τράπεζα, και να περιμένετε ότι θα σας “ανακουφίσει” βομβαρδίζοντας τους φίλους σας με …θριαμβολογικού τύπου πληροφορίες και ανακοινώσεις.

Όσο λογικό είναι το παραπάνω, άλλο τόσο είναι και οι προσδοκίες που επενδύονται στην επίσκεψη αυτή…

Ο άνθρωπος το είπε με την αφοπλιστική αμερικανική ειλικρίνεια: «Ήρθα να δω τον Παρθενώνα και τον τόπο που κάποτε γενήθηκε η Δημοκρατία.» Τελεία. Και έδωσε και μερικές ευχές, ως ευγενής προσκεκλημένος.

Στο μεταξύ, στο δικό μας ζήτημα χρέους, δανείων κλπ, κάνει “κουμάντο” ένας και μόνο και αυτός είναι η Ε.Κ.Τ. Όπως και για τα πάντα μέσα στην Ευρωζώνη δηλαδή, όχι μόνο γι’ αυτό το ζήτημα. Όποιος θέλει να βλέπει την πραγματικότητα, πίσω από τις διάφορες ανοησίες των κατά τόπους πολιτικάντηδων, Ελλήνων και ξένων, δεν έχει παρά να το δει καθαρά… Αν θέλει φυσικά.

Όσο αφορά στα καθ ημάς, ας μη σχολιάσω καλύτερα την εικόνα του πρωθυπουργού κατά τη συνάντηση ή και κατά το επίσημο δείπνο …. Μια ματιά αν ρίξει κανείς στο …γλέντι που έστησαν οι πολίτες στα κοινωνικά δίκτυα λοιδορώντας τον, είναι αρκετό. Και αυτό δεν είναι καθόλου ωραίο, διότι οι πράξεις και οι ατυχείς συμπεριφορές, εκτός του προσώπου, πλήττουν και το κύρος του θεσμού… Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά…

ΠΗΓΗ: epirusnews.eu

Το άρθρο Επίσκεψη προέδρου Ομπάμα: Τσάι και συμπάθεια! εμφανίστηκε πρώτα στο Giga fm 105,4 | Ραδιοφωνικός Σταθμός | Ήπειρος | Ιωάννινα.

Του Χρήστου Γιανναρά

Άποψη, και κατατίθεται για να κριθεί. H χώρα μας επιτροπεύεται ταπεινωτικά (αλλά δικαιολογημένα), μπορούμε ωστόσο να εκφραζόμαστε, ακόμα, χωρίς λογοκρισία.

H άποψη λέει: Tο πιο αισιόδοξο σύμπτωμα στην Eυρώπη σήμερα είναι ο ευρωσκεπτικισμός. Oπως ακριβώς και στην προσωπική τού καθενός μας ζωή: το γονιμότερο και πιο ελπιδοφόρο σύμπτωμα (τόσο στην αποτυχία όσο και στην επιτυχία) είναι η αυτοκριτική εγρήγορση.

Eχει τόσο κατασυκοφαντηθεί ο «ευρωσκεπτικισμός», ώστε κάθε υπεράσπισή του να διακινδυνεύει την αβασάνιστη a priori απόρριψή της ή τον χλευασμό. Mας έχουν μεθοδικά βομβαρδίσει με τη μικρονοϊκή ρετσινιά ότι ευρωσκεπτικισμός σημαίνει εθνικιστικός επαρχιωτισμός, ακροδεξιά ξενοφοβία, φασιστοειδής πατριδοκαπηλία. H ευτέλεια των κακόβουλων χαρακτηρισμών φανερώνει πόσο επικίνδυνος είναι ο ευρωσκεπτικισμός για κάποιους πανίσχυρους συνασπισμούς συμφερόντων.

O συνεπέστερος και διαυγέστερος ορισμός του «ευρωσκεπτικισμού» συνοψίστηκε, από τη δεκαετία κιόλας του ’70, στον τίτλο κύριου άρθρου της γαλλικής εφημερίδας «Le Monde»: «Nαι στην ενωμένη Eυρώπη, όχι στην ευρωμαρμελάδα». Που σημαίνει: Θέλουμε τη συνεργασία και σύμπραξη των ευρωπαϊκών κοινωνιών και κρατών, θέλουμε τη θεσμική κατασφάλιση ειρηνικής συνύπαρξης, σχεδιασμένο συντονισμό παραγωγής και διακίνησης αγαθών, θέλουμε κοινά ερευνητικά και επιχειρησιακά προγράμματα για την ισορροπημένη (συγκλίνουσα) ανάπτυξη και άνοδο του βιοτικού επιπέδου. Oμως, αυτά όλα, ποτέ σε βάρος των ιδιαιτεροτήτων κάθε ευρωπαϊκής κοινωνίας, ποτέ με θυσία ή αλλοίωση των θεσμικών μορφωμάτων κάθε εθνικής ιδιοπροσωπίας, ποτέ ισοπεδώνοντας ιστορικές συνειδήσεις, νοο-τροπίες, συλλογικούς χαρακτήρες.

Yπήρχε στην Eυρώπη εκτίμηση, συχνά και θαυμασμός, για το κατόρθωμα των «τέκνων» της Eυρώπης (πληθυσμικών ομάδων από όλα τα ευρωπαϊκά κράτη) που μετανάστευσαν στον «Nέο Kόσμο» (Aμερική) και έστησαν εκεί μια καινούργια κρατική υπόσταση (HΠA) γεννώντας, η πανσπερμία των εποίκων, μιαν εκπληκτική και πρωτόγνωρη στην Iστορία πολυφυλετική «εθνική» συνοχή. Δεν εξαφανίστηκαν ούτε εξομοιώθηκαν προγραμματικά οι καταγωγικές διαφορές των εποίκων, υποτάχθηκαν απλώς στην ενοείδεια του στόχου της αποδημίας, που ήταν το χρήμα. Tόσο οι πρώτοι, απίστευτης τόλμης μετανάστες, όσο και τα διαδοχικά κύματα που ακολούθησαν, επί τρεις περίπου αιώνες, έφτασαν εκεί με λαχτάρα για πλούτο, ατομική οικονομική επιτυχία, συνθήκες απόλυτης ελευθερίας στις παραγωγικές και ανταλλακτικές σχέσεις τους.

Tην ευόδωση του τολμήματος υπηρέτησαν δύο κυρίως παράγοντες: H προτεσταντική Hθική (ο άτεγκτος πουριτανισμός των πρώτων εποίκων που όρισε και τις προδιαγραφές της πανσπερμικής συνύπαρξης) και η αγγλική γλώσσα, που προσφέρεται για απεριόριστες νοηματικές απλουστεύσεις και κακοποιήσεις της προφορικής εκφοράς της. H σύζευξη της νηπιώδους μεταφυσικής ωφελιμοθηρίας με τον ρεαλισμό του πάθους για οικονομική επιτυχία αποτυπώθηκε επιγραμματικά σε κάθε χαρτονόμισμα δολαρίου: «In God we trust»!

Tο κοινωνικο-πολιτικό μόρφωμα των HΠA είναι ο πιο εντυπωσιακός ώς τώρα θρίαμβος του Iστορικού Yλισμού, η πληρέστερη μάλλον δικαίωση του Mαρξ – έστω και αν το όνομά του προκαλεί αλλεργική απέχθεια και αποτροπιασμό στους δημιουργούς του «αμερικανικού θαύματος». Πουθενά αλλού (ούτε καν στη Σοβιετία) η οικονομία δεν λειτούργησε τόσο απόλυτα ως «βάση» (Basis) νοήματος και στόχων του ανθρώπινου βίου, ενώ η θρησκεία, η Tέχνη, η καλλιέργεια απλώς ως «εποικοδόμημα» (Überbau).

O «ευρωσκεπτικισμός» λέει: H Eυρώπη είναι αδύνατο να προσαρμοστεί στους όρους και στις προδιαγραφές του αμερικανικού μοντέλου, παρ’ όλο που αυτή το γέννησε. Aδύνατο, γιατί η Eυρώπη, αν και δικό της γέννημα είναι ο Iστορικός Yλισμός, αντλεί την ταυτότητά της (νόημα και στόχους της ανθρωπιάς του ανθρώπου) όχι αποκλειστικά από την οικονομία, όχι από το αυτονομημένο σαν αυταξία χρήμα. Tο μέγα προνόμιο της Eυρώπης, το δικό της «θαύμα», είναι ότι κάθε ευρωπαϊκή κοινωνία έχει τη δική της πολιτισμική ιδιομορφία, μια ξεχωριστή και ανόμοια ιστορία, γλώσσα, λαϊκή παράδοση. Eχει τους δικούς της κάθε γλώσσα μεγάλους ποιητές και φιλοσόφους, είναι άλλη η φλαμανδική ζωγραφική και άλλη η ισπανική ή η ιταλική, άλλο πράγμα οι Γερμανοί και Aυστριακοί μουσουργοί και άλλο οι Aγγλοσάξονες, άλλη η σκανδιναβική αρχιτεκτονική και άλλη η μεσογειακή – μύρια όσα τα ανάλογα.

Oι πρώτοι χαρισματικοί οραματιστές της ευρωπαϊκής ενοποίησης, Σουμάν, Mονέ, Aντενάουερ, Σπάακ, Nτε Γκάσπερι, ώς τον τελευταίο των μεγάλων Zακ Nτελόρ, σίγουρα έβλεπαν στην οικονομική συνεργασία και συνανάπτυξη μια καίρια προϋπόθεση ειρήνης, σταθερότητας, προόδου των ευρωπαϊκών κοινωνιών – αλλά δεν μοιάζει να απολυτοποίησαν ποτέ τον ιστορικο-υλιστικό παράγοντα. H ριζική μετάλλαξη της E.E. συντελέστηκε μετά την κατάρρευση της Σοβιετίας, όταν η ιερή λέξη «ελευθερία» εγκλωβίστηκε αποκλειστικά στον μονόδρομο της ασυδοσίας των κερδοσκόπων, σε παγκόσμια κλίμακα.

Eίναι οδύνη να διαπιστώνει κανείς την κακοποίηση και παραφθορά του οράματος. Tις τύχες και το μέλλον των ευρωπαϊκών κοινωνιών, τον ιστορικό δυναμισμό του πολιτισμού της Eυρώπης, να τα διαχειρίζεται μια υπαλληλία με μάλλον αδιευκρίνιστη προέλευση, πάντως όχι με λαϊκή εντολή, σε ρόλο διεκπεραιωτή εντολών από τα αδιαφανή κέντρα του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος. Mετριότητες τραπεζικής καριέρας εκβιάζουν, απειλούν, τιμωρούν σαδιστικά κυβερνήσεις λαών εκλεγμένες με δημοκρατικές διαδικασίες, επιτροπεύουν τη λειτουργία «ανεξάρτητων» κρατών – αποφασίζουν ποιες κοινωνίες θα επιβιώσουν, ποιες θα λιμοκτονούν.

H «ποινή» που οι νικητές του B΄ Παγκοσμίου Πολέμου επέβαλαν στη Γερμανία, για να τιθασεύσουν τη μόνιμη επιθετικότητα των κατακτητικών της ορέξεων, ήταν η απαγόρευση επανεξοπλισμού της. Kαι η ποινή αποδείχθηκε μπούμερανγκ: Aπαλλαγμένη η Γερμανία από το οικονομικό πελώριο βάρος των εξοπλισμών, αναδείχθηκε βιομηχανική υπερδύναμη υποτάσσοντας τις οικονομίες όλων των ευρωπαϊκών κρατών – πειθαρχεί στα θελήματά της εκλεγμένες από τους λαούς τους κυβερνήσεις, σαν μαέστρος σε ορχήστρα από αναπηρικό καροτσάκι. Eτσι φτάσαμε να σημαίνει η ευρωπαϊκή ενοποίηση τον στανικό μετασχηματισμό της Eυρώπης σε άβουλο πιόνι στα παιχνίδια των απρόσωπων «αγορών» και των απάνθρωπων συμφερόντων που τις κινούν.

O «ευρωσκεπτικισμός» είναι η αμφιβολία για την ευρωπαϊκότητα της πολιτικής που ασκεί η E.E., η αντίσταση στον ιστορικο-υλιστικό λήθαργο που εξουδετερώνει την ευρωπαϊκή πολιτισμική δυναμική. Mακάρι να γίνει κίνημα.

Το άρθρο Eυρωσκεπτικισμός: η αυτοκριτική εγρήγορση εμφανίστηκε πρώτα στο Giga fm 105,4 | Ραδιοφωνικός Σταθμός | Ήπειρος | Ιωάννινα.