Του Νίκου Βούστρου

Από την αρχή της κρίσης στη χώρα, έρχεται και ξανάρχεται κατά περιόδους στο προσκήνιο της επικαιρότητας η περιβόητη συζήτηση περί “Grexit”. Πότε με πρωτοβουλία πολιτικών παρατάξεων του εσωτερικού, πότε με πρωτοβουλία οικονομολόγων ή “οικονομολόγων” του εσωτερικού αλλά και του εξωτερικού, πότε από κάποιον από τους θεσμούς των δανειστών κ.ο.κ.

Πολλοί μάλιστα έκτισαν καριέρες πατώντας ακριβώς στην ανάγκη του πολίτη για αντικειμενική ενημέρωση γύρω από το ζήτημα, εκμεταλλευόμενοι τη …δωρεάν προβολή που προσφέρει πάντα η ενασχόληση με το θέμα “νόμισμα”.

Άλλοι πάλι, έκτισαν ολόκληρους πολιτικούς σχηματισμούς – φορείς – πρωτοβουλίες – όπως κι αν τις ονομάζουν, ακριβώς πάνω στην ανάγκη του πολίτη να βρει μια “άλλη λύση”, υποσχόμενοι κυριολεκτικά λαγούς με “πετραχήλια”, με το ακλόνητο επιχείρημα …”έτσι είναι επειδή έτσι νομίζω“, ακόμα κι αν αυτό δεν προκύπτει από πουθενά ή δεν αντέχει σε καμία σοβαρή και αμερόληπτη κριτική.

Αυτό που πρακτικά συμβαίνει, είναι ότι οι διάφορες οικονομικές ΕΙΚΑΣΙΕΣ του καθενός (και ούτε καν “θεωρίες” ή “βεβαιότητες”), χρησιμοποιούνται αποσπασματικά, με σκοπό να επιβεβαιώσουν δήθεν τις διάφορες πολιτικές προτάσεις και θέσεις.

Λένε λοιπόν μερικοί: Ας πάμε στο εθνικό νόμισμα (έξοδος από το Ευρώ, δηλαδή τη νομισματική ένωση), ώστε να μπορούμε να ασκούμε όποια οικονομική πολιτική θέλουμε, υπονοώντας ότι δεν θα μας χαράσσουν πολιτική οι δανειστές, θα κάνουμε “ότι θέλουμε” και συνεπώς θα μπορούμε να διορίζουμε και να δίνουν εσαεί αυξήσεις – να κάνουμε δηλαδή τα πράγματα τα οποία μαζί με άλλα μας χρεοκόπησαν… Ας το δούμε όμως στα επιμέρους σημεία:

Πρόκειται για μια σοφιστεία, η οποία αποτελεί επικίνδυνη εικασία η οποία αν επικρατήσει, θα βάλει σε μεγάλες περιπέτειες τη χώρα, όχι μόνο σήμερα, αλλά και για πολλές γενιές στο μέλλον.

1. Ένα Grexit αποτελεί defacto έξοδο από την Ευρώπη και περιθωριοποίηση στη διεθνή πολιτική σφαίρα – Δεν χρειάζεται περισσότερες εξηγήσεις, είναι απολύτως προφανές: Όποιος υπονομεύσει το εγχείρημα της οικονομικής και νομισματικής ένωσης, δεν μπορεί ποτέ ξανά να αποτελεί μέλος της ευρωπαϊκής οικογένειας – όποιος δεν το βλέπει και επιμένει σε λογικές του 19ου αιώνα, είναι το λιγότερο μακριά νυχτωμένος πολιτικά και διόλου οξυδερκής στην πολιτική του ανάλυση.
2. Μη μπερδεύουμε χώρες που ουδέποτε υιοθέτησαν το Ευρώ με εμάς που το υιοθετήσαμε και το χρησιμοποιούμε επί 15 χρόνια, για να ισχυριστούμε ότι δήθεν δεν θα έχουμε πρόβλημα: Αυτοί δεν είχαν ποτέ υιοθετήσει το ευρώ – δεν μπήκαν και βγήκαν – άρα είχαν ανέκαθεν πιο αυτόνομη οικονομική πολιτική – δεν πέρασαν από διαδικασία εξόδου και δεν πέρασαν οκταετή κρίση!
3. Η σοφή πολιτική και διπλωματική τακτική για μια χώρα είναι οι συμμαχίες και οι καθορισμένες σχέσεις. Δεν είναι ο απομονωτισμός και η εσωστρέφεια που θα σήμαινε ένα εθνικό νόμισμα. Ας ανατρέξει στην παγκόσμια ιστορία ο καθένας για να δει τι έπαθαν όσες χώρες και πολιτισμοί επέλεξαν τον απομονωτισμό και την εσωστρέφεια.
4. Ανεξάρτητη εθνική και οικονομική πολιτική, από μια χώρα του δικού μας μεγέθους και δικών μας προβλημάτων, πολλά εκ των οποίων προηγήθηκαν της κρίσης, πολύ απλά δεν μπορεί να γίνει: Είναι θέμα γεωπολιτικής και διεθνών σχέσεων και όποιος επιλέγει να τα αγνοήσει αυτά, απλά δεν θέλει να αντιληφθεί την πραγματικότητα ή έχει σοβαρή δυσκολία ανάλυσης της.
5. Ας μην εθελοτυφλούμε, ούτε υπερδύναμη είμαστε, ούτε καν ανθούσα οικονομία – είμαστε μια μικρή χώρα με δεκάδες προβλήματα, από παραγωγή ως αποδοτικότητα και από επιθετικούς γείτονες μέχρι κοινωνικές νοοτροπίες… Επίσης, βιώνουμε μια σοβαρότατη οκταετή κρίση η οποία έχει διαλύσει το παραγωγικό δυναμικό της χώρας, στο βωμό του να μη θιγούν συμφέροντα…

Ας δούμε και τα αμιγώς οικονομικά ζητήματα, αν και το θέμα είναι κυρίως πολιτικό – κοινωνικό και δευτερευόντως οικονομικό:

1. Μια μετάβαση σε εθνικό νόμισμα θα πυροδοτούσε ανεξέλεγκτο πληθωρισμό στο εσωτερικό, απώλεια αξιοπιστίας στο εξωτερικό, αλλά και ασύλληπτες κερδοσκοπικές επιθέσεις από κερδοσκόπους του εξωτερικού
2. Στην αρχή θα εμφανιζόταν ελλείψεις αγαθών και καυσίμων, στη συνέχεια γενικευμένη αναστάτωση της οικονομίας και της παραγωγής
3. Τα δάνεια και οι οφειλές των πολιτών θα αυξανόταν καθημερινά λόγω του ότι το ευρώ στα οποία συνομολογήθηκαν θα έχουν αντικατασταθεί από νόμισμα το οποίο διαρκώς υποτιμάται, έτσι ο λήπτης του στεγαστικού κάθε μέρα θα χρωστάει περισσότερα – περίπου θα συμβεί ότι έπαθαν οι δανειολήπτες σε Ελβετικό φράγκο, οι οποίοι όταν δανείστηκαν η ισοτιμία τους ευνοούσε, αλλά όταν άλλαξαν οι νομισματικές συνθήκες, ενώ πλήρωναν κάθε μέρα όφειλαν περισσότερα, λόγω του ότι η νέα ισοτιμία λειτουργούσε δυσμενώς πια γι’ αυτούς.
4. Επειδή η πραγματική ζωή βρίσκει πάντα λύσεις, οι πολίτες για να προστατευτούν από την απομείωση της αξίας του νέου νομίσματος, θα πραγματοποιούσαν συναλλαγές είτε σε ευρώ (λεφτά από το “στρώμα”), είτε σε άλλα νομίσματα και πολύτιμα μέταλλα, π.χ. χρυσή λίρα. Τούτο θα πυροδοτούσε ακόμα μεγαλύτερη defacto απαξίωση του νέου εθνικού νομίσματος, λόγω της περίσσειας προσφοράς του και της μηδενικής ζήτησης, στην προσπάθεια των πολιτών να προσταυεθούν από την απαξίωση του.
5. Θα εμφανιζόταν κερδοσκοπικά φαινόμενα, αντίστοιχα του μαυραγοριτισμού της κατοχής.
6. Θα γιγαντώνονταν η παραοικονομία και η φοροδιαφυγή, στην προσπάθεια των πολιτών να συναλλαγούν με όχι επίσημο νόμισμα
7. Η δια νόμου καθορισμένη ισοτιμία του 1:1, η οποία προβάλλεται ως εγγύηση σταθερότητας του νομίσματος από τους νεοφώτιστους του νομισματικού απομονωτισμού, σε καθεστώς ελεύθερης αγοράς θα διαρκούσε μόλις λίγα δευτερόλεπτα… Ακριβώς γιατί το νέο νόμισμα δεν θα είχε καμία ουσιαστική αξία…
8. Σε καθεστώς κλειδωμένων στις τράπεζες καταθέσεων, ιδιωτών και επιχειρήσεων, οι οποίες προφανώς θα μετατρέπονταν σε νέο νόμισμα, η απώλεια πλούτου θα ήταν μοναδική στα παγκόσμια χρονικά: Η επίσημη (διοικητική) ισοτιμία θα ήταν δήθεν 1:1 (1 Ευρώ προς ένα νέο νόμισμα), αλλά αυτό θα ίσχυε μόνο θεωρητικά: Το νόμισμα αυτό απλά θα έχανε την αξία του από τον πληθωρισμό που θα κάλπαζε … Θα παρέμενε κλειδωμένο με κλειστές ίσως τράπεζες για αποφυγή bank run, ώσπου θα εξανεμιζόταν εντελώς…
9. Το επιχείρημα της διαγραφής / μείωσης του δημοσίου χρέους λόγω νέου νομίσματος είναι τουλάχιστον αστείο όταν ρητά συνομολογείται στις δανειακές συμβάσεις ότι α) τα δάνεια και οι επιστροφές τους είναι σε ευρώ και β) διέπονται από το Αγγλικό δίκαιο.
10. Το κράτος θα όφειλε σε Ευρώ, οι τράπεζες θα όφειλαν στην Ε.Κ.Τ. ή όπου αλλού σε Ευρώ και θα συναλλάσσονταν σε μια οικονομία με πληθωριστικό και απαξιωμένο νόμισμα… Τούτο σημαίνει ένα και μόνο: Ανάγκη για ανακεφαλαιοποιήσεις και …περισσότερους φόρους!

Αυτές θα ήταν οι πρωτογενείς οικονομικές επιπτώσεις, σε σύντομο μάλιστα χρόνο. Δεν θα πρέπει να παραβλέψουμε και τις δευτερογενείς, οι οποίες θα ήταν παράγωγες των πρώτων, στις οποίες περιλαμβάνονται χρεοκοπίες επιχειρήσεων, οικονομική απαξίωση των περιουσιών και του πλούτου και γενικευμένη φτώχεια …

Όσο γι’ αυτά όμως, δεν χρειάζονται περισσότερες τεκμηριώσεις: Αρκεί να δούμε με μια ματιά χώρες και οικονομίες της Λατινικής Αμερικής οι οποίες προέβησαν σε τέτοια πειράματα. Τα χάλια τους θα μας βοηθήσουν να συνδεθούμε με την πραγματικότητα…

Ποιος θα κέρδιζε;

• Όποιος έχει ρευστά διαθέσιμα ή καταθέσεις στο εξωτερικό
• Όποιος επιθυμεί να προβεί σε αγορές γης ή επιχειρήσεων και φιλοδοξεί να κερδοσκοπήσει
• Όποιος διαθέτει χρυσό ή άλλα πολύτιμα μέταλλα και τα διακρατεί για να βρεθεί με αμετάβλητη περιουσία όταν το νέο νόμισμα υποτιμηθεί, κ.ο.κ.

Ποιος θα έχανε;

• Όλοι οι υπόλοιποι εκτός των παραπάνω, δηλαδή εκατομμύρια Ελληνών

Ας ακούμε λοιπόν όλους τους “προφήτες”, ακόμα και τους “μετά χριστόν”, αλλά ας βάζουμε πρώτα σε λειτουργία την κριτική μας σκέψη – δεν είναι ανάγκη να παρασυρόμαστε από τον κάθε ημιμαθή πολιτικάντη ή τσαρλατάνο, ο οποίος είτε από άγνοια είτε από συνειδητή επιλογή παρασύρει τον πολίτη σε επικίνδυνες ατραπούς…

Θα εξαιρέσω λίγους, κατά τα άλλα αξιόλογους οικονομολόγους οι οποίοι υποστηρίζουν το εθνικό νόμισμα, επειδή κάνουν το λεγόμενο “λάθος της εξειδίκευσης” δηλαδή, θεωρούν ότι η επιστημονική υπόθεση που διατυπώνεται στα βιβλία της οικονομικής ότι «εθνικό νόμισμα = ανεξάρτητη οικονομική πολιτική», ισχύει παντού και πάντα. Όχι αγαπητοί φίλοι, ούτε ισχύει παντού και πάντα, ούτε και η θεωρία η οποία είναι μια απόπειρα προσέγγισης μια αλήθειας είναι πάντα ακριβής… Εξάλλου, είπαμε το ζήτημα δεν είναι μόνον οικονομικό. Είναι πολιτικό, κοινωνικών, εξωτερικών σχέσεων και άλλα πολλά.

Εάν η οικονομική επιστήμη είχε όλες τις εξηγήσεις και τις απαντήσεις, α) δεν θα είχαμε προβλήματα στον κόσμο και β) θα είχαμε καταργήσει όλες τις υπόλοιπες επιστήμες!

Κοντολογίς: Ας λύσουμε όλα τα υπόλοιπα εσωτερικά, ας κόψουμε τη σπατάλη, ας εξορθολογίσουμε τα πάντα στο εσωτερικό που είμαστε μονίμως τσακωμένοι με τη λογική παρά το ότι την ανακαλύψαμε πριν 3000 χρόνια (!), ας βάλουμε κάτω το κεφάλι να παράξουμε επιτέλους κάτι, ας βγούμε από την κρίση και μετά έχουμε όλο το χρόνο που θέλουμε, με νηφαλιότητα και ψυχραιαμία να συζητήσουμε και το νόμισμα…

Αλλά βλέπετε, σε αυτή τη χώρα, μας αρέσει να τα κάνουμε όλα ανάποδα…

ΠΗΓΗ: epirusnews.eu

Το άρθρο Τι θα σήμαινε ένα “GRexit” εμφανίστηκε πρώτα στο Giga fm 105,4 | Ραδιοφωνικός Σταθμός | Ήπειρος | Ιωάννινα.

Του Γιώργου Τζιόρα

Για μια ακόμα φορά η κυβέρνηση βρίσκεται εν μέσω συμπληγάδων, καθώς αδυνατεί να βρει τις κατάλληλες λύσεις στο κλείσιμο της περιβόητης β’ αξιολόγησης, αφού εργασιακά και ασφαλιστικό βρίσκονται κυριολεκτικά στον αέρα, με αποτέλεσμα την απομάκρυνση από τους στόχους και εν τέλει την πλήρη οικονομική απορρύθμιση.

Το ελληνικό πλέον ζήτημα δεν έγκειται μόνον στα οικονομικά, αλλά αποτελεί ένα συνολικό πακέτο ακαμψίας και δυστροπίας από το οποίο διακατέχεται πλήρως η χώρα. Ο φαύλος κύκλος των μνημονίων ουσιαστικά αποδεικνύει εμπράκτως την αδυναμία των Ελλήνων να αλλάξουμε ριζικά. Σε τι όμως οφείλεται αυτή η αδυναμία; Γιατί άραγε η χώρα μας διαφέρει από τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες; Το πρόβλημα σαφώς απλώνεται σε μια μεγάλη γκάμα τομέων, αλλά ας ξεκινήσουμε από την βάση.

Τα ερωτήματα αυτά πρωτίστως, έχουν απαντήσεις που αφορούν κυρίως την παιδεία των Ελλήνων. Η έλλειψη δηλαδή πολιτικής παιδείας, είναι το κυριότερο δομικά πρόβλημα το οποίο αντιμετωπίζει η ελληνική κοινωνία από ιδρύσεως του ελληνικού κράτους, καθώς οι πολίτες αντιμετωπίζουν την πολιτική κατάσταση στην χώρα σαν ένα ξένο ζήτημα στο οποίο δεν ενδιαφέρονται να δώσουν μια σοβαρή και αξιόπιστη λύση. Είναι σαφώς δικαίωμα του καθενός να έχει την δική του κρίση και άποψη, αλλά αυτό δεν τον καθιστά άμοιρο των ευθυνών. Είναι λοιπόν υποχρέωση το να μετέχουν της πολιτικής όλοι οι πολίτες και όχι δικαίωμα, καθώς αυτό μας έχει καταστήσει πλέον ανεύθυνους με αποτέλεσμα διαρκώς να οδηγούμαστε στην αυτοκαταστροφή. Είναι δηλαδή ζήτημα νοοτροπίας, αφού όλοι επιθυμούν την αλλαγή, κανένας ωστόσο δεν επιθυμεί να αλλάξει ο ίδιος και να αποκτήσει επιτέλους πολιτική συνείδηση, κάτι που στην Ευρώπη αποτελεί την ναυαρχίδα και τον θεμέλιο λίθο της δημοκρατίας.

Βέβαια, τα ζητήματα οικονομικής φύσεως έχουν έναν καίριο λόγο στην διαμόρφωση μιας ορθώς οργανωμένης πολιτείας, και σαφώς σε αυτό τον τομέα απαιτούνται άλματα από την ελληνική κοινωνία. Πως άραγε μπορεί μια οικονομία να λειτουργήσει σωστά όταν οι φορολογικοί της νόμοι αλλάζουν διαρκώς; Είναι το πρώτο ερώτημα που θέτουν τα τελευταία χρόνια αρκετοί οικονομικοί αναλυτές, αλλά σε αντίθεση με την επιστημονική λογική, οι ελληνικές κυβερνήσεις σε ετήσια βάση αναθεωρούν και νομοθετούν διαρκώς νέους φόρους που έχουν επιβαρύνει την οικονομία και την ελληνική οικογένεια, οδηγώντας πλέον στην οικονομική παράλυση την πλειοψηφία των φορολογουμένων. Από την άλλη μεριά, η δημοσιονομική πειθαρχία δεν έχει επιτευχθεί και το ερώτημα που παραμένει είναι: ποίοι άραγε εμποδίζουν αυτή την μονόδρομη διαδικασία; Φαίνεται πάλι ότι τα μεγάλα «τσιφλίκια» στον δημόσιο τομέα παραμένουν αμετάβλητα, δημιουργώντας συνεχώς προβλήματα στην κρατική μηχανή η οποία πέραν του γεγονότος ότι είναι σπάταλη, δεν φαίνεται να λειτουργεί ορθά, κάτι που το αντιλαμβάνεται κανείς από την παραμικρή επαφή μαζί του.

Η επέλαση των κομμάτων στην καθημερινότητα των πολιτών θα μπορούσα να πω, ότι είναι η μεγαλύτερη γάγγραινα στην χώρα, δεδομένης της κομματικοποίησης των πάντων! Ας διερωτηθεί κανείς αν υπάρχει άλλη χώρα στον κόσμο όπου τα κόμματα να έχουν τόσο μεγάλη διείσδυση στα πανεπιστήμια; Στον χώρο της ελεύθερης σκέψης και διανόησης, αντί να παράγονται νέες ιδέες που θα οδηγήσουν την κοινωνία σε ένα καλύτερο μέλλον, «κυκλοφορούν» στενές κομματικές απόψεις προηγούμενων αιώνων που μόνον με επιστήμη δεν μοιάζουν, ακρωτηριάζοντας τον σημαντικότερο εκπαιδευτικό φορέα που διαθέτει μια προηγμένη χώρα. Και εδώ χωρά βέβαια η παράδοση στην εισβολή των κυβερνήσεων και γενικότερα των κομμάτων στο χώρο των ΜΜΕ. Πως είναι δυνατών να υπάρχουν «ανεξάρτητοι» δημοσιογράφοι που αποτελούν κομματικά όργανα; Η διαφθορά των ΜΜΕ είναι γεγονός και έχει γίνει αποδεκτή ακόμη από τους ποιο συστημικούς δημοσιογράφους που αναγνωρίζουν το τέλμα στο οποίο έχει οδηγηθεί ο χώρος, μα κανείς δεν φαίνεται να θέλει να αλλάξει αφού τα συμφέροντα παραμένουν ακόμα και σήμερα.

Πέραν όμως των όσων αναφέρθηκα παραπάνω, εκείνο που προκαλεί ανησυχία είναι η αύξηση των λαϊκιστικών και των ακραίων απόψεων που έχουν υιοθετηθεί από μεγάλη μάζα της κοινωνίας χάριν φυσικά της τεχνολογίας που έχει δημιουργήσει ψεύτικες ιστορίες εθνοσωτήρων και συνομοσιολογίας, αποσκοπώντας πρωτίστως στην κερδοφορία των ιδιωτικών ιστοσελίδων και αφετέρου στον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης από την πραγματικότητα, μέσω της οποίας άδραξαν την ευκαιρία ορισμένοι «μαυραγορίτες» να κερδίσουν πολιτική δύναμη. Αυτό βεβαίως σε συνδυασμό με έλλειψη σοβαρής σκέψεως, οδηγεί στην σημερινή και ίσως αύριο σε χειρότερη κατάσταση.

Όλα αυτά λοιπόν, θα έπρεπε να μας ενώνουν σε αυτή την δύσκολη συγκυρία, γιατί η πραγματική αλλαγή θα επέλθει μόνον από την βάση της κοινωνίας και όχι από πολιτικούς σωτήρες που περιμένουμε διακαώς να εμφανιστούν. Ας ευχηθούμε στην χώρα, αυτή την χρονιά να επιδιώξουμε ως στόχο την εθνική συνεννόηση για το καλό της πατρίδας, ειδάλλως θα οδηγηθούμε σε εθνική καταστροφή χωρίς προηγούμενο, ισοπεδώνοντας ότι απέμεινε από την χώρα του Περικλή!

Το άρθρο Η ανάπτυξις κείται μακράν εμφανίστηκε πρώτα στο Giga fm 105,4 | Ραδιοφωνικός Σταθμός | Ήπειρος | Ιωάννινα.

Του Χρήστου Γιανναρά

Το 1966, ακριβώς πριν από πενήντα χρόνια, ο Μάρτιν Χάιντεγκερ, από τους σημαντικότερους φιλοσόφους στην ευρωπαϊκή ιστορία και κορυφαίος του 20ού αιώνα, δήλωνε την αγωνία του, αν μπορεί να υπάρξει πολιτικό σύστημα, και ποιο, ικανό να λειτουργήσει μέσα στον κόσμο που διαμορφώνει η ραγδαία εξελισσόμενη τεχνολογία, αυτονομημένη από τις ανθρώπινες ανάγκες, σαν αυτοσκοπός. «Πάντως το συμβατό με την καινούργια εποχή πολίτευμα δεν μπορεί να είναι η δημοκρατία».

Η δραματική, αγωνιώδης αυτή πρόβλεψη γινόταν, όταν δεν υπήρχαν ακόμα “προσωπικοί υπολογιστές” ούτε κινητά τηλέφωνα και η τηλεόραση ήταν ακόμα στα σπάργανα. Γεννούσε τότε στον Χάιντεγκερ πανικό το γεγονός και μόνο της αυτονομημένης από τις ανθρώπινες ανάγκες παραγωγής, η εξέλιξη των μέσων παραγωγής και της παραγωγής σαν αυτοσκοπός. Ηταν κιόλας φανερό ότι η τεχνολογία των μέσων και ο στόχος της παραγωγής δεν απέβλεπαν πια στην ικανοποίηση των ανθρώπινων αναγκών. Οι ανθρώπινες ανάγκες υποτάσσονταν στην προτεραιότητα καταξίωσης της παραγωγής ως αυταξίας, αυτή η προτεραιότητα απαιτούσε και τη συνεχή τεχνολογική εξέλιξη των μέσων παραγωγής.

Ο Χάιντεγκερ διαπίστωνε, στη συνέντευξη του 1966, ότι η εξέλιξη της παραγωγικής τεχνολογίας διαστέλλει τον άνθρωπο από την παραγωγή, «τον ξεριζώνει από τη γη του, ενώ (έλεγε) σύμφωνα με την ανθρώπινη εμπειρία και Ιστορία, όσο εγώ τουλάχιστον γνωρίζω, κάθε τι ουσιαστικό και σημαντικό γεννήθηκε μόνο από το γεγονός ότι ο άνθρωπος είχε μια πατρίδα και ήταν ριζωμένος σε μια παράδοση».

Η παραγωγή ως αυταξία και η αδιάκοπη τεχνολογική εξέλιξη που την υπηρετεί, ταυτίστηκαν αξιωματικά με την «πρόοδο», τον «εκσυγχρονισμό», την προϋπόθεση «καλύτερης ζωής». Οι επιφυλάξεις, ο προβληματισμός, η περίσκεψη στιγματίστηκαν σαν γνωρίσματα «συντηρητισμού», «οπισθοδρομικότητας», στείρας ατολμίας. Ηταν περισσότερο από φανερό ότι, με τη βοήθεια της ραγδαία εξελισσόμενης τεχνολογίας, η παραγωγή, αυτονομημένη από τις ανθρώπινες ανάγκες, υπηρετούσε ιδιωτικά, όχι κοινωνικά, συμφέροντα, αύξανε κατακόρυφα το κέρδος ιδιωτών, ιδιοκτητών των μέσων παραγωγής.

Οταν αυτό φτάσει να συμβαίνει, η δημοκρατία είναι «εκ των πραγμάτων» ή «εξ ορισμού» ανέφικτη.

Παύουν να αποφασίζουν οι πολίτες για τις ανάγκες τους, χάνεται η ίδια η συνείδηση-επίγνωση των αναγκών τους. Για τις ανάγκες των πολιτών αποφασίζουν οι «αγορές». Και οι διαχειριστές των κοινών (οι ακόμα επονομαζόμενοι «πολιτικοί») διεκπεραιώνουν απλώς τα συμφέροντα των αγορών.

Η διορατική πρόγνωση του Χάιντεγκερ επαληθεύεται με πολλήν ευκρίνεια σήμερα. Ισως όχι παντού – υπάρχουν ακόμα κοινωνίες, όπου η παντομίμα της «αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας» σώζει ακόμα τόσες επιφάσεις, ώστε να ξεγελάει όχι μόνο τους αφελείς και τους επιπόλαιους. Πάντως, από τις εμφατικές επαληθεύσεις είναι η περίπτωση της ελλαδικής πολιτείας. Ισως επειδή συνδυάζει την κατάλυση της δημοκρατίας τόσο με την άσκεφτη και ανεξέλεγκτη (γι’ αυτό και ενθουσιώδη) παραδοχή του ηγεμονικού ρόλου της «παραγωγικής» τεχνοκρατίας όσο και με τον μακροχρόνιο βυθισμό στη μειονεξία του μεταπρατισμού και μιμητισμού.

Στο ελλαδικό κράτος σήμερα συντηρούμε όλα τα προσχήματα της δημοκρατίας (λαϊκής κυριαρχίας) χωρίς κανένα πραγματικό αντίκρισμα. Η Βουλή δεν βουλεύεται, παρά μόνο για τις εντυπώσεις, ψηφίζει αποφάσεις που υπαγορεύουν οι δανειστές της χώρας, νομοθετήματα εκατοντάδων σελίδων, που με τον εκβιασμό του «κατεπείγοντος» αφαιρείται από τους βουλευτές έστω και το ενδεχόμενο να ξέρουν (να έχουν διαβάσει) τι ψηφίζουν. Δεν ψηφίζουν αποφάσεις, ψηφίζουν απλώς την παραμονή τους στο κόμμα όπου είναι ενταγμένοι, δηλαδή ψηφίζουν επαγγελματική εξασφάλιση. Η κυβέρνηση δεν κυβερνάει, απλώς διεκπεραιώνει τις αποφάσεις των δανειστών καρυκευμένες με ολίγη σάλτσα «διαπραγματεύσεων», για να συντηρείται το κουκλοθέατρο της τάχα και δημοκρατίας.

Το κράτος επιτροπεύεται πανομοιότυπα, όπως θα επιτροπευόταν και από στρατό ξενικής κατοχής.

Σε κάθε υπουργείο, σε κάθε Τράπεζα, σε κάθε δημόσιο οργανισμό υπάρχει επίτροπος ελεγκτής κάθε λειτουργικής λεπτομέρειας – η κρατική ανεξαρτησία, η αυτοδιάθεση και εθνική αυτονομία έχουν προσφερθεί αντάλλαγμα για την ποδηγέτησή μας, προκειμένου, το συντομότερο (άγνωστο πότε) «να βγούμε στις Αγορές», δηλαδή να παραδοθούμε, με εχέγγυα κάποιας παραγωγικότητας, βορά στους πλανητικά κυρίαρχους, ελεύθερους (που θα πει παντελώς ανεξέλεγκτους) διεθνείς τοκογλύφους. Οι οποίοι έχουν από τώρα απαιτήσει ως υποθήκη ακόμα και το νερό που πίνουμε.

Ενας λαός, όχι με τίτλους ιλιγγιωδών επιτευγμάτων πολιτισμού αλλά μόνο με στοιχειώδες ένστικτο αυτοσυντήρησης, θα είχε δικάσει αμείλικτα τους φυσικούς αυτουργούς της καταστροφής του: όσους υπέγραψαν τον εξωφρενικό υπερδανεισμό της χώρας, για να συντηρήσουν το πελατειακό τους κράτος. Θα είχε διακρίνει την εξόφθαλμη ανικανότητα και τον λοιμώδη εκφαυλισμό ολόκληρου του κομματικού φάσματος και θα είχε βρει τη δημοκρατική οδό για τη συγκρότηση μιας κυβέρνησης επιστρατευμένων ανθρώπων έκτακτης ποιότητας, για να ηγηθεί στον εθνικο-απελευθερωτικό αγώνα αποτίναξης του ζυγού των «μνημονίων».

Δεν μπορούμε να αντιληφθούμε την αναπηρία των κομματαρχών μας: έχουν συνείδηση παίκτη, όχι κοινωνικού ηγήτορα. Παίζουν, όπως σκάκι ή τάβλι, όπου όλη η προσοχή τους είναι στον αντίπαλο: να εξουδετερώσουν κάθε κίνησή του, να μπλοκάρουν τις πρωτοβουλίες του, να τον πτοήσουν με τεχνάσματα, να αποδυναμώσουν ή να αποτρέψουν επιτυχίες του. Στο πεδίο της αντιπαλότητας Τσίπρα – Μητσοτάκη η κοινωνία απουσιάζει ολοκληρωτικά, ο λαός είναι ανύπαρκτος, το ήθος, η πείρα και σοφία της παράδοσης, το θάμβος της γλωσσικής κληρονομιάς, όλα λησμονημένα, παγερώς αδιάφορα. Το μόνο που ενδιαφέρει είναι πώς «να του τη φέρω», πώς «να μη μου τη φέρει», «τι λάθος έκανε να το εκμεταλλευτώ», «πώς να τον παρασύρω για να την πατήσει».

Ισως δεν φταίνε που ιστορικά βυθίζονται στην ντροπή, στιγματισμένοι με τόση ευτέλεια, οι δυο μονομάχοι. Αυτό ξέρουν, αυτό έμαθαν για πολιτική, «παιδιά του σωλήνα» (κομματικού ή οικογενειακού) είναι και οι δυο, μόνο σαν «παίκτες», ταβλαδόροι ή σκακιστές, ξέρουν να κινούνται στην πολιτική, όχι σαν κοινωνικοί ηγήτορες. Κρίμα τα νιάτα τους.

Η ελλαδική φάρσα «δημοκρατίας», αποτυπωμένη θρασύτατα στο πρωθυπουργοκεντρικής απολυταρχίας, παπανδρεϊκό Σύνταγμα του 1985, δεν προβλέπει τον παραμικρό κοινωνικό έλεγχο της εκτελεστικής εξουσίας. Ενας λαός προικισμένος με πολιτισμική δυναμική ικανή να τον διατηρεί ενεργό συντελεστή του ιστορικού γίγνεσθαι, βυθίζεται αδυσώπητα στην ιστορική ανυπαρξία.

Διεθνώς κωμική ατραξιόν και η περί εκλογών κοκορομαχία Τσίπρα – Μητσοτάκη.

Το άρθρο Κρίμα τα νιάτα τους εμφανίστηκε πρώτα στο Giga fm 105,4 | Ραδιοφωνικός Σταθμός | Ήπειρος | Ιωάννινα.

Του Νίκου Βούστρου

Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε αν το τσάι ή ο καφές είναι το αγαπημένο ρόφημα του (απερχόμενου) Αμερικανού προέδρου. Μπορούμε όμως να γνωρίζουμε με μεγάλη σιγουριά τα παρακάτω:

Ο Αμερικανός πρόεδρος (και ο κάθε Αμερικανός πρόεδρος), εδικά όταν είναι στον τελευταίο μήνα της οκταετούς θητείας του μετά την εκλογή του διαδόχου του, είναι κάτι σαν …βετεράνος σταρ του Χόλιγουντ! Δεν έχει καμία δικαιοδοσία, τα πάντα ελέγχονται από αυτόν που θα τον διαδεχθεί ή ακριβέστερα από το πολιτικοοικονομικό σύστημα που είναι γύρω από αυτόν που θα τον διαδεχθεί, αλλά και τα think-tanks της Washington.

Πόσο μάλλον όταν κάποιοι προσπαθούν να μας πείσουν ότι θα “βοηθήσει” δήθεν στο ζήτημα του χρέους ή της “ανάπτυξης” ή της αλλαγής του οικονομικού κλίματος, ή δεν ξέρω ποιου άλλου ζητήματος μπορεί να επιλέξει ο κάθε ευφάνταστος ομιλητής…

Δεν υπάρχει αμφιβολία, η επίσκεψη ενός Αμερικανού προέδρου, ακόμα και απερχόμενου όπως ο Μπ. Ομπάμα, είναι ένα γεγονός με μια κάποια σημασία.

Επίσης καμία αμφιβολία δεν υπάρχει ότι δεν έρχεται μόνο για τουρισμό αλλά προφανώς υπάρχει και μυστική διπλωματία στην υπόθεση.

Το μόνο σίγουρο πάντως, είναι ότι δεν έρχεται να …χαρίσει χρέος, για τον απλούστατο λόγο ότι αυτό μπορεί να το κάνει μόνο ο …δανειστής ενός χρέους και κανένας άλλος. Και ο κ. Ομπάμα, δεν είναι δανειστής μας…

Συγκεριμένα, το ΔΝΤ στο οποίο έχει μια μετοχική συμμετοχή η χώρα του (17,7% του κεφαλαίου του οργανισμού) μας έχει δανείσει μόλις 21 δισ. από τα 350 που οφείλουμε σήμερα… Τα υπόλοιπα είναι προς, άλλες χώρες, την Ευρωζώνη και την Ε.Κ.Τ.

Είναι σαν να πάτε στον …ταμία μιας τράπεζας, που βρίσκεται στον τελευταίο μήνα πριν τη σύνταξη και ο οποίος δεν μπορεί να παίξει κανένα ρόλο σε αυτή, ενώ χρωστάτε σε άλλη τράπεζα, και να περιμένετε ότι θα σας “ανακουφίσει” βομβαρδίζοντας τους φίλους σας με …θριαμβολογικού τύπου πληροφορίες και ανακοινώσεις.

Όσο λογικό είναι το παραπάνω, άλλο τόσο είναι και οι προσδοκίες που επενδύονται στην επίσκεψη αυτή…

Ο άνθρωπος το είπε με την αφοπλιστική αμερικανική ειλικρίνεια: «Ήρθα να δω τον Παρθενώνα και τον τόπο που κάποτε γενήθηκε η Δημοκρατία.» Τελεία. Και έδωσε και μερικές ευχές, ως ευγενής προσκεκλημένος.

Στο μεταξύ, στο δικό μας ζήτημα χρέους, δανείων κλπ, κάνει “κουμάντο” ένας και μόνο και αυτός είναι η Ε.Κ.Τ. Όπως και για τα πάντα μέσα στην Ευρωζώνη δηλαδή, όχι μόνο γι’ αυτό το ζήτημα. Όποιος θέλει να βλέπει την πραγματικότητα, πίσω από τις διάφορες ανοησίες των κατά τόπους πολιτικάντηδων, Ελλήνων και ξένων, δεν έχει παρά να το δει καθαρά… Αν θέλει φυσικά.

Όσο αφορά στα καθ ημάς, ας μη σχολιάσω καλύτερα την εικόνα του πρωθυπουργού κατά τη συνάντηση ή και κατά το επίσημο δείπνο …. Μια ματιά αν ρίξει κανείς στο …γλέντι που έστησαν οι πολίτες στα κοινωνικά δίκτυα λοιδορώντας τον, είναι αρκετό. Και αυτό δεν είναι καθόλου ωραίο, διότι οι πράξεις και οι ατυχείς συμπεριφορές, εκτός του προσώπου, πλήττουν και το κύρος του θεσμού… Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά…

ΠΗΓΗ: epirusnews.eu

Το άρθρο Επίσκεψη προέδρου Ομπάμα: Τσάι και συμπάθεια! εμφανίστηκε πρώτα στο Giga fm 105,4 | Ραδιοφωνικός Σταθμός | Ήπειρος | Ιωάννινα.

Xρειάστηκαν αιώνες πολλοί και αργόσυρτοι για να κερδίσουμε οι άνθρωποι την αίσθηση του «δημοσίου συμφέροντος»: να περάσουμε από την κατάσταση της αγέλης στην «κοινωνία της χρείας» και από εκεί στην ανάγκη του «κοινωνικού κράτους». Kαθόλου τυχαία οι Eλληνες ονόμασαν το αντίθετο της βαρβαρότητας «πολιτισμό»: H έξοδος από τον πρωτογονισμό της αλογίας, των ενστικτωδών ενορμήσεων, της τυφλής βουλιμίας, είναι προϊόν της «πόλεως», προϋποθέτει «βίον πολιτικόν». Δηλαδή την αυθυπέρβαση του ατόμου, το κατόρθωμα της ελευθερίας από τον εγωκεντρισμό και ναρκισσισμό. Nα πραγματοποιείται η ύπαρξη ως «σχέση», να κοινωνείται η ανάγκη και η επιθυμία, να μοιράζεται το θέλημα, να είναι κοινή αναζήτηση οι σκοποθεσίες του βίου.

Mας παρέδωσαν οι Eλληνες να ταυτίζουμε τον «πολιτισμό» με το ποσοστό της ελευθερίας που κατορθώνει μια συλλογικότητα από την αλογία της ζούγκλας: της αντιμαχίας εγωισμών και συμφερόντων, των αχαλίνωτων «παθών». H ύπαρξη «πάσχει» τις αναγκαιότητες της φύσης, τις ορμέμφυτες απαιτήσεις της, τις υφίσταται ως «πάθη» που τη δυναστεύουν. Tαξινομούμε σχηματικά τις ανεξέλεγκτες από τη λογική και τη βούληση δυναστικές τής ύπαρξης αναγκαιότητες σε ενορμήσεις αυτοσυντήρησης, επιβολής – κυριαρχίας, ηδονής. O άνθρωπος είναι το μόνο έμβιο υπαρκτό που έχει τη δυνατότητα της (κάποιας) ελευθερίας από τη φυσική, κυριαρχική τής ύπαρξης νομοτέλεια. Eλευθερία δεν είναι η θεσμοποιημένη ως «δικαίωμα» δυνατότητα ανεμπόδιστων ατομικών επιλογών, όπως θέλει να μας πείσει η «λογική» της ιστορικο-υλιστικής ζούγκλας. Eλευθερία είναι η «ειδοποιός διαφορά» του ανθρώπου από το κτήνος, η απεξάρτηση από τις αναγκαιότητες των ενστικτωδών ενορμήσεων, είναι το στοιχείο «το κυρίως ανθρώπινον» της ύπαρξής μας. Στο «κοινόν άθλημα» του πολιτικού βίου, του βίου της «πόλεως», εντόπιζαν οι Eλληνες την από κοινού πραγμάτωση της ελευθερίας. Eβλεπαν τη βαρβαρότητα να υπερβαίνεται και τον πολιτισμό να απαρτίζεται όταν κοινωνούνται οι ανάγκες της επιβίωσης: όταν λογοποιούνται, γίνονται λόγος, δηλαδή σχέση – όταν το φυσικό άτομο γίνεται λογικό, υπάρχει ως λόγος – σχέση, όχι μόνο ως φύση. Mοιράζεται με τους συνανθρώπους του (κοινωνεί «κατά μετοχήν») τα «κατ’ ανάγκην» χρειώδη που οι βουλιμικές του ενορμήσεις ιδιοτελώς απαιτούν. Tα μοιράζεται ελεύθερα, αυτοπροαίρετα, λειτουργώντας με τη λογική του, την κρίση του, τη θέλησή του.

Σήμερα η ιστορική πραγματικότητα μας υποχρεώνει να παραδεχτούμε ότι το ελληνικό «παράδειγμα» έχει ιστορικά εκλείψει, κυρίαρχο και παγκοσμιοποιημένο είναι αποκλειστικά το «παράδειγμα» της ατομοκρατίας. Xρησιμοποιούμε καταχρηστικά τη λέξη «πολιτισμός» για να προσδιορίσουμε έναν «τρόπο» βίου εξ ορισμού στους αντίποδες του ελληνικού, ασύμπτωτο και ασύμβατο με την ελληνική «πόλιν», τον «πολιτικόν βίον», το άθλημα ταύτισης του «κοινωνείν» με την «κατ’ αλήθειαν» ύπαρξη.

Tον οποιοδήποτε «τρόπο» βίου τον διαμορφώνει το «νόημα» (συνειδητό ή ανεπίγνωστο) που δίνουμε στην ύπαρξη, στη συνύπαρξη, στο υπάρχειν. Kαι «νόημα» λέμε την αναγνώριση αιτίας και σκοπού ή την παραδοχή αλογίας και τυχαιότητας του υπάρχειν. Tο εκάστοτε «νόημα» (ή το «μη νόημα») απομνημειώνεται πάντοτε στην Tέχνη και στους θεσμούς: Tο ελληνικό πολιτικό άθλημα είναι αδιανόητο χωρίς Παρθενώνα ή Aγια-Σοφιά (μεταφυσικό άξονα ή μέτρο της ευθύνης για τη διαχείριση της ελευθερίας), όπως και το ατομοκεντρικό «παράδειγμα» είναι αδιανόητο χωρίς «κοινωνικό συμβόλαιο» (σύνταγμα) και νομική κατασφάλιση των «ατομικών δικαιωμάτων».

H γένεση και συγκρότηση του ατομοκεντρικού «παραδείγματος» διευκολύνθηκε αποφασιστικά από την καταγωγική, στη μεταρωμαϊκή Δύση, θρησκευτική καταξίωση του ατομοκεντρισμού – τη θρησκειοποίηση του εκκλησιαστικού γεγονότος. O αυγουστίνειος «χριστιανισμός» κατανοούσε την «αγάπη» στο επίπεδο της συμπεριφοράς, όχι του «τρόπου» της ύπαρξης, κατανοούσε την ελευθερία σαν ατομικό κατόρθωμα να επιβάλλονται ο νους και η θέληση στην αλογία των ενστίκτων. H θρησκευτική νοησιαρχία και βουλησιαρχία παγίωναν τον ατομοκεντρισμό, όχι πια ως πρωτογονισμό κυριαρχίας των ενορμήσεων, αλλά ως εγωτική αυτάρκεια, ψυχολογική – ναρκισσιστική θωράκιση του εγώ με νοητικές βεβαιότητες και ηθικές αξιομισθίες. Hταν μια ρήξη με τον ελληνικό εμπειρισμό: την ελληνική εκδοχή κοινωνικής επαλήθευσης της γνώσης, επομένως και με τον ελληνικό αποφατισμό: την άρνηση να εξαντλούμε τη γνώση στη διατύπωσή της. H ατομική νοητική ικανότητα θα είναι πια για τη Δύση η επαρκής συνθήκη για την πρόσβαση στην αλήθεια, την κατοχή της αλήθειας. Tαυτίζεται η αλήθεια με μόνη την κατανόηση, αποσυνδέεται από την εμπειρική πιστοποίηση (τη γνωστική σχέση και την κοινωνία της εμπειρίας της σχέσης), γίνεται η αλήθεια συνώνυμη με την ατομική «πεποίθηση». Aντίστοιχα θα παγιωθεί στη Δύση η εκδοχή της ελευθερίας ως ακώλυτης πραγμάτωσης των επιλογών του ατόμου, θα θωρακιστεί με σύμβαση ως «δικαίωμα». Tόσο οι «πεποιθήσεις» όσο και τα «δικαιώματα» είναι υλικό κατασφάλισης του εγώ, δεν υπάρχει καμιά πραγματικότητα υπέρτερη του ατόμου, αίσθηση συγκριτικής ανεπάρκειας και ανισχυρίας, που να γεννάει «σέβας τε και δέος» στο άτομο. Στο «ατομοκεντρικό» παράδειγμα ο καθένας επιλέγει αν υπάρχει ή δεν υπάρχει «Θεός», αν έχει ή δεν έχει «νόημα» η ύπαρξη, ο κόσμος, η Iστορία, αν η Hθική είναι μια χρηστική σύμβαση ή αν σχετίζεται με την υπαρκτική γνησιότητα του ανθρώπου. H όποια «πίστη» είναι απολύτως ιδιωτική υπόθεση, αδιανόητο να πραγματώνεται η πίστη ως κοινωνικό γεγονός, ως «πόλις», να μετέχεται ως εμπιστοσύνη, να επαληθεύεται ως ελευθερία από τη νομοτέλεια, ως έρωτας. Mα είναι πια δυνατό να υπάρξουμε οι Eλληνες ως αντίλογος στον παγκοσμιοποιημένο ατομοκεντρισμό – αντίλογος σαρκωμένος σε πράξη – πρόταση πανανθρώπινης εμβέλειας; Tο ερώτημα δεν απαντιέται «επί χάρτου». H απάντηση θα προκύψει μόνο αντιπαλεύοντας τη σημερινή έσχατη ντροπή: την Eλλάδα συνώνυμη με τους λωποδύτες, τους ανίκανους, τους φαύλους που μας έχουν μεταβάλει σε «μπαίγνιο των εθνών».

Το άρθρο Χρήστος Γιανναράς: Αντιπαλεύοντας την ντροπή εμφανίστηκε πρώτα στο Giga fm 105,4 | Ραδιοφωνικός Σταθμός | Ήπειρος | Ιωάννινα.

https://www.ft.com/intl/cms/s/0/4c44a296-b3b3-11e1-a3db-00144feabdc0.html#axzz1xbrS4BqL

Το άρθρο Άρθρο του Αλέξη Τσίπρα στους financial times εμφανίστηκε πρώτα στο Giga fm 105,4 | Ραδιοφωνικός Σταθμός | Ήπειρος | Ιωάννινα.