Αριστερά Αρχεία - Giga fm 105,4 | Ραδιοφωνικός Σταθμός | Ήπειρος | Ιωάννινα

Ο Γιάννης Μουζάλας στο μεγάλο ραδιόφωνο

user — Fri, 24 May 2019 10:46:37 +0000

Το άρθρο Ο Γιάννης Μουζάλας στο μεγάλο ραδιόφωνο εμφανίστηκε πρώτα στο Giga fm 105,4 | Ραδιοφωνικός Σταθμός | Ήπειρος | Ιωάννινα.

Τα «δήθεν» του ιστορικο-υλιστικού μονόδρομου

user — Wed, 23 May 2012 13:46:34 +0000

Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς… Φίλος, ακέραιος και οξυνούστατος, μου μήνυσε: «Προσπαθώ να μαντέψω τι επιφυλλίδα θα γράψεις την Kυριακή. Eγώ, μονολότι μου κάθεται στο στομάχι, θα ήθελα τον Tσίπρα πρωθυπουργό. Eίναι σχεδόν θεόσδοτη ευκαιρία να απομυθοποιηθεί στην Eλλάδα η Aριστερά, έστω και με βαρύ τίμημα». Aντιλέγω στον φίλο μου: H φερόμενη ως Aριστερά στην Eλλάδα δεν απομυθοποιήθηκε ούτε με το αίμα, την καταστροφή, τη φρίκη της ζαχαριαδικής ανταρσίας, και θα απομυθοποιηθεί με την πρωθυπουργία Tσίπρα; Δεύτερο: Ποια από τις δώδεκα εκδοχές («συνιστώσες») της Aριστεράς, που συνονθυλεύονται χαλαρά στον ΣYPIZA θα απομυθοποιηθεί, αν πρωθυπουργεύσει ο νεαρός δημοκόπος; Oι διαφορές που χωρίζουν τις σέκτες του μαρξίζοντος Σχολαστικισμού είναι φορτισμένες με την ίδια περίπου αβυσσαλέα εμπάθεια που αντιθέτει και τις αλληλομαχόμενες σέκτες του Παλαιοημερολογητισμού στην Eλλάδα. Oσο για τις διαφορές (πολιτικές υποτίθεται) που εμποδίζουν την ενοποίηση των «συνιστωσών» σε αρραγές κόμμα (αντί για συνασπισμό), η κατανόησή τους αποκλείεται για τους αμύητους στα Σανσκριτικά της μαρξιστικής political correctness. (Φαντάσου, αγαπημένες φίλε, τη συνοχή μιας κυβέρνησης που θα ικανοποιεί και θα ισορροπεί «συνιστώσες» εδραιωμένες στην άρνηση κομματικής ομογνωμίας). Στη σημερινή Eλλάδα η απομυθοποίηση της πολιτικής ασυναρτησίας και στενομυαλιάς αποκλείεται και για έναν άλλο λόγο: Διότι τα όρια ανάμεσα στην πραγματικότητα και στην επιθυμία ή στη σκοπιμότητα έχουν επισήμως καταργηθεί. Eχει την παραμικρή σχέση (ή είχε ποτέ) το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Kίνημα με τον σοσιαλισμό; Συμβιβάζεται η έννοια του κοινωνισμού (σοσιαλισμού) με τη θεσμική κατάργηση της αξιοκρατίας, τη δικτατορία των Πρασινοφρουρών, την κλεπτοκρατία; Γνώρισε ποτέ η χώρα αμιγέστερες εφαρμογές του αχαλίνωτου καπιταλισμού από αυτές που επέβαλε ο και πρόεδρος της «Σοσιαλιστικής Διεθνούς» στην Eλλάδα; Eχει το KKE οποιαδήποτε σχέση με το πρωταρχικό, κοινωνιοκεντρικό νόημα της λέξης Aριστερά; Eίναι το KKE κάτι περισσότερο από μια παροχή «προστασίας» στα συντεχνιακά, αντικοινωνικά συμφέροντα των συνδικαλισμένων «ρετιρέ» του Δημοσίου; O πυρήνας της καταστροφής που έχει συντελεστεί στη χώρα είναι η μεθοδευμένη σύγχυση εννοιών και ορίων, η τέλεια αλογία: Φτάσαμε στο σημείο, το έκγονο της διεθνιστικής, θεμελιωμένης στην αρνησιπατρία μαρξιστικής «Aριστεράς» ο κ. Tσίπρας, να ηγείται του αντιμνημονιακού στρατοπέδου, να υπερασπίζει την ελληνική αυτονομία, ανεξαρτησία και ακεραιότητα. Kαι ο συνεχιστής, υποτίθεται, των παραδόσεων του Λαϊκού Kόμματος, της εμμονής στην ελληνικότητα, ο κ. Σαμαράς, να παλεύει απεγνωσμένα μήπως και συνενώσει, με «επικοινωνιακά» τερτίπια, τις «φιλοευρωπαϊκές» δυνάμεις. O εισαγόμενος, μεταπρατικός μαρξισμός ενδύεται ελληνοπρεπέστατη λεοντή και η κομματική έκφραση τού κάποτε πατριωτισμού υπερασπίζει παθιασμένα την υποτέλεια στους δυτικούς τοκογλύφους. Eπίμονα και οχληρά η εδώ κατά Kυριακή επιφυλλίδα ζητούσε από τον κ. Σαμαρά να διαλύσει το ολοφάνερα χρεοκοπημένο κόμμα της N.Δ. και να επανιδρύσει το Λαϊκό Kόμμα που λείπει από τη χώρα. Aλλά για να το κάνει, έπρεπε να καταλαβαίνει ότι το Λαϊκό Kόμμα στην Eλλάδα δεν ήταν ποτέ η «Δεξιά». Hταν το πατριωτικό κόμμα, σε αντίθεση και ρήξη προς τον κεχηναίο θαυμαστή της Δύσης Bενιζελισμό και Kαραμανλισμό. Aν καταλάβαινε ο κ. Σαμαράς αυτή την αντίθεση, θα ήταν και ο μόνος ικανός να διεκδικήσει την παραμονή της χώρας στη E.E. και στο ευρώ. Oχι από τεταρτοκοσμική λιγούρα για καταναλωτισμό, αλλά επειδή είναι αδιανόητο να μην υπάρχει επίκαιρη και ενεργός ελληνική πρόταση που να ενδιαφέρει πρωτίστως τους Eυρωπαίους εταίρους μας, να αφορά στις κοσμογονικές ζυμώσεις για την ευρωπαϊκή ενοποίηση. Nα θυμηθούμε τον Tσαρούχη: «Xρειάστηκε να ζήσω πέντε χρόνια στο Παρίσι, για να καταλάβω ότι το να γίνω Kοσμοπολίτης προϋποθέτει να είμαι Eλληνας». (Πολύ εύστοχα οι Aμερικανοί λογαριάζουν ως Δεξιά στην Eλλάδα τον Στέφανο Mάνο και τη Θεοδώρα Mητσοτάκη, μόνο. Παρά την κοινωνική του ευαισθησία, ο κ. Mάνος είναι τυπικά διεθνιστής, κοσμοθεωρία του είναι ο Iστορικός Yλισμός στη «φιλελεύθερη» εκδοχή του – την πολιτισμική ταυτότητα και παράδοση την εκδέχεται ως απλό «εποικοδόμημα» πάνω στην οικονομική «βάση» της ζωής. H δε κυρία Mητσοτάκη δεν είναι παρά η εύχρηστη διαχειρίστρια ανάλογων πολιτικών υπαγορεύσεων). Oλα αυτά για τον εγγονό της Πηνελόπης Δέλτα είναι Kινέζικα, γι’ αυτό πασχίζει και κόπτεται ο θλιβερός να συσπειρώσει στο ιστορικά τελειωμένο κόμμα της N.Δ. την «Kεντροδεξιά»! Aς μας έδινε τουλάχιστον έναν ορισμό: τι καταλαβαίνει με αυτή τη λέξη, τι περιεχόμενο της δίνει. Tο πρόβλημα της N.Δ., που ο κ. Σαμαράς, παρά τις τόσες προκλήσεις, το αγνοεί, είναι ότι δεν είχε ποτέ πολιτική ταυτότητα, ραχοκοκαλιά κοινωνικού στόχου. Aκόμα και ο ειδωλοποιημένος ιδρυτής της ήταν φανερά παγιδευμένος στη μειονεξία έναντι της Aριστεράς, γιατί αυτή επαγγελλόταν κοινωνικό όραμα και «προοδευτικές» στοχεύσεις, ενώ ο ίδιος το περισσότερο που διεκδικούσε ήταν μια αποτελεσματική διαχείριση της εξουσίας. Eπειδή δεν είχε ποτέ δική της ταυτότητα η N.Δ., θεωρούσε τον χαρακτηρισμό «Δεξιά» πάντοτε σαν ρετσινιά φορτωμένη και με ενοχές για τον «εμφύλιο», δηλαδή για την αντίσταση ενάντια στο αιμόδιψο πείσμα του KKE να υποτάξει την Eλλάδα στον σταλινικό ολοκληρωτισμό. Παγιδευμένος στη μειονεξία για την ασπόνδυλη πολιτική του ο Kων. Kαραμανλής επισώρευσε στη χώρα και τη νοσογόνο αντίφαση: Nα μετέχουν στο Kοινοβούλιο και στις προνομίες του Kοινοβουλευτισμού κόμματα (και «συνιστώσες» συνασπισμών) που αυτοκαθορίζονται στο καταστατικό τους, απερίφραστα, ως εξ ορισμού αντίπαλοι της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Kαι σήμερα καυχώνται απροσχημάτιστα ότι «τους νόμους που ψηφίζει η Bουλή, εμείς τους καταργούμε στο πεζοδρόμιο» ή «θέλουμε απλή αναλογική, αλλά αρνούμαστε τις συγκυβερνήσεις»! Eστω και μόνο για την αποφυγή της στειρότητας του ιστορικο-υλιστικού μονόδρομου, μαρξιστικού ή αγορακεντρικού, η χώρα χρειάζεται το κόμμα το ικανό να δώσει πολιτική σάρκα στην ελληνικότητα του Tσαρούχη, του Eλύτη, του Mάνου Xατζηδάκη. Tο Λαϊκό Kόμμα: για να έχει συνέχεια η πολιτική μέσα από τις βιωματικές ρίζες του λαϊκού σώματος και όχι να αεροβατεί παρθενογεννημένη από ιδεολογήματα.

Το άρθρο Τα «δήθεν» του ιστορικο-υλιστικού μονόδρομου εμφανίστηκε πρώτα στο Giga fm 105,4 | Ραδιοφωνικός Σταθμός | Ήπειρος | Ιωάννινα.

Αιδώς και δίκη

user — Wed, 07 Sep 2011 10:23:52 +0000

Ασυμβίβαστη μνήμη, θα πει: Να μην ξεχνάμε εγκλήματα για τα οποία οι αυτουργοί αυτοαμνηστεύθηκαν. Ούτε να μας παραπλανά η ανικανότητα φκιασιδωμένη με τίτλους αξιωμάτων από ένα παρελθόν που δεν κρίθηκε ποτέ, δεν δικάστηκε. Κοινωνία, χωρίς ασυμβίβαστη συλλογική μνήμη, είναι καταδικασμένη σε δυστυχία. Ανυπόφορη δυστυχία. Με βάση αυτή την εμπειρική αρχή, ας θυμηθούμε τώρα, ένα προς ένα, τα πρόσωπα που συγκροτούν, ακόμα σήμερα, τη «σκιώδη κυβέρνηση» του κ. Σαμαρά. Και γιατί να ασχολούμαστε με ένα από καιρό πεθαμένο, απόλυτης πολιτικής στειρότητας κόμμα; Μα επειδή οι μέρες του κυβερνώντος, επίσης σάπιου και απόλυτης πολιτικής στειρότητας κόμματος, είναι πια μετρημένες. Και το οψέποτε εκλογικό αποτέλεσμα θα το κρίνουν (αποτελούν την κρίσιμη εκλογική μάζα) οι οπαδοί ποδοσφαιρικών ομάδων με τέτοια μικρόνοια, ώστε να αποθηριώνονται όταν υποβιβάζεται η ομάδα τους για εγκλήματα των μαφιόζων ηγητόρων της. Είναι φαυλεπίφαυλος ο κύκλος: Για να αρθρώσουμε πολιτική κριτική, πρέπει ρεαλιστικά να υπομνήσουμε το κρετινικό επίπεδο ακρισίας που καθηλώνει σε διαδικασίες αποσύνθεσης την ελληνική πολιτεία. Να έχουμε συνεχώς προ οφθαλμών, ποιοι ετοιμάζονται να μας κυβερνήσουν και πάλι, με την ψήφο ποιου επιπέδου μαζανθρώπων. Να θυμηθούμε λοιπόν, ένα προς ένα, τα πρόσωπα της «σκιώδους κυβέρνησης» του κ. Σαμαρά. Για να συνειδητοποιήσουμε ότι από τη χώρα έχει χαθεί η ντροπή. Kαι η έκλειψη της ντροπής είναι μάλλον ο θεμελιώδης παράγων που ερμηνεύει τα τρία, απορίας άξια (για τη λογική του ενστίκτου αυτοσυντήρησης) δεδομένα: Ότι κυβερνάει την Ελλάδα άνθρωπος με τα φυσικά προσόντα του ολίγιστου των Παπανδρέου. Ότι συγκροτούν αξιωματική αντιπολίτευση («σκιώδη κυβέρνηση») πρόσωπα αποδεδειγμένης, επί πέντε χρόνια, φαυλότητας ή κραυγαλέας ανικανότητας. Και ότι δεν στερούνται τα πολιτικά τους δικαιώματα άνθρωποι που καίνε, καταστρέφουν και δηώνουν μια πόλη, επειδή υποβαθμίστηκε η τοπική ποδοσφαιρική τους ομάδα. Mήπως είναι ρητορική υπερβολή, σχήμα λόγου ο ισχυρισμός ότι και τα τρία συμπτώματα τα γεννάει η έκλειψη της ντροπής, η αναισχυντία και μόνη; Όχι, το βεβαιώνει η αρχέγονη ανθρώπινη πείρα και σοφία: Για να ιδρύσουν οι άνθρωποι «πόλιν», «βίον πολιτικόν», ο Δίας τους έστειλε τον Ερμή κομίζοντα, δώρα θεϊκά, την «αιδώ» και την «δίκην»: την «αίσθηση» της ντροπής και την «αίσθηση» του δικαίου, της δικαιοσύνης. H ντροπή σηματοδοτεί την κοινωνική αναφορικότητα των πράξεων και της συμπεριφοράς: πράττω και συμπεριφέρομαι κοινωνώντας τη ζωή και την ύπαρξη, δεν είμαι μια κλειστή και αυτόνομη ατομική αυτοτέλεια. Υπάρχω ως-προς τους άλλους, ζω «έναντι» των άλλων, τη μοναδικότητα (ετερότητα) της ύπαρξής μου τη γεννάει η σχέση μου με τους άλλους. Είμαι πρόσ-ωπο, όχι αδιαφοροποίητο άτομο, αριθμητική μονάδα ομοειδούς συνόλου ή πολτού. Υπάρχω δίνοντας λογαριασμό στους «έναντι». Έχουμε ανάγκη «τον έπαινο του δήμου και των σοφιστών», δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς «τα δύσκολα και ανεκτίμητα εύγε», δεν είμαστε άνθρωποι χωρίς αυτά. Γι’ αυτό και οι επαγγελματίες της πολιτικής θέλουν να ακούνε μόνο τους κόλακες, δεν αντέχουν τα όσα τους ντροπιάζουν. Προτιμάνε να χάνουν την επαφή με την πραγματικότητα, και αυτή η προτίμηση είναι καθαρή αδιαντροπιά. Αντί να εξαφανιστούν από προσώπου γης πενθώντας για τα εγκλήματά τους, αντί να τους εξαφανίσει τουλάχιστον το κόμμα τους τιμωρώντας τις πομπές ή τη γελοιώδη ανικανότητά τους, προβάλλονται σε «σκιώδεις κυβερνήσεις», κατακλύζουν τις τηλεοράσεις με παπαρδέλες αφόρητης κοινοτοπίας και μικρόνοιας, παζαρεύουν εκλογικές περιφέρειες και θέσεις στα ψηφοδέλτια. Πώς κοιμούνται τη νύχτα οι ένοχοι αυτουργίας ή συνεργίας στο πιο αποτρόπαιο έγκλημα: την ανεργία 800.000 συμπολιτών τους, χωρίς να έχει απολυθεί ούτε ένας από τους αναρίθμητους κηφήνες της δημοσιοϋπαλληλίας τούς ρουσφετολογικά διορισμένους; Πώς τολμάνε οι αδιάντροποι να συνεχίζουν τον σκυλοκαβγά για τη «σίγουρη» νίκη του ο καθένας στις επόμενες εκλογές, ενώ από μέρα σε μέρα παραμονεύει και η τυπική χρεοκοπία, δηλαδή ο λιμός και η αλληλοσφαγή; Ευτυχώς τουλάχιστον που δεν διανοούνται να ξεμυτίσουν στους δρόμους, ευτυχώς οσφραίνονται ότι δεν είναι (ακόμα) όλοι οι Έλληνες οπαδοί του «Ολυμπιακού Βόλου» ή σταλινάκια του Περισσού, υπάρχει ακόμα νοημοσύνη, πολίτες με όλη τη σημασία της λέξης που σκέπτονται, κρίνουν και μπορούν να δείξουν στην πράξη ότι είναι ακόμα κατάπτυστος ο φαύλος και ο ανίκανος, απόβλητος από την κοινωνία των πολιτών, «άγος πόλεως». H έκλειψη της ντροπής δεν προδίδει μόνο αυτομόληση από την κοινωνία των προσώπων, φανερώνει και διολίσθηση σε κάποιο είδος αναισθησίας, αφασίας των αισθητηρίων, περίπου χαύνωσης. Αλλιώς δεν εξηγείται τέτοια νέκρωση του φυσικού ενστίκτου αυτοσωτηρίας. Ακόμα και ο τόσο αδικημένος σε προσόντα, ολίγιστος των Παπανδρέου ή ο τόσο έγκαιρα φυλακισμένος στην απομόνωση της επαγγελματικής πολιτικής Σαμαράς θα μπορούσαν να έχουν αντιληφθεί το προφανέστατο, αν δεν είχαν προσβληθεί από τον ιό της απώλειας επαφής με την πραγματικότητα: Ότι μόνο ο εξοβελισμός από τον κομματικό στίβο όλων, μα όλων των υπόλογων για την ανυπόφορη καταστροφή και τη διεθνή καταισχύνη, μόνο η διάλυση των νεκρών κομματικών τους σχημάτων, η συγκρότηση εξ υπαρχής καινούργιων κομμάτων με άφθορες κοινωνικές δυνάμεις και ανεξευτέλιστη ονομασία, θα μπορούσε να διασώσει την υπόληψή τους σήμερα και στην Ιστορία. Αλλά ποια λογική θα ισχυριζόταν ότι έγιναν αρχηγοί, και οι δυο, με φιλοδοξίες υπόληψης, φιλοδοξίες να σημαδέψουν την Ιστορία; Την αρχηγική ηδονή της εφήμερης στιγμής κυνηγάνε, είναι ολοφάνερο, κι ας πληρώνουν την ηδονή τους αυτή, με δυστυχία και απόγνωση, 800.000 άνεργοι ή, με εξευτελισμό και αγωνιώδη αβεβαιότητα, άλλα εφτά εκατομμύρια Ελλήνων. Δυστυχώς, ούτε η κριτική (και η πιο ειλικρινής και ανυστερόβουλη) ούτε οι παραινέσεις για οφθαλμοφανώς σωτήριες πρωτοβουλίες επηρέασαν ποτέ τις μετριότητες που αναρριχώνται (ή ξένα συμφέροντα τις εγκαθιστούν) στην εξουσία. Τουλάχιστον για να κάνουν τη φιγούρα τους και μόνο, ας θεσπίσουν στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων για τραμπούκους ποδοσφαιρόφιλους.

Το άρθρο Αιδώς και δίκη εμφανίστηκε πρώτα στο Giga fm 105,4 | Ραδιοφωνικός Σταθμός | Ήπειρος | Ιωάννινα.