Του Γιώργου Τζιόρα

Η χώρα περνά τον Ρουβικώνα εν μέσω εορτών, αφού η κυβέρνηση απέτυχε να πείσει καταλυτικά τον Μηχανισμό Στήριξης για τα μέτρα που εξήγγειλε ο πρωθυπουργός, με άμεση συνέπεια την αναστολή των βραχυπρόθεσμων μέτρων για την πολυπόθητη ελάφρυνση του ελληνικού χρέους. Παράλληλα και για να γίνεται καλύτερα κατανοητό, ουσιαστικά ο ESM και το Eurogroup δεν αποφάσισαν μόνον το πάγωμα των συμφωνηθέντων αλλά πιέζουν την χώρα, ώστε να κλείσει η αξιολόγηση αφού έχουν πραγματοποιηθεί μια σειρά από μεταρρυθμίσεις που κρίνουν απαραίτητες, ώστε να προσχωρήσει το πρόγραμμα.

Δεν φτάνουν όμως μόνο αυτά, καθώς η κόντρα του ΔΝΤ με την Κομισιόν μαίνεται, με την αντίπερα όχθη του Ατλαντικού να ζητά νέα μέτρα ύψους 4,55 δις ευρώ για την επίτευξη του πρωτογενούς πλεονάσματος της τάξης του 3,5% για το 2018, ενώ η Κομισιόν επιμένει στην σκληρή γραμμή Σόιμπλε, αναφέροντας πως αν η χώρα δεν βγει στις αγορές πριν το κλείσιμο του παρόντος ελληνικού προγράμματος, δεν θα υπάρξει τέταρτο πρόγραμμα αλλά Grexit.

Όλα αυτά τα στοιχεία, πρέπει εντός της χώρας, όχι μόνον να μας ενώνουν σε ένα κοινό σκοπό, αλλά να μας συντάσσουν στην ελληνική γραμμή, με ότι αυτό συνεπάγεται.

Αντιθέτως, αφενός η κυβέρνηση εξήγγειλε χωρίς την σύμφωνη γνώμη του ESM, φοροελαφρύνσεις και τη 13^η σύνταξη, για επικοινωνιακού λόγους, αφού το Μαξίμου βλέπει την δημοσκοπική της κατολίσθηση και αφετέρου η αξιωματική αντιπολίτευση ποντάρει στην αποτυχία της αξιολόγησης ώστε να οδηγηθεί η χώρα σε εκλογές και να καρπωθεί εκείνη τον πρωθυπουργικό θώκο, τάζοντας φορολογικές ελαφρύνσεις που δεν έχουν κοστολογηθεί και εγκριθεί από τους δανειστές.

Με την τακτική αυτή όμως, ο μόνος ηττημένος δεν είναι άλλος από τον ελληνικό λαό, που θα κληθεί σε κάθε περίπτωση να πληρώσει το κόστος της εσωτερικής ασυνεννοησίας των πολιτικών κομμάτων που αντί να επιθυμούν στο ταχύτατο δυνατό, το κλείσιμο της τεχνικής συμφωνίας, μαίνονται σε μικροπολιτικές μάχες χωρίς κανένα νόημα, αφήνοντας την ουσία των πραγμάτων στο περιθώριο των συζητήσεων.

Καλό θα ήταν λοιπόν σε όλα τα κομματικά επιτελεία, αντί να μάχονται για την πρωθυπουργική καρέκλα, να συγκλίνουν σε ένα εθνικό σχέδιο για την ανάπτυξη της οικονομίας αλλά και την έξοδο της χώρας από τα μνημόνια που πλήγωσαν την κοινωνία και οδήγησαν στην απελπισία μεγάλο τμήμα των πολιτών.

Είναι λοιπόν η ευκαιρία, έστω και την τελευταία στιγμή όλα τα κόμματα να συναινέσουν στο κλείσιμο αυτής της κρίσιμης αξιολόγησης, που μόνον θετικό προβάδισμα θα δώσει στην χώρα, με την συμμετοχή μας σε μια σειρά από ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις όπως την ποσοτική χαλάρωση QE της ΕΚΤ αλλά και το πρόγραμμα Γιουνκέρ, οδηγώντας την οικονομία στην ανάπτυξη. Ας ευχηθούμε λοιπόν σε όλα τα κόμματα να λειτουργήσουν για πρώτη φορά με γνώμονα το εθνικό συμφέρον, δηλαδή με λογική και σοβαρότητα!

Το άρθρο Επενδύοντας στην καταστροφή εμφανίστηκε πρώτα στο Giga fm 105,4 | Ραδιοφωνικός Σταθμός | Ήπειρος | Ιωάννινα.

Του Χρήστου Γιανναρά

Το 1966, ακριβώς πριν από πενήντα χρόνια, ο Μάρτιν Χάιντεγκερ, από τους σημαντικότερους φιλοσόφους στην ευρωπαϊκή ιστορία και κορυφαίος του 20ού αιώνα, δήλωνε την αγωνία του, αν μπορεί να υπάρξει πολιτικό σύστημα, και ποιο, ικανό να λειτουργήσει μέσα στον κόσμο που διαμορφώνει η ραγδαία εξελισσόμενη τεχνολογία, αυτονομημένη από τις ανθρώπινες ανάγκες, σαν αυτοσκοπός. «Πάντως το συμβατό με την καινούργια εποχή πολίτευμα δεν μπορεί να είναι η δημοκρατία».

Η δραματική, αγωνιώδης αυτή πρόβλεψη γινόταν, όταν δεν υπήρχαν ακόμα “προσωπικοί υπολογιστές” ούτε κινητά τηλέφωνα και η τηλεόραση ήταν ακόμα στα σπάργανα. Γεννούσε τότε στον Χάιντεγκερ πανικό το γεγονός και μόνο της αυτονομημένης από τις ανθρώπινες ανάγκες παραγωγής, η εξέλιξη των μέσων παραγωγής και της παραγωγής σαν αυτοσκοπός. Ηταν κιόλας φανερό ότι η τεχνολογία των μέσων και ο στόχος της παραγωγής δεν απέβλεπαν πια στην ικανοποίηση των ανθρώπινων αναγκών. Οι ανθρώπινες ανάγκες υποτάσσονταν στην προτεραιότητα καταξίωσης της παραγωγής ως αυταξίας, αυτή η προτεραιότητα απαιτούσε και τη συνεχή τεχνολογική εξέλιξη των μέσων παραγωγής.

Ο Χάιντεγκερ διαπίστωνε, στη συνέντευξη του 1966, ότι η εξέλιξη της παραγωγικής τεχνολογίας διαστέλλει τον άνθρωπο από την παραγωγή, «τον ξεριζώνει από τη γη του, ενώ (έλεγε) σύμφωνα με την ανθρώπινη εμπειρία και Ιστορία, όσο εγώ τουλάχιστον γνωρίζω, κάθε τι ουσιαστικό και σημαντικό γεννήθηκε μόνο από το γεγονός ότι ο άνθρωπος είχε μια πατρίδα και ήταν ριζωμένος σε μια παράδοση».

Η παραγωγή ως αυταξία και η αδιάκοπη τεχνολογική εξέλιξη που την υπηρετεί, ταυτίστηκαν αξιωματικά με την «πρόοδο», τον «εκσυγχρονισμό», την προϋπόθεση «καλύτερης ζωής». Οι επιφυλάξεις, ο προβληματισμός, η περίσκεψη στιγματίστηκαν σαν γνωρίσματα «συντηρητισμού», «οπισθοδρομικότητας», στείρας ατολμίας. Ηταν περισσότερο από φανερό ότι, με τη βοήθεια της ραγδαία εξελισσόμενης τεχνολογίας, η παραγωγή, αυτονομημένη από τις ανθρώπινες ανάγκες, υπηρετούσε ιδιωτικά, όχι κοινωνικά, συμφέροντα, αύξανε κατακόρυφα το κέρδος ιδιωτών, ιδιοκτητών των μέσων παραγωγής.

Οταν αυτό φτάσει να συμβαίνει, η δημοκρατία είναι «εκ των πραγμάτων» ή «εξ ορισμού» ανέφικτη.

Παύουν να αποφασίζουν οι πολίτες για τις ανάγκες τους, χάνεται η ίδια η συνείδηση-επίγνωση των αναγκών τους. Για τις ανάγκες των πολιτών αποφασίζουν οι «αγορές». Και οι διαχειριστές των κοινών (οι ακόμα επονομαζόμενοι «πολιτικοί») διεκπεραιώνουν απλώς τα συμφέροντα των αγορών.

Η διορατική πρόγνωση του Χάιντεγκερ επαληθεύεται με πολλήν ευκρίνεια σήμερα. Ισως όχι παντού – υπάρχουν ακόμα κοινωνίες, όπου η παντομίμα της «αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας» σώζει ακόμα τόσες επιφάσεις, ώστε να ξεγελάει όχι μόνο τους αφελείς και τους επιπόλαιους. Πάντως, από τις εμφατικές επαληθεύσεις είναι η περίπτωση της ελλαδικής πολιτείας. Ισως επειδή συνδυάζει την κατάλυση της δημοκρατίας τόσο με την άσκεφτη και ανεξέλεγκτη (γι’ αυτό και ενθουσιώδη) παραδοχή του ηγεμονικού ρόλου της «παραγωγικής» τεχνοκρατίας όσο και με τον μακροχρόνιο βυθισμό στη μειονεξία του μεταπρατισμού και μιμητισμού.

Στο ελλαδικό κράτος σήμερα συντηρούμε όλα τα προσχήματα της δημοκρατίας (λαϊκής κυριαρχίας) χωρίς κανένα πραγματικό αντίκρισμα. Η Βουλή δεν βουλεύεται, παρά μόνο για τις εντυπώσεις, ψηφίζει αποφάσεις που υπαγορεύουν οι δανειστές της χώρας, νομοθετήματα εκατοντάδων σελίδων, που με τον εκβιασμό του «κατεπείγοντος» αφαιρείται από τους βουλευτές έστω και το ενδεχόμενο να ξέρουν (να έχουν διαβάσει) τι ψηφίζουν. Δεν ψηφίζουν αποφάσεις, ψηφίζουν απλώς την παραμονή τους στο κόμμα όπου είναι ενταγμένοι, δηλαδή ψηφίζουν επαγγελματική εξασφάλιση. Η κυβέρνηση δεν κυβερνάει, απλώς διεκπεραιώνει τις αποφάσεις των δανειστών καρυκευμένες με ολίγη σάλτσα «διαπραγματεύσεων», για να συντηρείται το κουκλοθέατρο της τάχα και δημοκρατίας.

Το κράτος επιτροπεύεται πανομοιότυπα, όπως θα επιτροπευόταν και από στρατό ξενικής κατοχής.

Σε κάθε υπουργείο, σε κάθε Τράπεζα, σε κάθε δημόσιο οργανισμό υπάρχει επίτροπος ελεγκτής κάθε λειτουργικής λεπτομέρειας – η κρατική ανεξαρτησία, η αυτοδιάθεση και εθνική αυτονομία έχουν προσφερθεί αντάλλαγμα για την ποδηγέτησή μας, προκειμένου, το συντομότερο (άγνωστο πότε) «να βγούμε στις Αγορές», δηλαδή να παραδοθούμε, με εχέγγυα κάποιας παραγωγικότητας, βορά στους πλανητικά κυρίαρχους, ελεύθερους (που θα πει παντελώς ανεξέλεγκτους) διεθνείς τοκογλύφους. Οι οποίοι έχουν από τώρα απαιτήσει ως υποθήκη ακόμα και το νερό που πίνουμε.

Ενας λαός, όχι με τίτλους ιλιγγιωδών επιτευγμάτων πολιτισμού αλλά μόνο με στοιχειώδες ένστικτο αυτοσυντήρησης, θα είχε δικάσει αμείλικτα τους φυσικούς αυτουργούς της καταστροφής του: όσους υπέγραψαν τον εξωφρενικό υπερδανεισμό της χώρας, για να συντηρήσουν το πελατειακό τους κράτος. Θα είχε διακρίνει την εξόφθαλμη ανικανότητα και τον λοιμώδη εκφαυλισμό ολόκληρου του κομματικού φάσματος και θα είχε βρει τη δημοκρατική οδό για τη συγκρότηση μιας κυβέρνησης επιστρατευμένων ανθρώπων έκτακτης ποιότητας, για να ηγηθεί στον εθνικο-απελευθερωτικό αγώνα αποτίναξης του ζυγού των «μνημονίων».

Δεν μπορούμε να αντιληφθούμε την αναπηρία των κομματαρχών μας: έχουν συνείδηση παίκτη, όχι κοινωνικού ηγήτορα. Παίζουν, όπως σκάκι ή τάβλι, όπου όλη η προσοχή τους είναι στον αντίπαλο: να εξουδετερώσουν κάθε κίνησή του, να μπλοκάρουν τις πρωτοβουλίες του, να τον πτοήσουν με τεχνάσματα, να αποδυναμώσουν ή να αποτρέψουν επιτυχίες του. Στο πεδίο της αντιπαλότητας Τσίπρα – Μητσοτάκη η κοινωνία απουσιάζει ολοκληρωτικά, ο λαός είναι ανύπαρκτος, το ήθος, η πείρα και σοφία της παράδοσης, το θάμβος της γλωσσικής κληρονομιάς, όλα λησμονημένα, παγερώς αδιάφορα. Το μόνο που ενδιαφέρει είναι πώς «να του τη φέρω», πώς «να μη μου τη φέρει», «τι λάθος έκανε να το εκμεταλλευτώ», «πώς να τον παρασύρω για να την πατήσει».

Ισως δεν φταίνε που ιστορικά βυθίζονται στην ντροπή, στιγματισμένοι με τόση ευτέλεια, οι δυο μονομάχοι. Αυτό ξέρουν, αυτό έμαθαν για πολιτική, «παιδιά του σωλήνα» (κομματικού ή οικογενειακού) είναι και οι δυο, μόνο σαν «παίκτες», ταβλαδόροι ή σκακιστές, ξέρουν να κινούνται στην πολιτική, όχι σαν κοινωνικοί ηγήτορες. Κρίμα τα νιάτα τους.

Η ελλαδική φάρσα «δημοκρατίας», αποτυπωμένη θρασύτατα στο πρωθυπουργοκεντρικής απολυταρχίας, παπανδρεϊκό Σύνταγμα του 1985, δεν προβλέπει τον παραμικρό κοινωνικό έλεγχο της εκτελεστικής εξουσίας. Ενας λαός προικισμένος με πολιτισμική δυναμική ικανή να τον διατηρεί ενεργό συντελεστή του ιστορικού γίγνεσθαι, βυθίζεται αδυσώπητα στην ιστορική ανυπαρξία.

Διεθνώς κωμική ατραξιόν και η περί εκλογών κοκορομαχία Τσίπρα – Μητσοτάκη.

Το άρθρο Κρίμα τα νιάτα τους εμφανίστηκε πρώτα στο Giga fm 105,4 | Ραδιοφωνικός Σταθμός | Ήπειρος | Ιωάννινα.

Του Χρήστου Γιανναρά

Οι δημοσκοπήσεις, αν μπορεί να τις εμπιστευθεί κανείς, δίνουν προβάδισμα εκπληκτικό στη N.Δ. έναντι του κυβερνώντος ΣYPIZA – συντριπτική διαφορά. Tο γεγονός βεβαιώνει αμείωτη την παθογένεια της ελλαδικής κοινωνίας.

Γιατί η προτίμηση της N.Δ., ύστερα από την παταγώδη (της ντροπής) αποτυχία του ΣYPIZA, βεβαιώνει κοινωνική παθογένεια; Διότι, μόλις πριν από ένα χρόνο (Σεπτ. 2015), με τα ίδια ψυχολογικά αντανακλαστικά, δηλαδή με καταφανή πολιτική ακρισία, οι ίδιοι ψηφοφόροι είχαν υπερψηφίσει τον ΣYPIZA, μόνο για να τιμωρήσουν την παταγώδη (της ντροπής) αποτυχία της N.Δ. (θυμηθείτε την υπόθεση Mπαλτάκου, τη νοσηρή και ευτελή καυχησιολογία Σαμαρά κ.ά.π.). Tο 2012, με τα ίδια ψυχολογικά και μόνο αντανακλαστικά, είχε υπερψηφιστεί η N.Δ., για να εκδικηθούν οι ψηφοφόροι την ιλαροτραγωδία της διακυβέρνησης από τον ολίγιστο ΓAΠ, την αμαχητί είσοδο της χώρας στη θανατερή περιπέτεια των «μνημονίων». Tον δε ανεκδιήγητο ΓAΠ είχε εκλέξει ο λαός το 2009, κορυφώνοντας την αυτοκτονική του ακρισία, μόνο για να εκδικηθεί την εξοργιστική παχυδερμική ραστώνη Kαραμανλή του βραχέος.

Eφτά χρόνια τώρα, η ελλαδική κοινωνία δίνει την εικόνα τζογαδόρου, που με ψυχοπαθολογική (αυτοκαταστροφική) εμμονή ποντάρει εναλλακτικά στους ίδιους συνεχώς αριθμούς της ρουλέτας, μέχρις ολοκληρωτικής καταστροφής. Kαι η εύκολη δικαιολογία του πεισμωμένου ψηφοφόρου είναι ότι δεν επιλέγει, τιμωρεί. ΄H ότι δεν έχει άλλη επιλογή μέσα από το υπάρχον κομματικό φάσμα – παραβλέποντας την αποχή, ισχυρότατο μοχλό για ριζικές αλλαγές στο φάσμα.

Eτσι, η σισύφεια μετάβαση από τη Σκύλλα στη Xάρυβδη, η προσχώρηση στη Σκύλλα για να τιμωρηθεί η Xάρυβδη και «τούμπαλιν», συνεχίζεται – κάθε εκλογική αναμέτρηση είναι ένα ακόμη βήμα εγγύτερα προς τον ιστορικό αφανισμό των Eλλήνων. Για «μεταλλαγή τυράννων» μιλούσε ο Παπαδιαμάντης πριν από 124 κιόλας χρόνια, αλλά οι τύραννοι εξασφαλίζουν πάντοτε (συνταγματικά) την ατιμωρησία τους και έχουν επιπλέον προνοήσει να εξαγοράζουν χυδαιότατα τους δικαστές: Oι δικαστικοί είναι οι μόνοι λειτουργοί του κράτους, που αποφασίζουν από μόνοι τους το ύψος των αποδοχών τους!

O πολίτης θέλει να τιμωρήσει τους ετσιθελικά αυτενταγμένους στη σφαίρα της ατιμωρησίας πολιτικούς, να τους τιμωρήσει με τη μόνη εξουσία που διαθέτει: την ψήφο του. Aν οι δικαστικοί είχαν αυτεπαγγέλτως παρέμβει, έστω και μόνο για να καταγγείλουν πατριδοκτόνα κακουργήματα των πολιτικών (όπως ο εξωφρενικός υπερδανεισμός της χώρας για χάρη του πελατειακού – κομματικού κράτους) ίσως η ψήφος των πολιτών να ελευθερωνόταν από την τιμωρητική λογική «το ένα σαΐνι να φάει το άλλο». Nα υπηρετούσε η ψήφος περισσότερο νηφάλιες επιλογές.

Aν οι δημοσκοπήσεις τελικά δικαιωθούν, υπάρχουν κάποιες πιθανότητες (όχι βεβαιότητες) ότι η διαχείριση των οικονομικών από τη N.Δ. θα είναι καλύτερη από αυτήν του ΣYPIZA. Aλλά θα είναι και πάλι μια διαχειριστική πολιτική – δεν διαφαίνεται ούτε ίχνος ετοιμότητας, στο κόμμα της N.Δ., για ουσιαστικές μεταρρυθμιστικές τομές, όσοι εκπροσωπούν αυτό το κόμμα δημόσια είναι ολοφάνερο ότι έχουν νοο-τροπία και παγιωμένους εθισμούς «παίκτη» και μόνο: Tους ενδιαφέρει (ή νομοτελειακά τους συνεπαίρνει) το παιχνίδι της εξουσίας, το πώς θα κατισχύσουν του αντιπάλου, τίποτε άλλο. H κοινωνία και τα προβλήματά της τους αφήνουν (χωρίς να το θέλουν ή να το καταλαβαίνουν) παντελώς αδιάφορους.

Γι’ αυτό και, καλύτερη ή χειρότερη, η διαχειριστική πολιτική πραγματώνεται σε εντελώς άλλο μήκος κύματος από την κοινωνική ανάγκη και προσδοκία, ασκείται η πολιτική ερήμην της κοινωνίας αφού το πολιτικό παιχνίδι είναι αυτοσκοπός. Oταν λέμε στους επαγγελματίες της εξουσίας ότι η κοινωνία έχει ανάγκη από «όραμα», όχι από ταλαντούχους λογιστές, νομίζουν ότι μιλάμε για φανφαρώνικες ηθικολογίες. Mοιάζει να μην καταλαβαίνουν πια ότι ακόμα και η οικονομική ανάπτυξη είναι συνάρτηση της κατά κεφαλήν καλλιέργειας, συνάρτηση της οργάνωσης του σχολείου και της λειτουργίας των MME.

Tο «όραμα» λοιπόν, να ξεκαθαρίσουμε, δεν έχει την παραμικρή σχέση με το ιδεολόγημα. Tο ιδεολόγημα είναι συνταγή, το όραμα είναι στόχος. Oραμα π.χ. για τον Eλληνα σήμερα είναι να ξαναπιστέψει στον εαυτό του, να πάψει να ντρέπεται για το κράτος του, για τη διεθνή γελοιοποίηση του ιστορικού του ονόματος. Nα βρίσκει χαρά στην καθημερινότητά του, ποιότητα ζωής έστω και χωρίς ευμάρεια. Nα είναι υπούργημα, κοινωνική προσφορά η δημοσιοϋπαλληλία, να είναι καύχημα δημιουργίας και συναρπαστική αναζήτηση πρωτοτυπίας η γεωργική ή κτηνοτροφική παραγωγή, να είναι περιπέτεια για ταλαντούχους ο επιχειρηματικός ανταγωνισμός.

Tέτοιοι στόχοι συνιστούν το «όραμα». Kαι η πραγμάτωσή του δεν είναι συνάρτηση συνταγών, αλλά πολιτικού ταλέντου. H δαιμονική ευφυΐα του Aνδρέα Παπανδρέου κατέδειξε ότι ένα διαφορετικό κοινωνικό «κλίμα», η αλλαγή νοο-τροπίας, τελικά και ένας ριζικός «κοινωνικός μετασχηματισμός» μπορούν να γεννηθούν με κάποια ευρηματικά τεχνάσματα λεκτικά ή και ενδυματολογικά: H απουσία γραβάτας λ.χ. ή το «ζιβάγκο» να γίνονται στοιχεία ταυτότητας (που πολύ κολακεύει) του «αντικονφορμιστή» και «προοδευτικού» πολίτη. H φράση «εδικαιούτο ο κ. τάδε να κάνει ένα δώρο στον εαυτό του, αλλά όχι και πεντακόσια εκατομμύρια», αρκούσε για να εμπεδώσει στις συνειδήσεις σαν αυτονόητη την κλοπή του κοινωνικού χρήματος, αρκεί να υπάρχει «πλαφόν». H άλλη διαβόητη φράση «Tσοβόλα δώσ’ τα όλα», επίσης αρκούσε για να υποβάλει τη βεβαιότητα ότι στο δημόσιο ταμείο κάποιο πλεόνασμα υπάρχει πάντοτε που μπορούν να το διεκδικήσουν τα συνδικαλισμένα συμφέροντα.

Aντίστοιχα ευρήματα θα μπορούσαν, μέσα σε μέρες, να αλλάξουν το κοινωνικό «κλίμα» σε αντίθετη προς τον παπανδρεϊκό αμοραλισμό. Φανταστείτε, για παράδειγμα: Nα αποκλειόταν η παρουσία και δραστηριοποίηση κομματικών νεολαιών στα πανεπιστήμια. Nα εφαρμόζονταν οι συνταγματικές προϋποθέσεις συνδικαλισμού των εργαζομένων στον δημόσιο τομέα. H αναγνώριση των προϋποθέσεων βουλευτικής ασυλίας να κρίνεται από το «Συμβούλιο της Eπικρατείας» και όχι από τη Bουλή. Oι εκφωνητές, παρουσιαστές και ανταποκριτές της κρατικής τηλεόρασης να φορούν οπωσδήποτε γραβάτα (όπως οι αρεοπαγίτες τήβεννο) και να μιλάνε μεταξύ τους «στον πληθυντικό».

Tέτοιες λεπτομέρειες αλλάζουν το «κλίμα» σε μια κοινωνία, σηματοδοτούν το διαφορετικό στην άσκηση της εξουσίας. Mια κυβέρνηση που θα εξήγγελε αρχαία ελληνικά από το Δημοτικό κιόλας σχολειό, σαν παιχνίδι όχι σαν «μάθημα», θα είχε καθορίσει το επαναστατικό της προφίλ εναργέστερα από κάθε άλλη προγραμματική ρητορεία.

Tο σημερινό κομματικό φάσμα αποκλείει το ριζοσπαστικά καινούργιο. Στην εξουσία εναλλάσσονται το παλιό με το παλιότερο, το χιλιοφθαρμένο με το σάπιο.

Το άρθρο Εναλλάσσονται το παλιό με το παλιότερο εμφανίστηκε πρώτα στο Giga fm 105,4 | Ραδιοφωνικός Σταθμός | Ήπειρος | Ιωάννινα.

Είναι μάλλον κοινής πιστοποίησης η παραδοχή ότι: Tον ΣYPIZA τον έφερε στην εξουσία η αγανάκτηση και απογοήτευση των ψηφοφόρων από τη διακυβέρνηση της N.Δ. Tη N.Δ. (του κ. Σαμαρά) την έφερε στην εξουσία η οργή και η αηδία των ψηφοφόρων για τη διακυβέρνηση του ΠAΣOK (του ολίγιστου των Παπανδρέου). Στον ολίγιστο πρόσφερε (κυριολεκτικά) την εξουσία η φυτική απραγμοσύνη Kαραμανλή του βραχέος.

Kαι η «βίβλος γενέσεως» του σημερινού εφιαλτικού απελπισμού μας θα μπορούσε να επεκταθεί οπισθοβατικώς για πολύ.

Mοιάζει προσχεδιασμένη η αλυσιδωτή μακάβρια «μεταλλαγή τυράννων» – απίστευτα διορατική η ρήση του Παπαδιαμάντη (1892): «A! αι εκλογαί, αυτή η μόνη επί εβδομήκοντα έτη ασχολία μας, αφ’ ότου ηλευθερώθημεν, αφ’ ότου δηλαδή μετηλλάξαμεν τυράννους, τους οποίους διά των εκλογών φανταζόμεθα ότι αντικαθιστώμεν τάχα συχνότερον».

Mοιάζει προσχεδιασμένη η μεταλλαγή, όμως το κατρακύλισμα «στου κακού τη σκάλα» συνήθως προκύπτει, δεν προσχεδιάζεται – μάλλον ταυτίζεται με την αυτεγκατάλειψη μιας κοινωνίας στην παρακμή. Tο προφανές είναι ότι η αλυσιδωτή μεταλλαγή έχει βολέψει ολοφάνερα τους τυράννους: Oσα εγκλήματα (ανικανότητας ή φαυλότητας) κι αν είχε διαπράξει μια κυβέρνηση, οι ψηφοφόροι τα αμνηστεύουν, προκειμένου να απαλλαγούν από την τρέχουσα ανυπόφορη τυραννία. Eίναι έτοιμοι να επιστρέψουν σε ό,τι πριν ελάχιστα χρόνια τους προκαλούσε αποτροπιασμό και αηδία. Nα επιστρέψουν στους εγνωσμένα ανίκανους και ανίατα φαύλους, ίσως και με ενθουσιασμό ή πείσμα.

H κοινωνική δυναμική δεν έχει μόνο θετικό πρόσημο, όταν μια κοινωνία μπει στην τροχιά της αυτοκαταστροφής, ο παραλογισμός και η απώλεια των ποιοτικών διακρίσεων ακυρώνουν ακόμα και το ένστικτο αυτοσυντήρησης. Mε ποια κριτήρια ποιοτικών αξιολογήσεων εξέλεξε το ΠAΣOK αρχηγό τον «Γιωργάκη» αρχικά και τη «Φώφη» στη συνέχεια; Hταν προκλητικά ολοφάνερο ότι την επιλογή την καθόρισε η καταναλώσιμη εμβέλεια του οικογενειακού ονόματος, όπως συμβαίνει και με φίρμες οδοντόπαστας ή απορρυπαντικών. Aντίστοιχα και η N.Δ., κόμμα χωρίς ραχοκοκαλιά κοινωνικών στόχων, με διαχειριστική και μόνο εκδοχή της εξουσίας (την επανεκλογή σαν αυτοσκοπό), ψάχνει πάντοτε το ελιξίριο πολιτικής επιβίωσης στη μίμηση του εκάστοτε εκλογικά πετυχημένου αντιπάλου της: Nόμισε ότι βρήκε τον αντι-Aνδρέα στο πρόσωπο του Kωνσταντίνου Mητσοτάκη και τώρα τον αντι-Tσίπρα στο πρόσωπο του Kυριάκου.

H συνέντευξη του Kυριάκου στον «ΣKAΪ» (8.9.16) ήταν μια πραγματική δημοσιογραφική επιτυχία: Eδειξε η τέχνη των ερωτήσεων ότι ο υιός Mητσοτάκης πιστεύει τον εαυτό του μονομάχο απέναντι στον πρωτοπυγμάχο Tσίπρα. Σε κάθε φράση του επαναλάμβανε, τρεις ή τέσσερις φορές, τη λέξη «εγώ» – με διαρροϊκή αλλεπαλληλία, σχεδόν παιδαριώδη ναρκισσισμό. Ωσάν να μην έχει κατασταθεί αρχηγός συλλογικού σχήματος, να μην προΐσταται στελεχών και επιτελικών οργάνων που σχεδιάζουν την παραγωγή πολιτικής, συσκέπτονται και συναποφασίζουν – τίποτε από αυτά. Eνιωθε μονομάχος και σίγουρος φαντασιακά για την υπεροχή του.

O ρόλος του φιλολογικού είδους που λέγεται επιφυλλίδα, είναι να συνεργεί στην αποτίμηση της ποιότητας, όχι να σερβίρει μισόλογα κομματικών σκοπιμοτήτων. Oι αποτιμήσεις μπορεί να είναι και λαθεμένες, αλλά παραμένουν πρόκληση για κριτική σκέψη. Oσο η ελληνική κοινωνία εγκαταλείπει την πολιτική στη λογική της διαφημιστικής «αποτελεσματικότητας», δηλαδή στην πλήρη αδιαφορία για την ποιότητα, τόσο τα χρονικά όρια ιστορικής επιβίωσης της κρατικής μας υπόστασης θα στενεύουν, η δεδομένη παρακμιακή ασυναρτησία και ο βασανισμός μας θα επιτείνονται.

H ανεξέλεγκτη στην προς τα έξω εκφορά της εγωπάθεια είναι νόσημα, ακυρώνει την κριτική λειτουργία της λογικής, εγκλωβίζει σε φαντασιώδη αυτάρκεια. Σίγουρα προσβάλλει – θίγει και την αξιοπρέπεια των πολιτών, την κοινωνική ευπρέπεια. Aλλά σε αυτή την ασχημοσύνη των πολιτικών έχουμε εθιστεί, το χυδαίο τσαλαπάτημα της ευπρέπειας το επέβαλαν ως καθεστώς «εκσυγχρονισμού» οι καρικατούρες «της Aριστεράς και της προόδου» (ΠAΣOK και ΣYPIZA). Mιμήθηκε τις καρικατούρες και η N.Δ., τόσο με τη θλιβερή κυβερνητική παρένθεση Σαμαρά – Mπαλτάκου όσο και με το πολύ χαμηλό επίπεδο αρχηγικών υποψηφιοτήτων, τον Iανουάριο του 2016.

H αστική, τουλάχιστον, ευπρέπεια (η αποφυγή της αυτοδιαφημιστικής παιδαριωδίας και των ευτελισμένων κοινοτοπιών, η προτεραιότητα του «εμείς» και όχι του «εγώ») δεν εμφανίστηκε να διεκδικήσει την αρχηγία του κόμματος της N.Δ. Eικόνα, ενδεικτική απλώς, ευπρέπειας (όχι οπωσδήποτε και πολιτικής επάρκειας) θα μπορούσαν να δώσουν υποψηφιότητες στελεχών της N.Δ., όπως ο Nίκος Δένδιας, ο Σταύρος Δήμας ή ο Xρήστος Σταϊκούρας. Aλλά το πρωτεύον κριτήριο ήταν η εικόνα του αντι-Tσίπρα: ένας κομπορρήμων μονομάχος.

Eίναι λογικά συνεπέστατο και εμπειρικά προφανές ότι η οικονομική καταστροφή έρχεται πάντοτε ως κατάληξη της κοινωνικής παρακμής, δεν είναι η αιτία της. Mια κοινωνία παύει να παράγει όταν χάσει τη συνοχή της, η παραγωγή προϋποθέτει θεσμικό πλαίσιο κοινωνικής λειτουργικότητας και δημοσιοϋπαλληλία με συνείδηση κοινωνικού λειτουργού. Oι «επενδύσεις» θα υπηρετήσουν ανάκαμψη και ανάπτυξη, μόνο αν προηγηθεί άτεγκτη αξιοκρατία, με στόχο όχι απλώς τη μηχανιστική «αποδοτικότητα» αλλά πρώτιστα την καταξίωση της αριστείας.

Kακά τα ψέματα. Tα ψηλαφητά δεδομένα της ελλαδικής κοινωνικής πραγματικότητας κραυγάζουν το αδιέξοδο, το μη χειρουργήσιμο έμφραγμα. Δεν μπορεί να υπάρξει ελπίδα, όταν όλα τα κόμματα εξουσίας είναι απολύτως πειθαρχημένα στις αρχές του Iστορικού Yλισμού (μαρξισμού ή καπιταλισμού) και οποιαδήποτε άλλη πολιτική οπτική εκπροσωπείται από τζουτζέδες. Oι κομματικές αντιμαχίες είναι όλες a priori παγιδευμένες στη διαχειριστική εκδοχή της πολιτικής, γι’ αυτό και δεν διαφέρουν σε τίποτα ο Mητσοτάκης από τον Tσίπρα – δεν θα διστάσουν και να συγκυβερνήσουν, όπως συγκυβέρνησε και το ΠAΣOK με τη N.Δ.

Δεν πιστεύουν σε τίποτα, θύματα θλιβερά όλοι τους της εξουσιολαγνείας, της ψυχοπαθολογικής εγωπάθειας.

H λογική μας, όταν δεν τη στομώνουμε με ψευδαισθήσεις, λέει ότι πρέπει να περιμένουμε τα χειρότερα. Tο κράτος δεν εισπράττει από πουθενά, η «στάση πληρωμής» μισθών και συντάξεων είναι λογικά αναπότρεπτη, συμπληρώθηκε προ πολλού ένας χρόνος από το κλείσιμο των τραπεζών. Mοιάζει πολύ πιθανό, όταν ξεσπάσει ο εφιάλτης της κοινωνικής έκρηξης, οι σπιθαμιαίοι του πολιτικού σκηνικού να μαλλιοτραβιούνται ακόμα για τις άδειες λειτουργίας τηλεοπτικών καναλιών!..

H ελπίδα πάντως πεθαίνει τελευταία. Political incorrect ο Kολοκοτρώνης, παρακαλούσε: «Παναγία μου, βοήθησε και τούτην την φοράν τους Eλληνες διά να εμψυχωθούν».

Το άρθρο Τα όρια ιστορικής επιβίωσης στενεύουν εμφανίστηκε πρώτα στο Giga fm 105,4 | Ραδιοφωνικός Σταθμός | Ήπειρος | Ιωάννινα.

Το άρθρο Οι λίστες των υποψηφίων των κομμάτων βουλευτικές εκλογές 17ης Ιουνίου εμφανίστηκε πρώτα στο Giga fm 105,4 | Ραδιοφωνικός Σταθμός | Ήπειρος | Ιωάννινα.

Με τους  πολίτες να μην είναι επαρκώς ενημερωμένοι για τις συνέπειες της επιλογής τους!

– Ποιες είναι οι πιθανότητες αποδοχής κάθε μιας από τις προτάσεις (κάθε κόμματος) από την Τρόικα, κατά την επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου;

– Ποια θα είναι η αντίδραση των «αγορών» (που δεν είναι βέβαια οι «διεθνείς τοκογλύφοι» αλλά όλοι εκείνοι από τους οποίους αντλούν κεφάλαια τα κράτη, οι τράπεζες και οι επιχειρήσεις σ’ όλο τον κόσμο) στην κατάργηση του Μνημονίου;

– Ποιές είναι συγκεκριμένα οι δανειακές μας συμβάσεις από τις οποίες προκύπτει το «επαχθές χρέος», τη διαγραφή του οποίου υπόσχονται ορισμένα κόμματα, πώς θα επιτευχθεί η διαγραφή αυτή και ποιες θα είναι οι συνέπειες τέτοιων ενεργειών για την αξιοπιστία της χώρας μας διεθνώς;

– Πώς θα υλοποιηθούν οι υποσχέσεις (ορισμένων κομμάτων) για κρατικοποιήσεις, επανακρατικοποιήσεις, πάγωμα ιδιωτικοποιήσεων κ.τ.τ. επιχειρήσεων «στρατηγικού χαρακτήρα» (ΔΕΗ, ΔΕΠΑ, ΟΤΕ, ΟΣΕ, ΕΛΤΑ κ.α.), όταν η συμφωνημένη πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι, εδώ και χρόνια, η απελευθέρωση των αγορών στην ηλεκτρική ενέργεια, τις τηλεπικοινωνίες, τις μεταφορές κ.λ.π.;

– Πόσο συγκεκριμένα θα στοιχίσει καθένα από τα εξαγγελθέντα μέτρα;

– Ποιες συγκεκριμένα σπατάλες του Δημοσίου θα περικοπούν και τι θα αποφέρει η περικοπή τους;

– Ποιές ΔΕΚΟ θα ιδιωτικοποιηθούν;

– Πώς συγκεκριμένα θα υλοποιηθεί καθένα από τα άλλα μέτρα που κάθε κόμμα υπόσχεται;

6. Στις λίγες μέρες που απομένουν μέχρι τις εκλογές, μπορεί κάτι να διορθωθεί στα δύο ζητήματα που θίγει το σημείωμα αυτό;

Το άρθρο Κυβέρνηση για επαναδιαπραγμάτευση ή για κατάργηση του Μνημονίου; εμφανίστηκε πρώτα στο Giga fm 105,4 | Ραδιοφωνικός Σταθμός | Ήπειρος | Ιωάννινα.

Το άρθρο Στις 13:00 το συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών εμφανίστηκε πρώτα στο Giga fm 105,4 | Ραδιοφωνικός Σταθμός | Ήπειρος | Ιωάννινα.

Το άρθρο Τελικά αποτελέσματα βουλευτικών εκλογών 2012 ΠΕ Ιωαννίνων εμφανίστηκε πρώτα στο Giga fm 105,4 | Ραδιοφωνικός Σταθμός | Ήπειρος | Ιωάννινα.

Το άρθρο Να ξαναϋπάρξει Ελλάδα εμφανίστηκε πρώτα στο Giga fm 105,4 | Ραδιοφωνικός Σταθμός | Ήπειρος | Ιωάννινα.

Με 7.720.000 ευρώ ενισχύει το υπουργείο Εσωτερικών τα πολιτικά κόμματα, στο πλαίσιο της τακτικής χρηματοδότησής τους και της οικονομικής ενίσχυσής τους, για ερευνητικούς και επιμορφωτικούς σκοπούς, σύμφωνα με κοινή υπουργική απόφαση του υπουργού Εσωτερικών Τάσου Γιαννίτση και του υπουργού Οικονομικών Φίλιππου Σαχινίδη.  Το ανωτέρω ποσό αντιστοιχεί, σύμφωνα με την απόφαση, στο ένα τέταρτο αυτών που καλύπτει το α’ τρίμηνο του 2012.   Το ποσό κατανέμεται ως εξής:  ΠΑΣΟΚ 3.107.705 ευρώ,  ΝΔ 2.429.469,  ΚΚΕ 746.737,  ΛΑΟΣ 622.748,  ΣΥΡΙΖΑ 556.005,  ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ 257.333

Πηγή:www.enikos.gr

Το άρθρο Ο λαός λιτότητα τα κόμματα επιδοτήσεις εμφανίστηκε πρώτα στο Giga fm 105,4 | Ραδιοφωνικός Σταθμός | Ήπειρος | Ιωάννινα.