Την αισιοδοξία του για την επίτευξη συμφωνίας και την ολοκλήρωση της δεύτερης αξιολόγησης, εξέφρασε εξερχόμενος του Μεγάρου Μαξίμου, μετά τη συνάντησή του με τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, ο Ευρωπαίος επίτροπος Πιερ Μοσκοβισί.

«Είμαστε πιο κοντά σε συμφωνία και τις επόμενες ημέρες θα είμαστε ακόμα πιο κοντά» είπε ο Ευρωπαίος επίτροπος και πρόσθεσε ότι «στόχος για το Eurogroup της 20ής Φεβρουαρίου είναι να τεθούν οι παράμετροι μιας συμφωνίας». Χρειαζόμαστε μια ισχυρή Ελλάδα εντός της καρδιάς της Ευρωζώνης» τόνισε χαρακτηριστικά.

Ο κ. Μοσκοβισί συνεχάρη την Αθήνα «για την πρόοδο που έχει επιτύχει» και προσέθεσε ότι «πρέπει να συνεχιστούν οι μεταρρυθμίσεις».

«Φθάνει πια με τη λιτότητα στην Ελλάδα» τόνισε κατά τη συνάντησή του με τον Ευρωπαίο επίτροπο Πιερ Μοσκοβισί στο Μέγαρο Μαξίμου ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας και υπογράμμισε ότι «μπορεί να είναι καταστροφική μία συζήτηση σχετικά με μέτρα ακόμη και ενός ευρώ».

«Είναι ώρα να αναγνωρίσουν όλοι τις θυσίες του ελληνικού λαού. Μπορούμε να συζητήσουμε για μεταρρυθμίσεις, αλλά φτάνει με τη λιτότητα» υπογράμμισε ο Αλέξης Τσίπρας και εξέφρασε τη βεβαιότητα ότι «η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα είναι ένας σημαντικός εταίρος σε μια συμμαχία της λογικής που χρειαζόμαστε σήμερα στην Ευρώπη».

«Θέλω οι Έλληνες να δουν ένα φως στο τούνελ της λιτότητας. Δεν είμαστε υπέρμαχοι της λιτότητας όπως και κανένας θεσμός δεν είναι υπέρ της λιτότητας», είπε από την πλευρά του ο Ευρωπαίος επίτροπος και εξέφρασε την αισιοδοξία του για την υπογραφή συμφωνίας.

«Χρειάζονται λίγα ακόμη βήματα – στο Eurogroup μπορεί να υπάρξει συμφωνία», είπε ο κ. Μοσκοβισί και τάχθηκε υπέρ «ενός ισορροπημένου σετ μεταρρυθμίσεων, ώστε η ελληνική οικονομία να γίνει αξιόπιστη και ελκυστική για επενδύσεις. Αυτό που εμείς θέλουμε είναι να έχουμε μια Ελλάδα με θέσεις εργασίας, με ανάπτυξη στην καρδιά της ευρωζώνης», κατέληξε ο επίτροπος, υπογραμμίζοντας, ότι «όλοι πρέπει να μεταλαμπαδεύσουμε θετικά μηνύματα».

«Συγχαρητήρια για την αναγόρευσή σας σε επίτιμο διδάκτορα» είπε ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, υποδεχόμενος τον Ευρωπαίο επίτροπο, ενώ ξεκίνησε το χαιρετισμό του αναφερόμενος στα αποτελέσματα της ελληνικής οικονομίας.

«Είδαμε τα αποτελέσματα της Eurostat τα οποία δείχνουν ότι η ελληνική οικονομία έχει μία εντυπωσιακή υπεραπόδοση» είπε απευθυνόμενος στον Ευρωπαίο επίτροπο ο πρωθυπουργός και προσέθεσε: «Επιστρέψαμε στην ανάπτυξη νωρίτερα, το 2016 και το πιο σημαντικό σημείο είναι ότι είχαμε μία απόδοση στα έσοδα, καταφέραμε τους στόχους στο πλεόνασμα 0,5% και μιλάμε για ένα τελικό αποτέλεσμα του 2%. Είναι επίσης ζωτικής σημασίας, ότι οι προβλέψεις για το 2017 και το 2018 για την ανάκαμψη μιλούν για 2,5% και 3% για το πρωτογενές πλεόνασμα του 2018..

Συνεπώς θα ήθελα να υπογραμμίσω, ότι αυτά τα αποτελέσματα, οφείλονται στις θυσίες του ελληνικού λαού», είπε ο πρωθυπουργός και τόνισε.

«Όλοι πρέπει να αναγνωρίσουν τα νούμερα, και να σεβαστούν τις θυσίες του ελληνικού λαού. Το μήνυμα είναι ότι φθάνει πια με την λιτότητα στην Ελλάδα. Μπορεί να είναι καταστροφική μία συζήτηση σχετικά με μέτρα ακόμη και ενός ευρώ, επί τη βάση των αποτελεσμάτων που ήδη είπαμε. Μπορούμε να συζητήσουμε για δομικές μεταρρυθμίσεις, για ένα μείγμα πολιτικών αλλά με μηδενικό δημοσιονομικό αντίκτυπο. Είμαι επίσης της άποψης, ότι τώρα δεν χρειαζόμαστε περισσότερο φορτίο αλλά περισσότερη ανακούφιση. Ανακούφιση στη φορολογία, ουσιαστική ελάφρυνση του χρέους και επίσης θεωρώ ότι είναι ζωτικής σημασίας πως πρέπει να δημιουργήσουμε ένα μέτωπο λογικής» υπογράμμισε ο πρωθυπουργός.

«Μια συμμαχία, αν θέλετε, των λογικών έτσι ώστε να φθάσουμε σε μία ανάπτυξη και στην καινοτομία το ταχύτερο δυνατόν. Ο χρόνος είναι πάρα πολύ σημαντικός για τη δική μας στρατηγική και είμαι σίγουρος, και αισιόδοξος ότι η Επιτροπή πρέπει και θα είναι ένας ανεκτίμητος σύμμαχος σε αυτό τον συνασπισμό των λογικών», κατέληξε ο κ. Τσίπρας.

«Κύριε πρωθυπουργέ, αγαπητέ Αλέξη. Είμαι πολύ ευτυχής που επανέρχομαι στην Ελλάδα», είπε ξεκινώντας την απάντησή του ο Ευρωπαίος επίτροπος και παρομοίασε την Ελλάδα με τον «φοίνικα που αναγεννάται από τις στάχτες του».

«Είμαι εδώ για να εργασθώ μαζί σας. Τα αποτελέσματα της Ελλάδος είναι πολύ ικανοποιητικά. Είχατε υπεραπόδοση στην ανάπτυξη το 2016 που ήταν υποτιθέμενα μια χρονιά ύφεσης και είχαμε 0,3% ανάπτυξη. Είχαμε πολύ καλά τελευταία τρίμηνα» τόνισε ο κ. Μοσκοβισί και συνέχισε.

«Οι δικές μας προβλέψεις για το 2017 και το 2018, είναι εκείνες που αναδεικνύουν ότι η Ελλάδα μπορεί να έχει μια εντυπωσιακή ανάπτυξη στην Ευρώπη, του 3% για το 2018. Σε σχέση με τα δημοσιονομικά αποτελέσματα είχατε υπεραπόδοση το 2015 και το 2016 και τα πράγματα πήγαν καλά. Το ίδιο πιστεύω θα συμβεί το 2017 και το 2018. Όποιες και αν είναι τώρα οι αποφάσεις, αυτές θα πρέπει να βασίζονται στα πραγματικά νούμερα, στους πραγματικούς αριθμούς και οι πραγματικοί αριθμοί, όπως είδα τη Δευτέρα, είναι οι αριθμοί εκείνοι που εντάσσονται στις δικές μας προβλέψεις».

Αναφερόμενος στην επόμενη συνεδρίαση του Eurogroup στις 20 Φεβρουαρίου, ο Ευρωπαίος επίτροπος, έκανε λόγο για «πολύ σημαντική στιγμή», που θα μπορούσε, όπως είπε, «να θέσει τις παραμέτρους μιας συμφωνίας για την ολοκλήρωση της δεύτερης αξιολόγησης. Πιστεύω πως απαιτούνται προσπάθειες από όλες τις πλευρές. Με λίγη προσπάθεια μπορούμε να τα καταφέρουμε και πρέπει να τα καταφέρουμε» τόνισε.

«Θίξατε το θέμα της λιτότητας» συνέχισε, απευθυνόμενος στον Έλληνα πρωθυπουργό. «Ξέρω τους Έλληνες πολύ καλά και νιώθω φίλος αυτής της χώρας. Θέλω οι Έλληνες να δουν ένα φως στο τούνελ της λιτότητας. Εμείς δεν είμαστε υπέρμαχοι της λιτότητας και κανένας θεσμός δεν είναι υπέρ της λιτότητας. Όμως, όπως είπατε προηγουμένως, θα πρέπει να υπάρξει ένα ισορροπημένο σετ μεταρρυθμίσεων, έτσι ώστε η ελληνική οικονομία να γίνει ακόμη πιο ανταγωνιστική, εποικοδομητική για ξένες επενδύσεις και ελκυστική και να δημιουργηθεί εμπιστοσύνη, διότι η εμπιστοσύνη είναι το σημείο κλειδί», είπε ο κ. Μοσκοβισί και τόνισε.

«Πρέπει να βρούμε μέτρα επ’ ωφελεία των ανέργων. Αυτό που θέλουμε είναι να έχουμε στις τάξεις μας μία Ελλάδα με θέσεις εργασίας με ανάπτυξη στην καρδιά της ευρωζώνης. Οι επόμενες μέρες είναι φυσικά ζωτικής σημασίας αλλά νομίζω ότι δεν απέχουμε πολύ από μία λύση και οι παράμετροι μιας ισορροπημένης συμφωνίας υπάρχουν. Νομίζω ότι πρέπει όλοι μας να μεταλαμπαδεύσουμε θετικά μηνύματα. Αυτές οι προσπάθειες θα ολοκληρωθούν τώρα, θα αρχίσουν να αποδίδουν τους πρώτους καρπούς και οι άνθρωποι θα δουν τα αποτελέσματα. Τα μέλη της Επιτροπής, όπως πάντα, θέλουμε να διευκολύνουμε αυτή τη διαδικασία.

Ακόμη και αν οι αποφάσεις πρέπει να είναι συλλογικές, από όλους τους θεσμούς, συμπεριλαμβανομένου του ΔΝΤ -και φυσικά θα πρέπει αυτό να επικυρωθεί και στο Eurogroup- θα πρέπει, εμείς, η Επιτροπή, θα κάνουμε το βέλτιστο δυνατόν για να φθάσουμε σε μια συμφωνία. Είμαι αισιόδοξος» κατέληξε ο Ευρωπαίος επίτροπος.

Το άρθρο Τσίπρας: Φτάνει πια με τη λιτότητα στην Ελλάδα εμφανίστηκε πρώτα στο Giga fm 105,4 | Ραδιοφωνικός Σταθμός | Ήπειρος | Ιωάννινα.

Πρόταση με την οποία προσφέρουν τη λύση για το χρέος και ζητούν την άμεση μείωση του αφορολόγητου και 10ετή λιτότητα ετοιμάζουν να στείλουν σήμερα ή το αργότερο μέχρι και την Τετάρτη οι δανειστές ως τελευταία λύση, προκειμένου να προχωρήσει και ολοκληρωθεί η δεύτερη αξιολόγηση.

Στην πρόταση στην οποία έχει συμφωνήσει και η Γερμανία οι δανειστές ζητούν την άμεση ψήφιση της μείωσης του αφορολόγητου με εφαρμογή από το 2018 (και όχι όπως συζητούνταν από το 2019), ώστε να καλύπτονται περισσότερο από τις μισές απαιτήσεις του ΔΝΤ.

Αυτό σημαίνει το έμμεσο αφορολόγητο να μειωθεί στα 1.350 ευρώ διαμορφώνοντας το αφορολόγητο κοντά στα 6.000 ευρώ. Αυτό θα φέρει στα δημόσια ταμεία περίπου 2,8 δισ. ευρώ, ποσό που καλύπτει μεγάλο μέρος από τη διαφορά μεταξύ του ΔΝΤ και ΕΕ σχετικά με τα μέτρα που θα πρέπει να λάβει η Ελλάδα για να πετύχει πρωτογενές πλεόνασμα 3,5%.

Το μέτρο της μείωσης της προσωπικής διαφοράς στις συντάξεις μπορεί να μείνει ως προληπτικό αν υπάρξει μεγάλη απόκλιση από τον στόχο του προγράμματος.

Επίσης, θα ορίζουν και το μεσοπρόθεσμο διάστημα για το οποίο η Ελλάδα θα πρέπει να πετυχαίνει υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα.

Η δοκιμασία για την ελληνική οικονομία θα παραμείνει δεκαετής. Τα πρώτα 5 χρόνια μετά τη λήξη του προγράμματος (2019 – 2023) η Ελλάδα θα πρέπει να πετυχαίνει πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% του ΑΕΠ και τη δεύτερη πενταετία (2024 -2028) ο στόχος μειώνεται ανεπαίσθητα στο 3% του ΑΕΠ.

Η πρόταση αυτή είναι πολύ μακριά από τις προσδοκίες του οικονομικού επιτελείου που περίμενε ότι η μεσοπρόθεσμη διάρκεια για την επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος 3,5% του ΑΕΠ να μην ξεπερνά τα τρία χρόνια και στη συνέχεια να μειώνεται τουλάχιστον κατά 1% στο 2,5% του ΑΕΠ και να συνέχιζε να αποκλιμακώνεται και τα επόμενα χρόνια ανάλογα μα την πορεία της οικονομίας .

Δίνουν το χρέος

Η υποχώρηση θα συνοδευτεί από την πλευρά των υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης με την αναλυτική περιγραφή των μεσοπρόθεσμων μέτρων για το χρέος, τα όποια, όμως, θα εφαρμοστούν μετά το 2018.

Με το πακέτο αυτό θεωρείται ότι το ΔΝΤ θα ξεκινήσει το αργότερο μέχρι και τις αρχές Μαρτίου διμερή διαπραγμάτευση με στόχο την πλήρη ένταξη στο ελληνικό πρόγραμμα.

Παράλληλα, μέσα στον Μάρτιο αναμένεται η ΕΚΤ να αποφασίσει την ένταξη της Ελλάδας στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης προχωρώντας και σε κάποια επιμέρους μέτρα, όπως το discount με το οποίο δέχεται τα ελληνικά ομόλογα ως εγγυήσεις για δανεισμό από τις ελληνικές εμπορικές τράπεζες.

Σε εποχή ΔΝΤ

Από την άλλη, η διμερής διαπραγμάτευση με το ΔΝΤ θα φέρει άλλα προβλήματα. Το Ταμείο θα πρέπει να συμφωνήσει στη λύση που θα δοθεί σε ό,τι αφορά τις εργασιακές σχέσεις, όπου επίσης οι απόψεις του απέχουν σημαντικά από αυτές των Ευρωπαίων δανειστών και πολύ περισσότερο από τις επιδιώξεις της Αθήνας.

Επίσης, θα ασκήσει πιέσεις για απελευθερώσεις σε προϊόντα και υπηρεσίες που θεωρούνται ταμπού για την σημερινή κυβέρνηση.

Το άρθρο Δίνουν χρέος, ζητούν το αφορολόγητο και 10ετή λιτότητα εμφανίστηκε πρώτα στο Giga fm 105,4 | Ραδιοφωνικός Σταθμός | Ήπειρος | Ιωάννινα.

Με το ελληνικό θέμα και το κρίσιμο Eurogroup της ερχόμενης Δευτέρας ασχολείται ο γερμανικός τύπος.

Το περιοδικό Spiegel δημοσιεύει στη διαδικτυακή του έκδοση σχετική ανταπόκριση από την Αθήνα με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Και άφες ημίν τα χρέη ημών» ενόψει του Eurogroup, στο οποίο θα κριθεί αν έχει ολοκληρωθεί η δεύτερη αξιολόγηση του ελληνικού προγράμματος στήριξης και αν ληφθούν πρώτες αποφάσεις για την ελάφρυνση του ελληνικού χρέους. Ωστόσο όπως επισημαίνεται στο άρθρο η συνεδρίαση των υπουργών Οικονομικών της ΕΕ κρύβει και ένα τεράστιο κίνδυνο για τον Ελληνα πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, καθώς σε περίπτωση που τα πράγματα δεν εξελιχθούν όπως επιθυμεί η ελληνική πλευρά, τότε τη χώρα θα βρεθεί αντιμέτωπη με αυστηρότερη λιτότητα.

Όπως αναφέρει και η DW που αναδημοσιεύει το άρθρο το Spiegel «η συνεδρίαση του Eurogroup κρύβει έναν τεράστιο κίνδυνο για τον Αλέξη Τσίπρα. Εάν αναβληθεί μια ελάφρυνση του χρέους ή ακόμα χειρότερα ζητηθεί από την Αθήνα αυστηρότερη λιτότητα, τότε ο Έλληνας πρωθυπουργός κινδυνεύει να καταρρεύσει πολιτικά. Ένα τέτοιο αποτέλεσμα στο Eurogroup θα αναζωπύρωνε τις εικοτολογίες για πρόωρες εκλογές που πιέζουν ήδη τον Τσίπρα. Η οργή των ψηφοφόρων για την κυβέρνηση θεριεύει όλο και περισσότερο μπροστά σε μια κρίση που έχει γίνει από καιρό μόνιμη κατάσταση. Στις δημοσκοπήσεις ο Τσίπρας χάνει.»

Για το Spiegel πρόωρες εκλογές στην Ελλάδα θα ήταν ό,τι χειρότερο ενόψει άλλων, αποφασιστικών αναμετρήσεων σε μεγάλες χώρες, λόγω του ανερχόμενου λαϊκισμού, λόγω της επίφοβης συμφωνίας με την Τουρκία που μπορεί να οδηγήσει σε νέα έξαρση του προσφυγικού, λόγω του νέου Αμερικανού προέδρου Τραμπ. Και άλλοι στην Ευρώπη θα προτιμούσαν μια ικανοποίηση των ελληνικών προσδοκιών.

Ο ρόλος του Σόιμπλε
«Η Κομισιόν ωστόσο», τονίζει το γερμανικό περιοδικό, «έχει μόνο περιορισμένο λόγο στο ζήτημα αυτό, το δε Eurogroup είναι μόνο στα χαρτιά μια συνάθροιση ίσων. Τον λόγο έχει πρωτίστως ένας, από τον οποίο εξαρτάται πλέον η δημοσιονομική μοίρα της Ελλάδας: Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ο οποίος όμως δεν βλέπει γιατί είναι επείγοντα τα ζητήματα που επισημαίνει η Αθήνα. Και φυσικά, με το βλέμμα στραμμένο στις γερμανικές εκλογές του 2017, ο Σόιμπλε δεν θα γίνει πιο γενναιόδωρος».

Ως γνωστόν το ΔΝΤ ζητά επίσης την ελάφρυνση του ελληνικού χρέους για να γίνει διαχειρίσιμο. «Υπάρχει όμως και ένας ακόμα δρόμος για το ΔΝΤ», καταλήγει το Spiegel, που θα έκανε ευτυχισμένο και το Βερολίνο, αλλά θα προκαλούσε στην Ελλάδα πολιτική καταστροφή. Εάν ελαφρύνσεις του χρέους δεν τίθενται πλέον επί τάπητος, τότε περισσότερη λιτότητα και υψηλότεροι φόροι θα διασφάλιζαν τα αναγκαία πλεονάσματα στην Ελλάδα, διαμηνύεται από την Ουάσιγκτον. Κάτι τέτοιο θα ισοδυναμούσε με πολιτική αυτοκτονία για την ελληνική κυβέρνηση».

Το άρθρο Spiegel: Οι κίνδυνοι που κρύβει το Eurogroup για τον Τσίπρα -Λιτότητα και κάλπες εμφανίστηκε πρώτα στο Giga fm 105,4 | Ραδιοφωνικός Σταθμός | Ήπειρος | Ιωάννινα.

(α)  είτε αποσύροντας μαζικά τις καταθέσεις τους από τις τράπεζες (φυσικά τοποθετώντας τες σε κάποια «τρίτη», όλοι μαζί στην ίδια),

(β)  είτε με ειρηνική μεν, αλλά μαζική αποχή από τους χώρους εργασίας τους, τουλάχιστον για μία εβδομάδα – αφού οι διαδηλώσεις έχουν πάψει πλέον να είναι απειλητικές, για την ελίτ και ορισμένους «πολιτικούς» υπαλλήλους της (τοπικές ελίτ,  κυβερνήσεις κλπ.), οι οποίοι έχουν μάθει πια να τις «διαχειρίζονται».

Φυσικά διαψευσθήκαμε εντελώς, αφού οι αντιδράσεις περιορίσθηκαν σε ατέρμονες συζητήσεις, σε απλές εκδηλώσεις διαμαρτυρίας, σε διαδηλώσεις που «σβήστηκαν» εύκολα με φωτιά (Marfin), σε κενές ομιλίες διαφόρων πολιτικών σωτήρων κλπ. – ενώ οι τηλεοράσεις παρέμειναν ανοιχτές, έτσι ώστε να διευκολύνεται η «προπαγάνδα», εάν όχι η «πλύση εγκεφάλου», των εισβολέων.  Βέβαια ορισμένοι «χειραγωγοί» της κοινής γνώμης συνεχίζουν να κατακρίνουν «επιδεικτικά» και να βρίζουν «κολακευτικά» την Πολιτική, παρουσία πάντοτε των ίδιων πολιτικών – αφού είναι αυτονόητο ότι, δεν θα μπορούσαν διαφορετικά να μεταφέρουν τα «μηνύματα» των εντολέων τους, στο ανυπεράσπιστο, ευεπηρέαστο, φοβισμένο και ηττοπαθές «πλήθος». Όσον αφορά τώρα κάποια «κανάλια», τα οποία συνεχίζουν να προβάλουν «αφελληνιστικές» τούρκικες τηλεοπτικές σειρές, επιμένοντας να εκθειάζουν τον αθάνατο οθωμανικό πολιτισμό, δεν μπορούμε να τα κατηγορήσουμε – αφού, όπως φαίνεται, έχουν μεγάλη απήχηση στους Έλληνες-θεατές τους (διαφορετικά υποθέτουμε ότι δεν θα συνέχιζαν να τα προβάλλουν, εκτός εάν αμείβονταν από τους «εριστικούς» και επεκτατικούς γείτονες μας).  Η μεγαλύτερη από όλες τις εκπλήξεις μας τώρα είναι η σημερινή απορία πολλών Ελλήνων, σχετικά με το τι θα επακολουθήσει, μετά από μία ενδεχόμενη χρεοκοπία. Αν και όλοι βλέπουμε ότι, οι μισθοί μειώνονται «καταιγιστικά», οι συντάξεις επίσης, οι απολύσεις είναι καθημερινές, οι φόροι πολλαπλασιάζονται, οι τιμές των προϊόντων αυξάνονται (ειδικά όταν υποχρεωθούμε σε 50-60% διαγραφή χρέους, οπότε οι εισαγωγές θα είναι μετρητοίς και πανάκριβες, ή όταν κοινωφελείς επιχειρήσεις, όπως η ΔΕΗ εξαγοραστούν από το Καρτέλ), όπως επίσης ότι αυξάνεται η ανεργία και το κλείσιμο των επιχειρήσεων, ενώ τόσο η παιδεία, όσο και η υγεία «παραπαίουν», με τις τράπεζες να αδυνατούν να ανταπεξέλθουν και με τα φάρμακα να παρουσιάζουν ελλείψεις, ενώ το χρηματιστήριο έχει καταρρεύσει και η εγκληματικότητα λαμβάνει ήδη ανησυχητικές διαστάσεις, δεν μπορεί να αναρωτιόμαστε για το τι θα συμβεί – αφού ήδη συμβαίνει. Εάν δε ανατρέξουμε στις τραυματικές εμπειρίες πολλών άλλων λεηλατημένων χωρών (Βραζιλία, Αργεντινή, Ασία, Τουρκία κλπ.), στο υποθετικό σενάριο χρεοκοπίας, στα επακόλουθα της εξόδου μίας χώρας από την Ευρωζώνη και αλλού, απλά θα βεβαιωθούμε ότι, αυτό που βλέπουμε είναι πράγματι αληθινό και δεν μας προδίδουν τα μάτια μας.  Είτε θέλουμε λοιπόν, είτε όχι, τα αποτελέσματα της χρεοκοπίας είναι εδώ, εξελίσσονται ραγδαία προς το χειρότερο και τα βλέπουμε – παρά το ότι κάποιοι από εμάς «κρύβουν το κεφάλι στην άμμο», προσποιούμενοι ότι δεν γνωρίζουν τι ακριβώς διαδραματίζεται και θέλουν να το πληροφορηθούν από τους «ειδικούς». Ανεξάρτητα τώρα από αυτά και θεωρώντας ότι,

(α)  η μοναδική πλέον λύση μας είναι η μονομερής στάση πληρωμών (την οποία θα ακολουθούσε διαπραγμάτευση με τους ξένους δανειστές, με στόχο τη μείωση του επιτοκίου μας στο 1,5%, καθώς επίσης την αποπληρωμή όλου του χρέους, σε 40 τουλάχιστον ισόποσες ετήσιες δόσεις, κατά το παράδειγμα της Γερμανίας του 1953 – ή δυνατόν με την προσέλκυση ευρωπαϊκών παραγωγικών επενδύσεων), με δική μας δηλαδή πρωτοβουλία, εντός φυσικά του Ευρώ – και όχι σχέδια «τύπου Εύρηκα» ή πολιτικές «εθνικής υποτέλειας», ενώ

(β)  ο μεγαλύτερος κίνδυνος για όλους μας είναι η τοποθέτηση της μίας κοινωνικής ομάδας απέναντι στην άλλη (οι προβλεπόμενες μεγάλες κοινωνικές εξεγέρσεις, ενδεχομένως σε ολόκληρη τη Δύση και ειδικά στις πολυπολιτισμικές Η.Π.Α., δεν ανήκουν εδώ),

καθώς επίσης ότι οι Έλληνες πολίτες, εάν ενημερωθούν σωστά και αποφασίσουν να «πολεμήσουν», θα τα καταφέρουν τελικά (το έχουν αποδείξει πολλές φορές στην ταραχώδη Ιστορία τους), στη συνέντευξη που ακολουθεί (σε εκπομπή της κρατικής τηλεόρασης, από τον Ιούνιο του 2011), σε πέντε μικρά βίντεο (εάν πατήσει κανείς επάνω στον κόκκινο σύνδεσμό, θα οδηγηθεί σε κάθε ένα χωριστά), προσπαθήσαμε να αναλύσουμε τη χρεοκοπία, όσο καλύτερα μπορούσαμε (Ιούνιος 2011).

ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΤΑ ΠΕΝΤΕ ΒΙΝΤΕΟ:

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ

Γενικά περί χρεοκοπίας, πρόσφατες χρεοκοπίες κρατών, τα στοιχήματα των κερδοσκόπων και τα βασικά οικονομικά προβλήματα της Ελλάδας

ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ

Ποιοι τομείς της οικονομίας θα επηρεασθούν από μία ενδεχόμενη χρεοκοπία, η τραπεζική κρίση, οι εισαγωγικές επιχειρήσεις, η ακίνητη περιουσία, η διεθνής εμπειρία της Αργεντινής, οι διαφορές μας, η ανάπτυξη μετά τη χρεοκοπία, ο σημερινός σκοτεινός ρόλος του ΔΝΤ και διάφορες λεπτομέρειες

ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ

Μέτρα αποφυγής της χρεοκοπίας, δείκτες χρεοκοπίας, τα προβλήματα διαφόρων κρατών της Ευρωζώνης (Ιταλία, Ιρλανδία, Ισπανία, Πορτογαλία), τα τεράστια πλεονεκτήματα της Ελλάδας, τα τραπεζικά συγκοινωνούντα δοχεία, το χρέος και οι κυβερνήσεις μας

ΜΕΡΟΣ ΤΕΤΑΡΤΟ

Πως θα μπορούσαμε να αποφύγουμε τη χρεοκοπία σήμερα, πληρώνοντας όλα τα χρέη μας, γιατί θα έπρεπε να μας βοηθήσει η ΕΕ με ένα σχέδιο Μάρσαλ, τα προβλήματα από την είσοδο μας στην Ευρωζώνη, η έξοδος από το κοινό νόμισμα και το έγκλημα της επιστροφής στη δραχμή (εάν δεν συνοδεύεται από διαγραφή του 90% των χρεών).

Σημείωση: Υπενθυμίζουμε εδώ μέρος από το άρθρο μας («Υποθετικό σενάριο χρεοκοπίας») όπου, εάν η Ελλάδα υιοθετούσε τη δραχμή, η υποτίμηση που αμέσως μετά θα ακολουθούσε, θα υπερδιπλασίαζε το εξωτερικό χρέος της Ελλάδας, ιδιωτικό και δημόσιο – σε ιλιγγιώδη επίπεδα, τα οποία θα ξεπερνούσαν ακόμη και το 500% του ΑΕΠ της, από 265% σήμερα (η ΕΕ ευτυχώς δεν επιμένει στη δραχμή, γνωρίζοντας τον τεράστιο κίνδυνο διάλυσης της, από μία τέτοια ενέργεια).  Η επιστροφή στη δραχμή (ένα ανεύθυνο, εάν όχι εγκληματικό «σενάριο», πάντοτε κατά την υποκειμενική μας άποψη), θα απαιτούσε το ολιγοήμερο κλείσιμο των τραπεζών και την «κατάσχεση» των καταθέσεων σε ευρώ (των θυρίδων επίσης), έτσι ώστε να οδηγηθούν στην ΕΚΤ για την «εξόφληση» της ποσότητας χρήματος, η οποία έχει διατεθεί στην Ελλάδα (παράλληλα με τις τράπεζες, κλείνει συνήθως για λίγο χρονικό διάστημα και το χρηματιστήριο).  Περαιτέρω, οι καταθέτες θα προσπαθούσαν να πάρουν όλα τους τα χρήματα από τις τράπεζες όταν άνοιγαν ξανά, έστω σε δραχμές, προβλέποντας πως η αρχική υποτίμηση της τάξης του 30-50% θα ξεπερνούσε σύντομα το 80% – με καταστροφικά αποτελέσματα για τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Εκτός αυτού, δεν θα μπορούσαν να συγκεντρωθούν όλες οι ποσότητες των ευρωχαρτονομισμάτων, αφού εκείνοι οι Έλληνες, οι οποίοι διατηρούν μετρητά εκτός τραπεζών (στα σπίτια τους), δεν θα ήταν πρόθυμοι να τα επιστρέψουν, παρά τη νομική τους υποχρέωση (θα τα παρακρατούσαν δηλαδή παράνομα και λαθραία). Επομένως, θα δεσμευόταν οι καταθέσεις σε ευρώ της ΤτΕ στην ΕΚΤ, οπότε η Ελλάδα θα χρεωνόταν ακόμη περισσότερο.  Πρόβλημα θα ήταν και η ισοτιμία μεταξύ δραχμής και ευρώ, η οποία θα καθοριζόταν ελεύθερα από την κυβέρνηση – ειδικά όσον αφορά τα χρέη των ιδιωτών προς τις τράπεζες, αφού θα έπρεπε να εξοφλούνται με δραχμές, σε κάποια σταθερή ισοτιμία με το ευρώ. Η απόφαση του καθορισμού της ισοτιμίας, παρά το ότι θα ήταν στην ελεύθερη επιλογή της κυβέρνησης (όπως και η έξοδος της χώρας από την Ευρωζώνη, μετά από διαπραγματεύσεις που θα προϋπέθεταν μεγάλη διαγραφή χρεών), θα έπρεπε επίσης να προβλέψει το ύψος του μελλοντικού πληθωρισμού, όπως και πολλά άλλα – κάτι εξαιρετικά δύσκολο στην εφαρμογή του.  Τέλος, σε μία τέτοια περίπτωση υπάρχει φυσικά ο φόβος της απότομης λαϊκής εξέγερσης, επειδή όταν απειλείται η ατομική ιδιοκτησία, ολόκληρος ο πληθυσμός (τόσο περισσότερο προσκολλημένος στα περιουσιακά αγαθά του, όσο πιο λίγα κατέχει) βγαίνει μαζικά στους δρόμους, καταστρέφοντας ότι βρεθεί μπροστά του – ειδικά τους χώρους που «κατοικούνται» από την πολιτική εξουσία (με ενδεχόμενο επακόλουθο την ανάδειξη δικτατορικών καθεστώτων).  Έτσι λοιπόν θεωρούμε προτιμότερο το δρόμο της στάσης πληρωμών (τον οποίο ακολουθεί η διαπραγμάτευση με τους δανειστές), παραμένοντας εντός της ζώνης του Ευρώ – με μοναδική ίσως εξαίρεση τη διαγραφή του 90% των χρεών, χωρίς όμως να κινδυνεύσει η συμμετοχή της χώρας μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

ΜΕΡΟΣ ΠΕΜΠΤΟ

Η παγίδα της διαγραφής χρέους, ελεγχόμενη και ανεξέλεγκτη χρεοκοπία, τα κλαμπ του Λονδίνου και του Παρισιού, η τεράστια «φοροδιαφυγή» των πολυεθνικών και η θυματοποίηση των Ελλήνων.

Σημείωση: Εδώ υπενθυμίζουμε ένα μέρος από το άρθρο μας («Μοιραία λάθη, θανατηφόρα»), σε σχέση με την εργασιακή εφεδρεία και τις διάφορες παροχές του δημοσίου (συντάξεις, δωρεάν νοσοκομειακή περίθαλψη κλπ.):

Όπως γράψαμε λοιπόν, ένα τρίτο μεγάλο «λάθος», το οποίο οφείλει άμεσα να διορθωθεί, είναι η μη καταγραφή των κρυφών χρεών ενός κράτους, στους Ισολογισμούς του – όπου ως τέτοια θεωρούνται οι πάσης φύσεως μελλοντικές υποχρεώσεις, τις οποίες έχει αναλάβει απέναντι στους Πολίτες του. Για παράδειγμα οι συντάξεις, οι δαπάνες για τη δημόσια υγεία (ασφαλιστικό), από την στιγμή και μετά που οι πολίτες, συνταξιοδοτούμενοι,  παύουν πλέον να εργάζονται κλπ.  Αν και πολλοί πιστεύουν ότι, αυτού του είδους οι παροχές είναι δεδομένες, επειδή υπάρχουν «ικανά» αποθεματικά κεφάλαια στα ταμεία του δημοσίου, πιθανότατα θα απογοητευτούν σε μεγάλο βαθμό στο μέλλον – ειδικά στις χώρες, οι οποίες παύουν να αναπτύσσονται ή/και χρεοκοπούν. Άλλωστε, το νέο θέμα της «εργασιακής εφεδρείας», για το οποίο ξανά η Ελλάδα «διαδραματίζει» το ρόλο πειραματόζωου (με την έννοια της μέτρησης των κοινωνικών αντιδράσεων), ευρίσκεται προς αυτήν ακριβώς την κατεύθυνση – αφού με το συγκεκριμένο «τέχνασμα» επιδιώκεται η κατάλυση κάποιων ειδικών προνομίων, τα οποία συνοδεύουν την ηλικία της συνταξιοδότησης. Στον Πίνακα ΙΙ που ακολουθεί αναφέρονται τα συνολικά χρέη (φανερά και κρυφά) ορισμένων χωρών, για τις οποίες υφίστανται «εσωτερικές» μετρήσεις:

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙ: Φανερά και κρυφά δημόσια χρέη, ως ποσοστό επί του ΑΕΠ

Πηγή: Bank Wegelin, Ελβετία         Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Όπως συμπεραίνουμε με ευκολία από τον Πίνακα ΙΙ, υπάρχει μία ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια του δυτικού συστήματος, η οποία δεν βρίσκεται τόσο στην Ευρωζώνη, όσο στη Μ. Βρετανία και, κυρίως, στις Η.Π.Α. Τόσο η Γαλλία, όσο και η Γερμανία ακολουθούν με απόσταση, ενώ η Αυστρία είναι σε καλύτερη θέση – με την Ισπανία να έχει τα μικρότερα συνολικά χρέη. Αν και αυτά τα μεγέθη οφείλουν να αντιμετωπίζονται με μεγάλη προσοχή, επειδή βασίζονται σε εκτιμήσεις σχετικά με τη μελλοντική εξέλιξη των πληθυσμών, εν τούτοις μας προσφέρουν μία πολύ καλή εικόνα – ειδικά για τη σύγκριση των κρατών μεταξύ τους (δυστυχώς, δεν βρήκαμε τα μεγέθη της Ελλάδας).

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Όπως φαίνεται, η τεράστια κρίση χρέους και δανεισμού της Δύσης (ποτέ μέχρι σήμερα δεν υπήρχαν τόσα συσσωρεμένα δημόσια χρέη σε καιρό ειρήνης), η οποία ξεκίνησε από τις Η.Π.Α., μεταφέρθηκε αμέσως μετά στην Ελλάδα και «διείσδυσε», έντεχνα εκ μέρους της υπερδύναμης, στην Ευρωζώνη (με τη βοήθεια του Ελληνικού Δούρειου Ίππου, καθώς επίσης του ΔΝΤ), θα αποδειχθεί πιθανότατα μεγαλύτερη από κάθε άλλη προηγούμενη (ακόμη και από τη Μεγάλη Ύφεση του 1930).  Περαιτέρω, εάν δεν διασωθεί γρήγορα η Ελλάδα, χωρίς να χρεοκοπήσει επίσημα βέβαια, τότε η κρίση θα επεκταθεί από την περιφέρεια (Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία, Ιρλανδία, Βέλγιο κλπ.), στον πυρήνα της Ευρωζώνης – κατ’ αρχήν στη Γαλλία και μετά στη Γερμανία. Παράλληλα, θα «επιστρέψει» δριμύτερη στις Η.Π.Α. (ευρίσκεται ήδη «καθ’ οδόν»), όπου η διαφαινόμενη συνεργασία των εργατικών συνδικάτων με τις ισχυρές μειονότητες (ισπανόφωνους κλπ.), θα δημιουργήσει τεράστιες κοινωνικές αναταραχές – εν πρώτοις εναντίον της Wall Street (με μεγάλες πιθανότητες «μετανάστευσης των κεφαλαίων στην Ασία, καθώς επίσης διάλυσης της αμερικανικής «ομοσπονδίας»).  Τα πιθανά αυτά γεγονότα θα δημιουργήσουν τεράστια κοινωνικά προβλήματα στην υπό διάλυση Ευρωζώνη (εάν δεν έχει «αποσυντεθεί» μέχρι τότε), ενώ τόσο στη Γαλλία, όσο και στη Γερμανία θα «εκκολαφθούν» αντίστοιχες με τις Η.Π.Α. εξεγέρσεις των εργατικών συνδικάτων – σε συνεργασία με τις ευρωπαϊκές μειονότητες και εναντίον του χρηματοπιστωτικού συστήματος (πιθανόν με την παράλληλη δημιουργία «αντίρροπων δυνάμεων», όπως είναι για παράδειγμα τα φασιστικά και εθνοσοσιαλιστικά «κινήματα»). Ταυτόχρονα, θα ενταθεί η λαθρομετανάστευση από τις «πύλες» της ΕΕ (Ελλάδα, Ιταλία, Ισπανία), αφού έχουν προηγηθεί οι εξεγέρσεις των πεινασμένων, με τελικό σημείο προορισμού την πλούσια Βόρεια Ευρώπη – παράλληλα με τη νόμιμη μετανάστευση των πολιτών της Α. Ευρώπης, οι οποίοι ήδη ευρίσκονται στα πρόθυρα της απόγνωσης, καθώς επίσης των χωρών του ευρωπαϊκού νότου.  Σε τελική ανάλυση λοιπόν, εάν δεν διασωθεί άμεσα η Ελλάδα, καθώς επίσης εάν δεν επικρατήσει η ενότητα («αλληλεγγύη» κρατών και Ενώσεων), ολόκληρη η Δύση θα κινδυνεύσει να βυθιστεί στο χάος και στην καταστροφή, το χρηματοπιστωτικό σύστημα θα καταρρεύσει ολοκληρωτικά, ενώ όλα τα κράτη θα αναγκασθούν να επιστέψουν στα εθνικά τους σύνορα και νομίσματα – σε έναν επώδυνο «προστατευτισμό» δηλαδή, αντίστοιχο με αυτόν της εποχής του ’30, ο οποίος οδήγησε τον πλανήτη μας στο 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Φυσικά ευχόμαστε να διαψευσθούμε εντελώς και να σταματήσει η Δύση τα μοιραία, θανατηφόρα λάθη της – να βρεθεί δηλαδή έγκαιρα η σωστή λύση για το κλιμακούμενο Ελληνικό πρόβλημα (αν και σύμφωνα με την ελβετική UBS, η Ελλάδα θα χρεοκοπήσει το Μάρτιο του 2012!), χωρίς να μεταλλαχθεί η χώρα μας σε προτεκτοράτο, να αντιμετωπισθεί η δυτική κρίση χρέους και δανεισμού, να μην καταρρεύσει το χρηματοπιστωτικό σύστημα αλλά να «ρυθμιστεί» σωστά, να δρομολογηθεί η δημοσιονομική ένωση της Ευρωζώνης, να αντιστραφεί η πορεία παρακμής των Η.Π.Α., να μη μεσολαβήσουν απολυταρχικά καθεστώτα, καθώς επίσης να αποφευχθεί ο παγκόσμιος προστατευτισμός, έτσι ώστε να μην οδηγηθούμε ξανά στις τραυματικές εμπειρίες του παρελθόντος.

Βασίλης Βιλιάρδος  (copyright)

Το άρθρο ΕΛΛΑΔΑ, Η ΚΡΙΣΗ ΤΩΝ ΚΡΙΣΕΩΝ εμφανίστηκε πρώτα στο Giga fm 105,4 | Ραδιοφωνικός Σταθμός | Ήπειρος | Ιωάννινα.

“Εάν η παραμονή μας στην Ευρωζώνη θα είχε ως αναπόφευκτη συνέπεια την υποταγή μας στο ΔΝΤ ή στη Γερμανία, την ολοκληρωτική απώλεια της εθνικής μας κυριαρχίας, την κατάλυση της Δημοκρατίας, τις προσβολές στην υπερηφάνεια και στην αξιοπρέπεια μας, τη λεηλασία των δημοσίων επιχειρήσεων, την καταστροφή των μικρομεσαίων ελληνικών εταιρειών, τη συνέχιση της νόμιμης φοροδιαφυγής των ξένων πολυεθνικών, τη φορολογική «υφαρπαγή» της περιουσίας μας, το συνεχή περιορισμό του κοινωνικού κράτους και τη διαρκή μείωση των αμοιβών, μέχρι τo σημείο που η πιο κουραστική και εξοντωτική εργασία να μην μπορεί, με βεβαιότητα, να μας εξασφαλίσει καν τα απολύτως απαραίτητα – εάν οι εναλλακτικές λύσεις ήταν είτε αυτή η κατάσταση, είτε η εγκατάλειψη της Ευρωζώνης, όλες οι δυσκολίες, μεγάλες ή μικρές, της υιοθέτησης ενός εθνικού νομίσματος, θα έμοιαζαν να είναι σταγόνα στον ωκεανό”.

Δανειζόμενοι, με δικές μας συμπληρώσεις και παραλληλισμούς, κάποιες σκέψεις του Βρετανού οικονομολόγου J.S.Mill, καθώς επίσης πιστεύοντας ότι, τίποτα στην Οικονομία δεν είναι άσπρο ή μαύρο, ενώ δεν πρέπει ποτέ να είναι κανείς απόλυτος ή δογματικός, έχουμε την άποψη πως ήλθε η στιγμή να επανεξετάσουμε το «ευρωπαϊκό θέμα» – τονίζοντας ότι θεωρούσαμε ανέκαθεν πως, αφενός μεν δεν ήταν τελικά ωφέλιμη η είσοδος μας στη ζώνη του ευρώ, αφετέρου ότι η ενδεχόμενη έξοδος μας θα ήταν το λιγότερο καταστροφική.

Αν και παραμένουμε ακόμη στις παραπάνω απόψεις μας για την Ευρωζώνη και την Ελλάδα, θεωρούμε πως εάν τελικά επιβληθεί στη χώρα μας το νέο, πολύ πιο «υφεσιακό» πρόγραμμα του ΔΝΤ,  χωρίς να σταματήσει ο δανεισμός από την Τρόικα, η χώρα μας θα δυσκολευθεί να αποφύγει τη χρεοκοπία – ενώ προηγουμένως θα έχει λεηλατηθεί τόσο η δημόσια, όσο και η ιδιωτική περιουσία της.

Ειδικότερα, είναι πολύ πιθανόν η Ελλάδα να παραμείνει για πολλά χρόνια σε αρνητικούς ή σε ελάχιστα θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης, «εκτός αγορών» – ενώ τα ελλείμματα του προϋπολογισμού, κυρίως λόγω των υπέρογκων τόκων, θα περιοριστούν ελάχιστα, το δημόσιο χρέος θα αυξάνεται, η σχέση του προς το ΑΕΠ θα ακολουθήσει ανοδική πορεία, η ανεργία θα κορυφωθεί και οι Έλληνες θα εξαθλιωθούν.

Ο αισιόδοξος Πίνακας Ι, ο οποίος συνοδεύει το «μεσοπρόθεσμο» προϋπολογισμό που κατατέθηκε από την κυβέρνηση και στον οποίο συνεχίζει να μην αναφέρεται τίποτα για ανάπτυξη, είναι βοηθητικός στα συμπεράσματα μας:

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Προϋπολογισμός με παρεμβάσεις και αποκρατικοποιήσεις

* Τόκοι σε δεδουλευμένη βάση

** Γενικής κυβέρνησης

Πηγή: Μεσοπρόθεσμος προϋπολογισμός

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Ακόμη και από αυτόν τον «αισιόδοξο» πίνακα, ο οποίος συμπεριλαμβάνει τόσο τις απαιτούμενες «παρεμβάσεις» (νέα μέτρα), όσο και μία εκτεταμένη «εκποίηση» της δημόσιας περιουσίας, διαπιστώνουμε ότι η ανάπτυξη της οικονομίας μας (ΑΕΠ) θα είναι ελάχιστη. Το σημαντικότερο στοιχείο βέβαια είναι το ότι, το σύνολο των νέων εσόδων που θέλει να εξασφαλίσει η κυβέρνηση με την αύξηση των φόρων ή με τις μειώσεις των δαπανών (δημοσιονομικό κενό!), είναι ύψους 99,3 δις € για την πενταετία – όσο δηλαδή το σύνολο των υπέρογκων τόκων, τους οποίους οφείλουμε να πληρώνουμε στους δανειστές μας (100,3 δις €).

Μία επόμενη διαπίστωση είναι το ποσοστό των τόκων, στο σύνολο των εσόδων του δημοσίου, το οποίο από 25,82% το 2011, διαμορφώνεται στο 33,42% το 2015. Δηλαδή, από τις συνολικές εισπράξεις της χώρας μας (θεωρητικά βέβαια, αφού η πρόβλεψη δεν σημαίνει ότι θα επαληθευθεί), το 34% περίπου θα διατίθεται για τόκους – ένα ποσοστό που πολύ δύσκολα δεν οδηγεί στη χρεοκοπία. Παράλληλα βέβαια τα χρεολύσια, οι δόσεις των δανείων, δεν φαίνεται να καλύπτονται ούτε τα επόμενα πέντε χρόνια – οπότε θα εξοφλούνται είτε από νέο δανεισμό (η έξοδος στις αγορές μάλλον δεν θα είναι εφικτή το 2015, με δημόσιο χρέος στην καλύτερη περίπτωση 139,5% του ΑΕΠ), είτε από την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας.

Εάν τώρα το παραπάνω πρόγραμμα «εξυγίανσης» της οικονομίας μας αποτύχει εντελώς, κάτι που μάλλον «εγγυάται» η συνέχιση της υφεσιακής πολιτικής του ΔΝΤ, είναι πολύ πιθανόν να σταματήσει η περαιτέρω χρηματοδότηση του κράτους μας. Σε μία τέτοια περίπτωση, τα χρήματα της κυβέρνησης θα τελείωναν μέσα σε λίγες εβδομάδες – αφού η Ελλάδα δεν επιτρέπεται να «εκτυπώνει», σαν χώρα-μέλος της Ευρωζώνης. Κατ’ επέκταση, δεν θα μπορούσε να πληρωθεί κανείς – γεγονός που θα οδηγούσε σε χάος τις χρηματαγορές, σε απόγνωση τους Πολίτες, αλλά και σε σοβαρές κοινωνικές αναταραχές. Μεταξύ άλλων, οι Έλληνες θα έπρεπε τότε να προμηθεύονται τα είδη άμεσης ανάγκης με τη βοήθεια της ανταλλαγής προϊόντων, όπως στο μεσαίωνα – χωρίς δηλαδή χαρτονομίσματα, αφού δεν θα υπήρχαν.

Συμπερασματικά λοιπόν, δεν φαίνεται να αποφεύγουμε τελικά το μοιραίο με το καινούργιο πρόγραμμα – απλούστατα θα εξουδετερωθεί, αργά και μεθοδικά, η βόμβα της χρεοκοπίας, η οποία απειλεί όχι μόνο την Ευρωζώνη, αλλά ολόκληρο τον πλανήτη. Θεωρώντας επομένως ότι δεν υπάρχει λόγος να συνεχίσουμε να χάνουμε χρόνο, στηριζόμενοι απλά και μόνο σε κενές ελπίδες, οι οποίες είναι πολύ δύσκολο να πραγματοποιηθούν, έχουμε την άποψη ότι οφείλουμε να αναλύσουμε τη σημερινή μας κατάσταση, από μία άλλη «οπτική γωνία».

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗ ΔΡΑΧΜΗ

Είναι προφανές ότι η «βοήθεια» εκ μέρους της Ευρώπης, στην οποία συμμετέχει μετά από την ακατανόητη πρόσκληση της Γερμανίας το ΔΝΤ, όχι μόνο δεν έχει αποδώσει τα αναμενόμενα αλλά, αντίθετα, έχει οδηγήσει τη χώρα μας σε μία καταστροφική ύφεση, η οποία μέρα με την ημέρα επιδεινώνεται.

Αν και τα λάθη της κυβέρνησης δεν είναι ασήμαντα, αφού κατά τη διάρκεια της περασμένης χρονικής περιόδου δεν έχει επιτύχει απολύτως τίποτα (όσον αφορά τουλάχιστον την καταπολέμηση της γραφειοκρατίας, τον εξορθολογισμό του δημοσίου τομέα, την αστάθεια του «επιχειρησιακού-φορολογικού» περιβάλλοντος, την εγκατάσταση ενός Κράτους Δικαίου κλπ.), το υπερτιμημένο «ελληνικό ευρώ» είναι σε μεγάλο βαθμό συνυπεύθυνο για την μειωμένη ανταγωνιστικότητα των ελληνικών επιχειρήσεων, καθώς επίσης για την αδυναμία ανάπτυξης της οικονομίας μας.

Με βάση λοιπόν τα παραπάνω θα μπορούσε να ισχυρισθεί κανείς ότι, η υιοθέτηση ενός εθνικού νομίσματος θα μπορούσε να οδηγήσει την Ελλάδα στην έξοδο από την κρίση, μέσα από την υποτίμηση που θα ακολουθούσε – όπως ακριβώς έχει συμβεί σε πολλές άλλες χώρες. Αρκετοί αναλυτές δε, συγκρίνοντας τη χώρα μας με την Αργεντινή, όπου η σύνδεση του νομίσματος της με το δολάριο είχε σαν αποτέλεσμα τη χρεοκοπία της (αν και εμείς θεωρούμε ότι η πολιτική του ΔΝΤ ήταν η κύρια αιτία), είναι σχεδόν πεπεισμένοι ότι αποτελεί τη μοναδική μας δυνατότητα. Εν τούτοις, σύσσωμη η ηγεσία της Ευρωζώνης και της ΕΚΤ δεν φαίνεται να συμμερίζεται τις απόψεις αυτές, κυρίως για δύο λόγους:

(α) Η υιοθέτηση και η υποτίμηση της δραχμής αμέσως μετά, η οποία υπολογίζεται στο -50%, θα είχε σαν αποτέλεσμα την ανάλογη αύξηση του δημοσίου χρέους μας, αφού τα ομόλογα του δημοσίου έχουν εκδοθεί σε ευρώ (αντίστοιχη θα ήταν και η αύξηση του ιδιωτικού εξωτερικού χρέους, εφόσον είναι σε ευρώ η σε άλλο «συνάλλαγμα»). Κατ’ επέκταση, το δημόσιο χρέος μας θα ξεπερνούσε κατά πολύ το 250% του ΑΕΠ μας, δεν θα ήταν πλέον σε καμία περίπτωση διαχειρίσιμο και η Ελλάδα θα αναγκαζόταν να χρεοκοπήσει.

(β)  Η έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, θα δημιουργούσε μία αλυσιδωτή αντίδραση, παρασέρνοντας τις υπόλοιπες ελλειμματικές ή υπερχρεωμένες χώρες της ζώνης του Ευρώ (Ιταλία, Βέλγιο, Ισπανία, Πορτογαλία, Ιρλανδία κλπ.) – οι οποίες θα υποχρεώνονταν επίσης να εγκαταλείψουν το κοινό νόμισμα. Σε τελική ανάλυση λοιπόν θα διαλυόταν ολόκληρη η Ευρωζώνη – με τον πλανήτη ακόμη μία φορά στις φλόγες, ειδικά λόγω των τεράστιων αδυναμιών των Η.Π.Α.

Αναλύοντας τώρα την πρώτη περίπτωση, κατά την οποία η επιστροφή της χώρας μας στη δραχμή θα είχε τις συνέπειες που αναφέραμε, θα διαπιστώσουμε ότι η Ελλάδα διαθέτει πολύ περισσότερα «όπλα» – χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει πως πρέπει να τα χρησιμοποιήσει. Η Ελλάδα λοιπόν, σε σύγκριση με προηγούμενα υπερχρεωμένα κράτη, έχει μία μεγάλη διαφορά, ένα σημαντικότατο πλεονέκτημα καλύτερα: Το 95% των ομολόγων του δημοσίου έχουν εκδοθεί σύμφωνα με το ελληνικό Δίκαιο – γεγονός που σημαίνει ότι, το ελληνικό κοινοβούλιο έχει τη δυνατότητα να αλλάξει, με την ψήφιση ενός νόμου, τη «συναλλαγματική μορφή» των ομολόγων,  εφόσον φυσικά ισχύει πράγματι κάτι τέτοιο (πηγή: zeit).

Ειδικότερα, εάν η Ελλάδα εγκατέλειπε την Ευρωζώνη υιοθετώντας τη δραχμή, θα είχε την απόλυτα νόμιμη δυνατότητα, πριν ακόμη απελευθερώσει την ισοτιμία του νομίσματος της, να μετατρέψει τα ομόλογα του ελληνικού δημοσίου σε δραχμές – με την ισοτιμία των 340 δρχ. ανά €, η οποία ίσχυε την περίοδο της εισόδου της στη νομισματική ένωση (ΟΝΕ). Στη συνέχεια, θα μπορούσε να «απελευθερώσει» τη συναλλαγματική ισοτιμία της δραχμής, η οποία πιθανότατα θα υποτιμούταν αμέσως – εις βάρος όμως των δανειστών της και χωρίς να επηρεαστεί αρνητικά το δημόσιο χρέος.

Δηλαδή, εάν το νέο νόμισμα της Ελλάδας υποτιμούταν κατά 50% (η υποτίμηση στη χρεοκοπημένη τότε Τουρκία ξεπέρασε το 90%), οι δανειστές της χώρας θα εισέπρατταν ουσιαστικά μόλις το 50% των απαιτήσεων τους – αναγκαζόμενοι να διαγράψουν το υπόλοιπο 50% («συναλλαγματικές διαφορές»). Επομένως, θα προέκυπτε χωρίς καμία προσπάθεια και εντός των πλαισίων του νόμου, χωρίς καν να χρειαστεί να διαπραγματευθούμε με κανέναν, μία αυτόματη «πληθωριστική διαγραφή» (haircut) των οφειλών του ελληνικού δημοσίου, της τάξης του 50% – οπότε το πραγματικό δημόσιο χρέος μας θα περιοριζόταν στα 180 δις € ή στο 78% του ΑΕΠ μας, εξασφαλίζοντας την έξοδο μας στις αγορές και τον περαιτέρω δανεισμό μας, καθώς επίσης την αποφυγή της χρεοκοπίας.

Φυσικά η εξόφληση των ομολόγων, των τόκων και των χρεολυσίων δηλαδή που οφείλουμε, θα ήταν εξασφαλισμένη, αφού θα ήταν σε δραχμές – ένα νόμισμα που θα μπορούσαμε να εκτυπώσουμε στις αναγκαίες ποσότητες (φυσικά πληθωριστικές), χωρίς να υποχρεωθούμε σε στάση πληρωμών (χρεοκοπία).

Όσον αφορά το ιδιωτικό εξωτερικό χρέος της Ελλάδας, το μεγαλύτερο μέρος του οποίου είναι αυτό των εμπορικών τραπεζών η χώρα μας, εάν επέστρεφε στη δραχμή, θα «επέτρεπε» σε κάποιες, σε αυτές δηλαδή που δεν θα είχαν τη δυνατότητα να ανταπεξέλθουν, να πτωχεύσουν – αντί να χρεοκοπήσει η ίδια. Στη συνέχεια θα τις εθνικοποιούσε, έτσι ώστε να εξασφαλιστούν οι αποταμιεύσεις ή τα ομόλογα των Πολιτών της, κατά το παράδειγμα της Ισλανδίας.

Φυσικά θα χρεοκοπούσαν επίσης οι εκτεθειμένες σε μεγάλο εξωτερικό δανεισμό επιχειρήσεις και κάποια νοικοκυριά, αφού δεν θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν τις οφειλές τους σε ευρώ. Σε τελική ανάλυση λοιπόν θα «διαγραφόταν» ένα μεγάλο μέρος του συνολικού, του δημοσίου δηλαδή και του ιδιωτικού εξωτερικού χρέους μας – κάτι εξαιρετικά επώδυνο, αλλά με μάλλον ευεργετικές συνέπειες για το μέλλον της χώρας μας.

Συνεχίζοντας, τα γεγονότα αυτά μάλλον θα οδηγούσαν πολλά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα της Ευρώπης ή των Η.Π.Α. (της ΕΚΤ συμπεριλαμβανομένης) σε τεράστια προβλήματα – εάν όχι σε αρκετές χρεοκοπίες. Προφανώς, κάτι τέτοιο δεν θα αποτελούσε «πιστωτικό γεγονός» (credit event), όσον αφορά το κράτος, οπότε δεν θα είχε αντίκτυπο στην αγορά των CDS.

Παρά το ότι λοιπόν θεωρούμε ότι δεν πρέπει να εκβιάζουμε κανέναν, ενώ είναι προτιμότερη η έντιμη αποπληρωμή των υποχρεώσεων μας (αρκεί φυσικά να μην είναι εις βάρος της βιωσιμότητας του κράτους μας, καθώς επίσης υπό την προϋπόθεση να μην εκποιηθούν οι κοινωφελείς/στρατηγικές δημόσιες επιχειρήσεις μας και να μην επιβαρυνόμαστε με τοκογλυφικά επιτόκια), έχουμε την άποψη πως οι αγορές αντιμετωπίζονται μόνο με τα δικά τους όπλα – πόσο μάλλον όταν οι ίδιες πιστεύουν ακράδαντα ότι, σημασία έχει το κέρδος ανεξαρτήτως κόστους, ηθικής και θυμάτων.

Όσον αφορά τη δεύτερη περίπτωση, την αλυσιδωτή αντίδραση δηλαδή που θα προκαλούσε η έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη ή η άτακτη χρεοκοπία της, αρκεί ίσως να αναφέρουμε ότι, μόνο οι τράπεζες, οι ασφάλειες και τα υπόλοιπα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα της Γερμανίας έχουν απαιτήσεις (σε ομόλογα δημοσίου) απέναντι στις υπερχρεωμένες χώρες-μέλη του ευρώ, περισσότερες από 500 δις € – ενώ οι απαιτήσεις αφενός μεν των γαλλικών, αφετέρου των βρετανικών ιδρυμάτων, ξεπερνούν συνολικά τα 800 δις € (πηγή: H.Schmidt).

Τόσο ο χρηματοπιστωτικός κλάδος λοιπόν, όσο και η ΕΚΤ θα υποχρεώνονταν σε τεράστιες ζημίες, οι οποίες θα οδηγούσαν ενδεχομένως σε ανυπολόγιστες χρεοκοπίες, στη διάλυση της Ευρωζώνης και στην κατάρρευση του Ευρώ – στο οποίο είναι σήμερα τοποθετημένο το 30% των συναλλαγματικών αποθεμάτων του πλανήτη, με ανυπολόγιστες συνέπειες για το μέλλον.

ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΛΥΣΕΙΣ ΤΟΥΣ

Ανεξάρτητα τώρα από τα παραπάνω «πολεμικά όπλα» μας, τα οποία αξίζει μόνο να χρησιμοποιηθούν (άμεσα βέβαια, αφού ο χρόνος λειτουργεί εις βάρος μας), εάν η Γερμανία συνεχίσει στον ίδιο «ολισθηρό» και μοναχικό, «μερκαντιλιστικό» δρόμο, εάν αρνηθεί να εξοφλήσει τα τεράστια χρέη της απέναντι μας, καθώς επίσης εάν εγκαταλειφθεί το όνειρο των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης, οφείλουμε ακόμη μία φορά να τονίσουμε επιγραμματικά τα προβλήματα μας, παράλληλα με τις λύσεις τους.

Καταρχήν λοιπόν, απλά και μόνο με έναν νέο δανεισμό δεν λύνεται το πρόβλημα μας. Αντίθετα, μεταφέρεται επαυξημένο στο μέλλον, με τον ταυτόχρονο περιορισμό των δυνατοτήτων επίλυσης του. Στη συνέχεια τα εξής:

Τα κύρια προβλήματα της Ελλάδας

(α)  Πρωτογενές έλλειμμα προϋπολογισμού/ΠΔΕ – περί τα 10 δις €

Οι λύσεις του συγκεκριμένου προβλήματος είναι η μείωση των δημοσίων δαπανών, καθώς επίσης η αύξηση των εσόδων – κυρίως από την άνοδο του  ΑΕΠ και λιγότερο από τη φορολογία. Αναλυτικότερα, με την ίδια φορολόγηση (24% επί του ΑΕΠ), κάθε αύξηση του ΑΕΠ (ανάπτυξη) κατά 10 δις €, συνεισφέρει 2,4 δις € στα έσοδα του δημοσίου.

(β) Έλλειμμα τακτικού προϋπολογισμού λόγω υψηλών τόκων (επιτόκια), οι οποίοι υπολογίζοντα περί τα 16 δις € (2011)

Η λύση είναι η μείωση των επιτοκίων στο βασικό της ΕΚΤ. Θα εξοικονομούσαμε περί τα 11 δις € ετησίως, οπότε θα έμεναν 5 δις € – ένα ποσόν που θα μπορούσαμε να εξασφαλίσουμε.

(γ)  Χρεολύσια

Ο μακροπρόθεσμος διακανονισμός της αποπληρωμής τους, με τη βοήθεια του μηχανισμού στήριξης (EFSF) ή της ΕΚΤ, θα ήταν η ιδανική λύση. Δηλαδή, να μας δανείζουν κάθε φορά που θα χρειάζεται να πληρώνουμε τα ληξιπρόθεσμα ομόλογα, για τη χρονική περίοδο που απαιτείται για την αναδιοργάνωση της οικονομίας μας, χωρίς να χρειασθούν άλλες ενέργειες (αναδιάρθρωση κλπ.)  και χωρίς να προκληθεί «πιστωτικό γεγονός», το οποίο θα ενεργοποιούσε τα καταστροφικά CDS.

(δ)  Έλλειμμα ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών περί τα 30 δις €

Εδώ οφείλουμε να αυξήσουμε τις τουριστικές εισροές και τις εξαγωγές, μειώνοντας τις εισαγωγές («στροφή» στα ελληνικά προϊόντα) – επίσης, να καταναλώνουμε λιγότερα, από όσα παράγουμε.

(ε)  Υψηλό δημόσιο χρέος προς ΑΕΠ περί το 150%

Η προφανής λύση είναι η αύξηση του ΑΕΠ, κυρίως από τον τουρισμό, τη γεωργία, τις υπηρεσίες και τη ναυτιλία – όχι από την κατανάλωση.

Οι «απαιτήσεις» της Ελλάδας από την ΕΕ

(α)  Χρηματοδότηση, με επιτόκιο ΕΚΤ (1,25%). Μακροπρόθεσμο διακανονισμό δόσεων αποπληρωμής χρέους (χρεολύσια) και εκδίωξη (εξόφληση) του ΔΝΤ. Εδώ οφείλουμε να τονίσουμε ότι τα νέα δάνεια, τα οποία χρησιμοποιούνται για την εξόφληση των ληξιπρόθεσμων ομολόγων μας, μάλλον δεν θα μεταφράζονται σε «δραχμές», όπως τα προηγούμενα. Επομένως, πρέπει να σταματήσουμε να δανειζόμαστε, λαμβάνοντας τις όποιες αποφάσεις μας αμέσως.

(β)  Παραγωγικές (όχι εμπορικές) επενδύσεις, στη βιομηχανία και στις υπηρεσίες, από χώρες της Ευρωζώνης (σχέδιο Μάρσαλ) – οπότε θα αυξηθούν οι εξαγωγές μας, παράλληλα με τη μείωση των εισαγωγών, λόγω  μεγαλύτερης παραγωγής.

(γ)  Ανταγωνιστικό φορολογικό περιβάλλον, με κριτήριο τις γείτονες χώρες. Δεν είναι δυνατόν να απαιτείται φόρος εισοδήματος στην Ελλάδα της τάξης του 45%, όταν στα γειτονικά κράτη είναι 10-20%. Εάν δεν αλλάξει αμέσως η τακτική που μας έχει επιβληθεί, όχι μόνο δεν θα προσελκύσουμε επενδύσεις αλλά, αντίθετα, θα εγκαταλείψουν τη χώρα μας όλες οι εναπομείναντες παραγωγικές επιχειρήσεις.

(δ) Συμμετοχή στα εξοπλιστικά προγράμματα μας, καθώς επίσης σε αυτά της προστασίας των συνόρων μας από τη λαθρομετανάστευση – με την παράλληλη συμβολή της Ευρωζώνης στη διαχείριση του προβλήματος των λαθρομεταναστών που ευρίσκονται ήδη στην Ελλάδα.

(ε)  Αξιοποίηση του εξαιρετικά εκπαιδευμένου εργατικού δυναμικού της χώρας μας σε νέες επενδύσεις. Αρκεί να επισημάνει κανείς την πληθώρα των μηχανικών και άλλων αποφοίτων ανωτάτων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων στην Ελλάδα, οι οποίοι αναζητούν απασχόληση με ελάχιστες αμοιβές (περί τα 1.000 €, όταν οι αντίστοιχες στη Γερμανία είναι τουλάχιστον τετραπλάσιες), για να κατανοήσει τις δυνατότητες μας (στην Ισπανία, οι γερμανικές βιομηχανίες έχουν τεράστια προβλήματα εύρεσης εξειδικευμένου προσωπικού, με αποτέλεσμα να σταματούν την παραγωγή). Οι πλεονασματικές χώρες της ΕΕ πρέπει επιτέλους να καταλάβουν ότι, οφείλουν να επενδύουν στο ζωτικό χώρο τους – στην Ευρώπη δηλαδή και όχι στην Κίνα, στις Η.Π.Α., στη Βραζιλία ή αλλού.

Οι απαιτήσεις μας από την κυβέρνηση

(α) Ισοσκελισμένος προϋπολογισμός – δηλαδή, τα έξοδα μας να μην υπερβαίνουν τα έσοδα. Μείωση λοιπόν των περιττών δαπανών του δημοσίου, ει δυνατόν χωρίς απολύσεις και με επιλεκτικές μειώσεις μισθών, παράλληλα με την αύξηση της παραγωγικότητας των ΔΥ, μέχρι να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας στον ιδιωτικό τομέα. Διατήρηση τόσο των στρατηγικών, όσο και των κοινωφελών δημοσίων επιχειρήσεων, με την παράλληλη αναδιοργάνωση τους.

(β)  Αναμόρφωση της δημόσιας διοίκησης, με στόχο την καταπολέμηση της γραφειοκρατίας (διευκόλυνση στο άνοιγμα και κλείσιμο των επιχειρήσεων, σταθερό φορολογικό περιβάλλον, σταθερό οικονομικό πλαίσιο κλπ.), καθώς επίσης τον εξορθολογισμό του φορολογικού μηχανισμού.

(γ)  Καθοδήγηση και κίνητρα ανάπτυξης του ιδιωτικού τομέα, για να αυξηθεί το ΑΕΠ και να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας (γεωργία, τουρισμός, ναυτιλία, διαδίκτυο, λοιπές υπηρεσίες)

(δ)  Περιορισμός των ελλειμμάτων στο ισοζύγιο εξωτερικών συναλλαγών, το οποίο είναι περί το -14% του ΑΕΠ (με -8% χρεοκόπησε το Μεξικό)

(ε)  Καταπολέμηση της φοροαποφυγής των πολυεθνικών (με ειδικό φόρο επί του τζίρου) – παράλληλα με την εγκατάσταση ενός λειτουργικού Κράτους Δικαίου, καθώς επίσης με τη διεκδίκηση των αποζημιώσεων από τη Γερμανία (περί τα 160 δις €).

Ολοκληρώνοντας, θεωρούμε πως το μεγαλύτερο πρόβλημα μίας χώρας είναι η ανεργία η οποία, εκτός του ότι κοστίζει στο κράτος περί τα 400 εκ. ανά 1%, εξαθλιώνει ένα μεγάλο μέρος των εργαζομένων. Έχουμε την άποψη λοιπόν ότι δεν είναι εύλογη η ανακοίνωση μέτρων από μία κυβέρνηση, τα οποία «εξακοντίζουν» την ανεργία σε ποσοστά άνω του 20% – πόσο μάλλον αφού ο προϋπολογισμός επιβαρύνεται με τα ποσά που αναφέραμε (συνολικά πάνω από 4 δις €). Σε κάθε περίπτωση, δεν θα ήταν σκόπιμο να επικρατήσει και στην Ελλάδα η νεοφιλελεύθερη αντιμετώπιση, με βάση την οποία  “οι νέοι καπετάνιοι του υπερωκεανίου ρίχνουν έναν μεγάλο αριθμό ταξιδιωτών στη θάλασσα, για να μπορέσει το καράβι να συνεχίσει το δρόμο του με τους υπόλοιπους”.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Όπως έχουμε επισημάνει αρκετές φορές, αλλά και σύμφωνα με τον αρχισυντάκτη της γερμανικής οικονομικής εφημερίδας Handelsblatt κ. Gabor Steingart, σε μία πρόσφατη συνέντευξή του στον ΚτΕ, ελαφρά διαμορφωμένη από εμάς, η Ελλάδα πρέπει αμέσως να αλλάξει δρόμο:

“Οι δυτικές κυβερνήσεις και το ΔΝΤ αγοράζουν χρόνο, κάτι που δεν σας βοηθάει καθόλου. Η Ελλάδα χρειάζεται μία πραγματική λύση, αφού δεν είναι συνετό να καταπολεμάς μία κρίση χρέους με τεράστια, νέα χρέη…… Τα παιδιά του Σικάγου πήγαν στη Μόσχα, με σκοπό να «συνεφέρουν» την οικονομία με αυστηρή λιτότητα. Η χώρα διαλύθηκε. Οι Γερμανοί αποφασίσαμε στην ενοποίηση ότι, δεν έχει νόημα να μειώνεις συνεχώς τις δαπάνες και να αυξάνεις τους φόρους. Επενδύσαμε πολύ, αυξήσαμε τις εργατικές αμοιβές στην ανατολική Γερμανία. Είχαμε πολύ καλά αποτελέσματα.

Το πρόγραμμά μας δούλεψε γιατί ήταν στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση από όσα κάνετε στην Ελλάδα….. Δόθηκε πίστωση 110 δις € στην Ελλάδα. Στην Αν. Γερμανία, για την αναδιοργάνωση της οικονομίας της, δίναμε 160 δις € κάθε χρόνο, πάνω από δέκα χρόνια. Το ελληνικό πρόβλημα δεν πρέπει να γίνει πρόβλημα του Ευρώ και της ΕΕ. Η Ελλάδα αντιπροσωπεύει μόνο το 2,5% του ευρωπαϊκού ΑΕΠ, δεν είναι πρόβλημα.

Χρειαζόσαστε περισσότερη αυτοπεποίθηση, αφού χωρίς αυτοπεποίθηση δεν θα βρείτε τη σωστή λύση – η οποία δεν είναι «τεχνικό ζήτημα». Πρέπει οι άνθρωποι να επιστρέψουν στην παραγωγική δουλειά και στην ανάπτυξη…. Η κυβέρνησή σας, ο πρωθυπουργός σας, πρέπει να αλλάξουν κατεύθυνση.

Είμαι σίγουρος ότι τελικά όλοι θα αλλάξουμε κατεύθυνση. Μεταπολεμικά, οι ΗΠΑ εφάρμοσαν το σχέδιο «Morgenthau» για να διαλύσουν τη γερμανική κοινωνία, καταστρέφοντας την τεχνολογία και τη βιομηχανία μας – αυτό κάνουμε στην Ελλάδα τώρα…..Προσπαθούμε να τιμωρήσουμε τους Έλληνες. Θα καταστρέψουμε την ικανότητα της Ελλάδας να επιστρέψει στην ανάπτυξη. Οι ΗΠΑ πήγαν από το σχέδιο «Morgenthau» στο σχέδιο «Marshall» (European Recovery Program). Η Ελλάδα πρέπει να πάει από τη λιτότητα στην ανάκαμψη και ανάπτυξη. Ελπίζω να μη γίνει πολύ αργά”.(G.Steingart)

Ολοκληρώνοντας, για να μπορέσει να απαιτήσει η Ελλάδα ένα νέο πρόγραμμα για την ανάπτυξη της Οικονομίας της, οφείλει να χρησιμοποιήσει όλα της τα όπλα. Παράλληλα, οφείλει να υπενθυμίζει στον μερκαντιλιστή εταίρο της ότι, τουλάχιστον η Ελλάδα έκανε μεν πολλά λάθη στο παρελθόν, αλλά δεν σκότωσε κανέναν. Απλούστερα, δεν οδήγησε τον κόσμο σε δύο παγκόσμιους πολέμους όπως η Γερμανία, για τους οποίους, αντί να τιμωρηθεί, βοηθήθηκε από τις Η.Π.Α. για να ανακάμψει – ταυτόχρονα με τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους των οφειλών της.

Επομένως, η Ελλάδα οφείλει να βοηθηθεί από τους εταίρους της, παράλληλα με την εκδίωξη του ΔΝΤ από την επικράτεια της, το γρηγορότερο δυνατόν. Στην αντίθετη περίπτωση, δεν πρέπει ούτε στιγμή να διστάσει – παίρνοντας τις οδυνηρές μεν, αλλά απόλυτα υποχρεωτικές αποφάσεις που χρειάζονται, για την εξασφάλιση της ευημερίας των Πολιτών της. Ας μην ξεχνάμε ότι, η πατρίδα μας είναι μία πλούσια, πολλαπλά προικισμένη χώρα, η οποία μπορεί να συντηρηθεί μόνη της – αρκεί να δραστηριοποιηθούν οι Πολίτες της, διακρίνοντας προοπτικές και χωρίς βέβαια να επιδιώκει την απομόνωση της.

Βασίλης Βιλιάρδος

Το άρθρο Λιτότητα Δραχμή ή αναδιάρθρωση; εμφανίστηκε πρώτα στο Giga fm 105,4 | Ραδιοφωνικός Σταθμός | Ήπειρος | Ιωάννινα.