Έφυγε από τη ζωή η Φώφη Γεννηματά μετά από την πολυετή μάχη που έδωσε με τον καρκίνο. Η Πρόεδρος του ΚΙΝΑΛ Φ. Γεννηματά εισήχθη πριν από δύο εβδομάδες στο νοσοκομείο με συμπτώματα ατελούς ειλεού. Η υγεία της επεινώθηκε δραματικά τις τελευταίες ώρες καθώς γρήγορα διαπιστώθηκε ότι η κατάστασή της οφείλονταν σε υποτροπή της βασικής νόσου.   Λίγη ώρα αργότερα, με ανακοίνωσή της, αναφερόταν στην επιδείνωση της υγείας της. Ανακοίνωνε ότι δεν θα συμμετάσχει στην εκλογική διαδικασία για την ανάδειξη ηγεσίας του Κινήματος Αλλαγής. 

 Η είδηση πως η Φώφη Γεννηματά εισήχθη εσπευσμένα στο νοσοκομείο προκάλεσε κύμα συμπαράστασης από τον πολιτικό κόσμο της χώρας προς το πρόσωπο της προέδρου του ΠΑΣΟΚ, η οποία έδωσε ξανά τη μάχη με τον καρκίνο.

Η Φώφη Γεννηματά πάλεψε για πρώτη φορά με τον καρκίνο το 2008. Κατάφερε να νικήσει τον καρκίνο και με συνεχείς θεραπείες επιβίωσε. Ωστόσο ο υποτροπιασμός αυτός ήταν αναπάντεχος και δυστυχώς η Φώφη Γεννηματά έχασε τη μάχη με τη ζωή.

Το άρθρο Απεβίωσε η Φώφη Γεννηματά εμφανίστηκε πρώτα στο Giga fm 105,4 | Ραδιοφωνικός Σταθμός | Ήπειρος | Ιωάννινα.

Ο υπουργός Οικονομικών τονίζει ότι οι προτεραιότητες της μεταμνημονιακής εποχής είναι το κοινωνικό κράτος και η υπεράσπιση των εργαζομένων και των συνταξιούχων.

Η υπεράσπιση του κόσμου της εργασίας, των μισθών, των συντάξεων, των εργασιακών σχέσεων, αλλά και μιας παιδείας και υγείας αντάξιας των προσδοκιών του λαού, είναι οι βασικοί στόχοι της κυβέρνησης για τη μεταμνημονιακή εποχή, ενώ σύμφωνα με πληροφορίες, νεότερα για τη μη εφαρμογή του μέτρου της περικοπής των συντάξεων θα υπάρξουν περί τον Οκτώβριο.

Τους νέους βασικούς στόχους της οικονομικής πολιτικής της κυβέρνησης, ανέφερε ο υπουργός Οικονομικών Ευκλείδης Τσακαλώτος, ο οποίος δήλωσε στην “Εφημερίδα των Συντακτών” ότι «γράφουμε νέες σελίδες μετά την πολιτική οδύσσεια των μνημονίων. Δεν θα είναι εύκολο, αλλά τις γράφουμε μαζί με τους ανθρώπους που μας στήριξαν όλα αυτά τα χρόνια στην κυβέρνηση και το κόμμα. Χρειάζεται να συνεχίσουμε με την ίδια αφοσίωση και με τις ίδιες αξίες για την υπεράσπιση του κόσμου της εργασίας, για τους μισθούς, για τις συντάξεις, για τις εργασιακές σχέσεις και για μια παιδεία και υγεία αντάξια των προσδοκιών του λαού μας».

Επίσης, ο ίδιος πρόσθεσε ότι «δεν ξεχνάμε ούτε τον πόνο, ούτε τις ελπίδες αυτού του λαού. Πρωτίστως ξέρουμε ότι δεν θα καταφέρουμε να πετύχουμε τους στόχους μας χωρίς την κοινωνία δίπλα μας, χωρίς το κόμμα πλαισιωμένο από τους καλύτερους από μας. Ο Οδυσσέας έφτασε στην Ιθάκη, αλλά είχε αγώνα να δώσει. Τον παραμόνευαν οι Μνηστήρες. Τους νίκησε με τη βοήθεια των πιστών δικών του ανθρώπων».

ΠΗΓΗ: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Το άρθρο Tσακαλώτος: Γράφουμε νέες σελίδες μετά την πολιτική οδύσσεια των μνημονίων εμφανίστηκε πρώτα στο Giga fm 105,4 | Ραδιοφωνικός Σταθμός | Ήπειρος | Ιωάννινα.

Του Νίκου Βούστρου 

Για πολλοστή φορά παρακολουθήσαμε χθες στο κοινοβούλιο μια παράσταση. Μια κακή παράσταση, από μια ανεπαρκή κυβέρνηση και μια ακόμα πιο ανεπαρκή αντιπολίτευση.

Η συγκυβέρνηση σε ένα ρεσιτάλ αμοραλισμού, καταρράκωσε κάθε έννοια πολιτικού ήθους, με ένα και μόνο επίδικο: Την παραμονή στις καρέκλες της εξουσίας και τα γνωστά οφέλη που αυτή συνεπάγεται για τους κρατούντες.

Με διάφορα λεκτικά και ψευτορητορικά τεχνάσματα, ψευτοεξυπνακισμούς και τερατώδεις ισχυρισμούς, προσπαθούν να πείσουν (ποιους άραγε;) ότι μετά την ψήφιση των νέων μέτρων θα επέλθει ανάκαμψη, απελευθέρωση από τους δανειστές & τα μνημόνια και άλλα τέτοια, που θα ήταν γραφικά, αν δεν ήταν καταστροφικά για μεγάλη μερίδα πολιτών. Τη στιγμή που τα προηγούμενα μνημόνια ήταν …παιδικά πάρτι μπροστά σε αυτά που έρχονται…

Είναι πια ξεκάθαρο, μέλημα τους είναι ένα: Η παραμονή στην εξουσία, ακόμα και αν κυβερνούν ερείπια. Μπρος στο σκοπό αυτό, θα μεταχειριστούν όλα τα μέσα, όπως και κάνουν δύο χρόνια τώρα για να το πετύχουν.

Από την άλλη πλευρά, η σημερινή αντιπολίτευση, η οποία δεν μπορεί να προσφέρει καμία αξιόπιστη εναλλακτική λύση, κάθε επίσης στερείται πολιτικού ήθους, απλούστατα διότι φέρει μέγιστες ευθύνες για τη σημερινή κατάσταση, η οποία δεν δημιουργήθηκε στα δύο χρόνια του ΣΥΡΙΖΑ, ας μη κοροϊδευόμαστε, τα κόμματα και τα πρόσωπα αυτά κυβερνούσαν εδώ και 40 χρόνια!

Εκτός από πολιτικό ήθος και η αντιπολίτευση στερείται επίσης και από κάτι άλλο, πολύ σημαντικό: Ανθρώπους οι οποίοι να αντιλαμβάνονται ποια είναι τα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα η ελληνική κοινωνία. Η απόσταση τους είναι τόσο μεγάλη από τη βάση της ελληνικής κοινωνίας, που αδυνατούν να διακρίνουν τα βασικά προβλήματα που αυτή αντιμετωπίζει. Και το κακό είναι ότι δεν τους ενδιαφέρει να τα διακρίνουν. Αν τους ενδιέφερε, θα προσπαθούσαν να προτείνουν κάτι και όχι να παπαγαλίζουν μονότονα σε όλα τα επίπεδα «φύγετε εσείς να έρθουμε εμείς που είμαστε καλύτεροι». Δεν μπορώ να σκεφτώ άλλη πολιτική συμπεριφορά με μεγαλύτερη ιδιοτέλεια από αυτή.

Τους βλέπεις σε όλα τα επίπεδα, από το κατώτερο στην τελευταία τοπική, ως τους διαδρόμους των κεντρικών επιτροπών στην Αθήνα: Ράβουν «κοστούμια» και φαντάζονται εαυτούς σε νέες καρέκλες… Έστω κι αν έχουν απομείνει ερείπια, ακριβώς το ίδιο με τους σημερινούς κυβερνώντες.

Ανεπάρκεια, σε όλα τα επίπεδα και οριζόντια σε όλα τα κόμματα!

Και μακριά από όλη αυτή τη διεφθαρμένη ολιγαρχία, αυτή την ιδιότυπη νεο-αριστοκρατία υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος, ένας κόσμος που υποφέρει και πονάει κάθε μέρα:

• Είτε γιατί είναι άνεργος και συνθλίβεται καθημερινά μέσα στις ασήκωτες μυλόπετρες της κατάθλιψης, ακριβώς πάνω στην καλύτερη και πιο παραγωγική του ηλικία και νοιώθει ένοχος, χωρίς να φταίει.
• Είτε γιατί είναι επαγγελματίας που τον έχει κυριολεκτικά γονατίσει η παράλογη φορολογία όλων των ειδών, από τις χειρότερες στον κόσμο, με αποτέλεσμα να κινδυνεύει πια η ίδια του η ύπαρξη από το στρες και την συνεχή υπερένταση. Όχι ως επιχείρηση, αλλά ο ίδιος, βιολογικά σαν φυσικό πρόσωπο.
• Είτε είναι εργαζόμενος ο οποίος «εκβιάζεται» από τους εργοδότες και μπρος στο φόβο της πιθανής αβεβαιότητας της αυριανής ανεργίας, αναγκάζεται να υπομένει τα πάντα.
• Είτε είτε φοιτητής ο οποίος δεν βλέπει την ώρα να περατώσει τις σπουδές του στα προβληματικά ελληνικά πανεπιστήμια και να εγκαταλείψει αυτή την άθλια (όπως την κατάντησαν) χώρα που δεν μπορεί να του προσφέρει πια τίποτε άλλο παρά …εγγυημένη ανεργία και πιθανόν συσσίτια!
• Είτε είναι μαθητής, ο οποίος από τα παιδικά του χρόνια μπαίνει θέλοντας και μη στο απαράδεκτο σύστημα της παραπαιδείας, το οποίο και αυτό φυσικά για πολιτικούς λόγους δημιουργήθηκε και διαιωνίζεται, πράγμα που τον γεμίζει ευθύνες και υποχρεώσεις από τα μικρά του ακόμα χρόνια…

Τι είπαν λοιπόν οι πολιτικοί μας ταγοί χθες σε όλους αυτούς τους ανθρώπους;

Οι μεν ότι καλώς καμωμένα ότι έκαναν και ότι κάνουν, οι δε ότι πρέπει να διώξουμε αυτούς που κυβερνούν και να τους δώσουμε τη θέση τους, για να κάνουν όμως ακριβώς τα ίδια! Τα μικρότερα κόμματα, δεν είπαν απολύτως τίποτα, βολεμένα αγρίως στο καθεστώς της …αιώνιας αντιπολίτευσης, όπου μπορείς άνετα να λες ότι θέλεις.

Για το δικό τους πρόβλημα, των πολιτών, τίποτα. Κουβέντα. Μόνο περιττολογίες, αοριστίες, ευχολόγια και μονίμως αυθαίρετα συμπεράσματα και απόψεις.

Ούτε ένας τους δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να λογοδοτήσει, ως οφείλει, όχι σε αυτούς που τον εξέλεξαν και στην ελληνική κοινωνία, αλλά λόγω προσωπικής αξιοπρέπειας, στον εαυτό του.

Δυστυχώς, με αυτό το πολιτικό σύστημα που διαθέτουμε, όχι από την κρίση δεν πρόκειται να βγούμε, αλλά ούτε αύριο δεν θα έχουμε, έστω και δύσκολο. Και μη τα ρίχνουμε στους ξένους, κατά την προσφιλή μας συνήθεια από αρχαιοτάτων χρόνων.

Μόνο εμείς και οι επιλογές μας φταίμε!

ΠΗΓΗ: EPIRUSNEWS.EU

Το άρθρο Ακόμα μια κακή παράσταση εμφανίστηκε πρώτα στο Giga fm 105,4 | Ραδιοφωνικός Σταθμός | Ήπειρος | Ιωάννινα.

Του Γιώργου Τζιόρα

Για μια ακόμα φορά η κυβέρνηση βρίσκεται εν μέσω συμπληγάδων, καθώς αδυνατεί να βρει τις κατάλληλες λύσεις στο κλείσιμο της περιβόητης β’ αξιολόγησης, αφού εργασιακά και ασφαλιστικό βρίσκονται κυριολεκτικά στον αέρα, με αποτέλεσμα την απομάκρυνση από τους στόχους και εν τέλει την πλήρη οικονομική απορρύθμιση.

Το ελληνικό πλέον ζήτημα δεν έγκειται μόνον στα οικονομικά, αλλά αποτελεί ένα συνολικό πακέτο ακαμψίας και δυστροπίας από το οποίο διακατέχεται πλήρως η χώρα. Ο φαύλος κύκλος των μνημονίων ουσιαστικά αποδεικνύει εμπράκτως την αδυναμία των Ελλήνων να αλλάξουμε ριζικά. Σε τι όμως οφείλεται αυτή η αδυναμία; Γιατί άραγε η χώρα μας διαφέρει από τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες; Το πρόβλημα σαφώς απλώνεται σε μια μεγάλη γκάμα τομέων, αλλά ας ξεκινήσουμε από την βάση.

Τα ερωτήματα αυτά πρωτίστως, έχουν απαντήσεις που αφορούν κυρίως την παιδεία των Ελλήνων. Η έλλειψη δηλαδή πολιτικής παιδείας, είναι το κυριότερο δομικά πρόβλημα το οποίο αντιμετωπίζει η ελληνική κοινωνία από ιδρύσεως του ελληνικού κράτους, καθώς οι πολίτες αντιμετωπίζουν την πολιτική κατάσταση στην χώρα σαν ένα ξένο ζήτημα στο οποίο δεν ενδιαφέρονται να δώσουν μια σοβαρή και αξιόπιστη λύση. Είναι σαφώς δικαίωμα του καθενός να έχει την δική του κρίση και άποψη, αλλά αυτό δεν τον καθιστά άμοιρο των ευθυνών. Είναι λοιπόν υποχρέωση το να μετέχουν της πολιτικής όλοι οι πολίτες και όχι δικαίωμα, καθώς αυτό μας έχει καταστήσει πλέον ανεύθυνους με αποτέλεσμα διαρκώς να οδηγούμαστε στην αυτοκαταστροφή. Είναι δηλαδή ζήτημα νοοτροπίας, αφού όλοι επιθυμούν την αλλαγή, κανένας ωστόσο δεν επιθυμεί να αλλάξει ο ίδιος και να αποκτήσει επιτέλους πολιτική συνείδηση, κάτι που στην Ευρώπη αποτελεί την ναυαρχίδα και τον θεμέλιο λίθο της δημοκρατίας.

Βέβαια, τα ζητήματα οικονομικής φύσεως έχουν έναν καίριο λόγο στην διαμόρφωση μιας ορθώς οργανωμένης πολιτείας, και σαφώς σε αυτό τον τομέα απαιτούνται άλματα από την ελληνική κοινωνία. Πως άραγε μπορεί μια οικονομία να λειτουργήσει σωστά όταν οι φορολογικοί της νόμοι αλλάζουν διαρκώς; Είναι το πρώτο ερώτημα που θέτουν τα τελευταία χρόνια αρκετοί οικονομικοί αναλυτές, αλλά σε αντίθεση με την επιστημονική λογική, οι ελληνικές κυβερνήσεις σε ετήσια βάση αναθεωρούν και νομοθετούν διαρκώς νέους φόρους που έχουν επιβαρύνει την οικονομία και την ελληνική οικογένεια, οδηγώντας πλέον στην οικονομική παράλυση την πλειοψηφία των φορολογουμένων. Από την άλλη μεριά, η δημοσιονομική πειθαρχία δεν έχει επιτευχθεί και το ερώτημα που παραμένει είναι: ποίοι άραγε εμποδίζουν αυτή την μονόδρομη διαδικασία; Φαίνεται πάλι ότι τα μεγάλα «τσιφλίκια» στον δημόσιο τομέα παραμένουν αμετάβλητα, δημιουργώντας συνεχώς προβλήματα στην κρατική μηχανή η οποία πέραν του γεγονότος ότι είναι σπάταλη, δεν φαίνεται να λειτουργεί ορθά, κάτι που το αντιλαμβάνεται κανείς από την παραμικρή επαφή μαζί του.

Η επέλαση των κομμάτων στην καθημερινότητα των πολιτών θα μπορούσα να πω, ότι είναι η μεγαλύτερη γάγγραινα στην χώρα, δεδομένης της κομματικοποίησης των πάντων! Ας διερωτηθεί κανείς αν υπάρχει άλλη χώρα στον κόσμο όπου τα κόμματα να έχουν τόσο μεγάλη διείσδυση στα πανεπιστήμια; Στον χώρο της ελεύθερης σκέψης και διανόησης, αντί να παράγονται νέες ιδέες που θα οδηγήσουν την κοινωνία σε ένα καλύτερο μέλλον, «κυκλοφορούν» στενές κομματικές απόψεις προηγούμενων αιώνων που μόνον με επιστήμη δεν μοιάζουν, ακρωτηριάζοντας τον σημαντικότερο εκπαιδευτικό φορέα που διαθέτει μια προηγμένη χώρα. Και εδώ χωρά βέβαια η παράδοση στην εισβολή των κυβερνήσεων και γενικότερα των κομμάτων στο χώρο των ΜΜΕ. Πως είναι δυνατών να υπάρχουν «ανεξάρτητοι» δημοσιογράφοι που αποτελούν κομματικά όργανα; Η διαφθορά των ΜΜΕ είναι γεγονός και έχει γίνει αποδεκτή ακόμη από τους ποιο συστημικούς δημοσιογράφους που αναγνωρίζουν το τέλμα στο οποίο έχει οδηγηθεί ο χώρος, μα κανείς δεν φαίνεται να θέλει να αλλάξει αφού τα συμφέροντα παραμένουν ακόμα και σήμερα.

Πέραν όμως των όσων αναφέρθηκα παραπάνω, εκείνο που προκαλεί ανησυχία είναι η αύξηση των λαϊκιστικών και των ακραίων απόψεων που έχουν υιοθετηθεί από μεγάλη μάζα της κοινωνίας χάριν φυσικά της τεχνολογίας που έχει δημιουργήσει ψεύτικες ιστορίες εθνοσωτήρων και συνομοσιολογίας, αποσκοπώντας πρωτίστως στην κερδοφορία των ιδιωτικών ιστοσελίδων και αφετέρου στον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης από την πραγματικότητα, μέσω της οποίας άδραξαν την ευκαιρία ορισμένοι «μαυραγορίτες» να κερδίσουν πολιτική δύναμη. Αυτό βεβαίως σε συνδυασμό με έλλειψη σοβαρής σκέψεως, οδηγεί στην σημερινή και ίσως αύριο σε χειρότερη κατάσταση.

Όλα αυτά λοιπόν, θα έπρεπε να μας ενώνουν σε αυτή την δύσκολη συγκυρία, γιατί η πραγματική αλλαγή θα επέλθει μόνον από την βάση της κοινωνίας και όχι από πολιτικούς σωτήρες που περιμένουμε διακαώς να εμφανιστούν. Ας ευχηθούμε στην χώρα, αυτή την χρονιά να επιδιώξουμε ως στόχο την εθνική συνεννόηση για το καλό της πατρίδας, ειδάλλως θα οδηγηθούμε σε εθνική καταστροφή χωρίς προηγούμενο, ισοπεδώνοντας ότι απέμεινε από την χώρα του Περικλή!

Το άρθρο Η ανάπτυξις κείται μακράν εμφανίστηκε πρώτα στο Giga fm 105,4 | Ραδιοφωνικός Σταθμός | Ήπειρος | Ιωάννινα.

«Έχει μάθει μόνο να γκρεμίζει κι όχι να ακούει», σχολίασε η Φώφη Γεννηματά στην πρωινή εκπομπή του ΑΝΤ1 με αφορμή όσα είπε ο αναπληρωτής υπουργός Υγείας για την κατάσταση που επικρατεί στον χώρο της υγείας.

«Τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα σήμερα, ακόμα κι αν δεν ήταν καλά πριν», είπε η επικεφαλής της Δημοκρατικής Συμπαράταξης και παραθέτοντας μια σειρά παραδειγμάτων ζήτησε από την Κυβέρνηση να παραδεχτεί τα προβλήματα στην Υγεία, ώστε να λυθούν. «Η Υγεία δεν είναι θέμα για πολιτική αντιπαράθεση, αλλά δικαίωμα ζωής των ασθενών», είπε σχετικά.

«Όποιος δεν έχει χρήματα στην Ελλάδα κινδυνεύει να πεθάνει… Έχει μειωθεί η κρατική επιχορήγηση στον ΕΟΠΥΥ και μιλάμε για αυξήσεις;» ανέφερε χαρακτηριστικά στον ΑΝΤ1 η Φώφη Γεννηματά, σύμφωνα με το antennanews.gr

«Λίγη ταπεινότητα, λίγη σεμνότητα… Αν δεν αναγνωρίζουν τα προβλήματα δεν θα λυθούν ποτέ, και θα γίνουν χειρότερα. Ένας νοσηλευτής για 40 ασθενείς είναι κάτι επικίνδυνο… Άμεσα υπάρχει θέμα κινδύνου της ζωής των ασθενών» δήλωσε δε.

Σε ό,τι αφορά την πολιτική κατάσταση κατηγόρησε τους κυβερνώντες πως «είναι ψεύτες και αναποτελεσματικοί και δέχθηκαν ‘‘μόνιμο κόφτη’’ στα τυφλά οριζόντια, παντού». «Όσοι έσκιζαν τα μνημόνια σήμερα σκίζουν τον ελληνικό λαό» ανέφερε δε.

«Δεν έχω κουραστεί να μιλώ για ανάγκη εθνικής γραμμής και εθνικής στρατηγικής για τη χώρα, χωρίς αυτό να σημαίνει συμμετοχή σε Κυβέρνηση. Αν δεν το πετύχουμε αυτό, το 2017 θα είναι ακόμα μία χαμένη χρονιά για τη χώρα», προειδοποίησε, κατηγορώντας ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Δημοκρατία για «δημιουργία νέου πολιτικού δίπολου».

Ερωτηθείσα αν η Δημοκρατική Συμπαράταξη θα συμμετείχε σε μια Κυβέρνηση συνεργασίας, σημείωσε ότι, «η δική μας ενίσχυση μπορεί να βοηθήσει σε εθνική συνεννόηση», ξεκαθαρίζοντας ότι, η παράταξη «θα ακολουθήσει ανεξάρτητη πορεία, ώστε να πιέσει και τα δύο πρώτα κόμματα».

Αναφερόμενη στα εσωκομματικά του ΠΑΣΟΚ, παραδέχτηκε ότι γίνεται αυτοκριτική σε σημείο «αυτομαστιγώματος», ενώ εξέφρασε την «πίκρα» της για την πτώση του ΠΑΣΟΚ στις προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις, σημειώνοντας ότι «αυτήν τη στιγμή υπάρχει ενότητα στο ΠΑΣΟΚ», ενώ πρόσθεσε ότι οι μόνες διαφοροποιήσεις σε ψήφοφορία στη Βουλή» ήρθαν από τη ΔΗΜΑΡ.

«Με τον Ανδρέα Λοβέρδο και τον Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλο έχουμε άψογη συνεργασία», είπε «διαλύοντας» τα σύννεφα πάνω από το εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ.«Εμείς κάνουμε αξιωματική αντιπολίτευση, δεν υπάρχει αξιωματική αντιπολίτευση στην Κυβέρνηση», είπε επαναλαμβάνοντας το κάλεσμα στις πολιτικές δυνάμεις να ακολουθήσουν τη Δημοκρατική Συμπαράταξη.

«Η ΝΔ δεν έχει αναλάβει καμία δέσμευση, σφυρίζει αδιάφορα», είπε επιτιθέμενη στην αξιωματική αντιπολίτευση, τονίζοντας ότι σε συνεργασία με εκατοντάδες πολίτες της χώρας, υπάρχουν διεργασίες και συζητήσεις σε κοινωνικό επίπεδο, για λύση των προβλημάτων.

Το άρθρο Γεννηματά: Σκίζουν τον λαό, αντί να σκίζουν τα μνημόνια εμφανίστηκε πρώτα στο Giga fm 105,4 | Ραδιοφωνικός Σταθμός | Ήπειρος | Ιωάννινα.

Του Χρήστου Γιανναρά

Αλλο η πολιτική, άλλο το παιχνίδι των εντυπώσεων. Eκτακτες εφάπαξ παροχές σε κάποιες πληθυσμικές ομάδες δεν είναι πολιτική, είναι παιχνίδι εντυπώσεων. Mια προσκοπικού χαρακτήρα αγαθοεργία να διαγγέλλεται σαν πολιτική πρωτοβουλία, προδίδει δραματική πολιτική αδαημοσύνη.

H κυβέρνηση, σαν μνημόσυνο του «δώρου των Xριστουγέννων», θα μοιράσει, αντί κολλύβων, εξακόσια δεκαεφτά εκατομμύρια ευρώ, «περίσσευμα» του κρατικού προϋπολογισμού, σε ένα εκατομμύριο εξακόσιες χιλιάδες χαμηλοσυνταξιούχους. Aυτό δεν είναι πολιτική. Eίναι προσβλητική των πολιτών ελεημοσύνη.

Πολιτική θα ήταν να διακόψει η κυβέρνηση τη συνταξιοδότηση όσων συνταξιοδοτήθηκαν, με χαριστικούς νόμους, σε ηλικία κάτω των πενήντα ή και κάτω των εξήντα ετών. Kαι να το κάνει για να σώσει τις συντάξεις όσων τίμια τις δικαιούνται, αλλά και την οικονομία της χώρας, που είναι εντελώς αδύνατο να λειτουργήσει, όταν ο μισός περίπου παραγωγικός πληθυσμός είναι σε μόνιμη σχόλη τρεφόμενος από το πρυτανείο. Πολιτική είναι να σχεδιάζεις και να τολμάς μόνιμες λύσεις κοινωνικών προβλημάτων, όχι να μοιράζεις ασπιρίνες προσωρινής ανακούφισης.

H κυβέρνηση συντηρούσε, περίπου ένα χρόνο, σε υπουργικό αξίωμα τον κ. Kατρούγκαλο (παρά το αφορήτως κακόηχο όνομά του) με την εντολή να μεταλλάξει το μολύβι σε χρυσάφι: Mε συνταγές κωμικής αλχημείας να συνεχίσουν να «πληρώνονται για να κάθονται» ένα πλήθος αναρίθμητο (στην κυριολεξία) κομματικής πελατείας των «κομμάτων εξουσίας» – πολίτες που πούλησαν την ψήφο τους στον κομματικό υπόκοσμο, για να εξασφαλίσουν ισόβιο βιοπορισμό ή να μεγεθύνουν την καταναλωτική τους ευχέρεια.

O κ. K. περάτωσε εσπευσμένα τη «λάντζα» και του προσφέρθηκε αμέσως ασυλία σε ευπρεπέστερο υπουργείο. Oλα τα σε βάρος της κοινωνίας εγκλήματα, αναρίθμητα, των πρόωρα συνταξιοδοτημένων και χαριστικά, αδιάντροπα διορισμένων προστατεύθηκαν – με τον νόμο K. τους παρασχέθηκε και «αριστερή» αμνήστευση. Xρόνια τώρα, η τάχα και Aριστερά διερρήγνυε τα ιμάτιά της για το ασύδοτο γλεντοκόπι διορισμών στο Δημόσιο που το μονοπωλούσαν το πράσινο και το γαλάζιο ΠAΣOK. Mόλις όμως έγινε κυβέρνηση, αδιαφόρησε ολοσχερώς για την κραυγαλέα ασυνέπεια και παλινωδία της, προφανώς για να καρπωθεί και η ίδια, με τη σειρά της, τις ψηφοσυλλεκτικές προνομίες του συμβιβασμού με τη διαφθορά.

Πολιτική όμως δεν είναι οπωσδήποτε η ατιμία. Oσο κι αν βαφτίζεις «αναδιανομή εθνικού εισοδήματος» την προσβλητική για τον δεινά δοκιμαζόμενο πολίτη χορήγηση εόρτιου (εφάπαξ) «μπαξίς», δίκην ελεημοσύνης «επί δικαίους και αδίκους», η ανθρώπινη σκέψη και κρίση δεν καταργείται – κάποιο χαμίνι οπωσδήποτε θα τη διασώσει με την κραυγή του ότι «ο βασιλιάς είναι γυμνός», ο ΣYPIZA μια επιπλέον απάτη, πανομοιότυπη με την πράσινη και τη γαλάζια.

Πώς να λειτουργήσει η οικονομία μιας χώρας, να εξισορροπηθεί παραγωγή και κατανάλωση, να ισοζυγιάσουν έσοδα – έξοδα, όταν τόσο πολλοί ζουν σε βάρος τόσο λίγων; Oι επαγγελματίες της εξουσίας κρύβουν το πρόβλημα κάτω από το χαλί, επειδή είναι οι φυσικοί αυτουργοί και αυτού του εγκλήματος. Δεν μας γνωστοποιούν στατιστικά δεδομένα: πόσες και πόσοι συνταξιοδοτούνται ισόβια στη χρεοκοπημένη χώρα μας έχοντας εργαστεί μόλις δεκαπέντε, ίσως και λιγότερα, χρόνια στο Δημόσιο; Ποιο είναι το γενικό ποσοστό των πρόωρα συνταξιοδοτημένων;

H τραγωδία της παρακμιακής αποσύνθεσης έχει φυσικούς αυτουργούς μόνο τους ανίκανους και φαύλους «νονούς» του πολιτικού μας συστήματος. Oταν αυτοί ελέγχουν τους διορισμούς στο Δημόσιο, συχνότατα και τις προσλήψεις στις μεγάλες, διαπλεκόμενες με τα κόμματα επιχειρηματικές μονάδες της χώρας, δύσκολο να χαρακτηρίσουμε κηφήνες ή παράσιτα ή φαύλους τις στρατιές των διορισμένων με εκποίηση της ψήφου τους και αυτοεξευτελισμό. Eίναι πολύ νωπές οι μνήμες εικόνων των ειδικών χώρων σε κάθε υπουργείο και δημόσιο οργανισμό, όπου στοιβάζονταν επί μέρες όρθιοι οι καινούργιοι «διορισμοί», ώσπου να βρεθεί κάπου μια καρέκλα να βολευτούν και κάποια απασχόληση για να νικάνε την ανία.

Tο εξαμβλωματικό είδος της τάχα και Aριστεράς που συντηρούμε στην Eλλάδα, κατηγορούσε κάποτε το «μεγάλο κεφάλαιο» ότι «απομυζά το αίμα του λαού». Σήμερα πρέπει να είναι κανείς τυφλός ή με άνοια, αν δεν βλέπει ότι ο καταλογισμός κυριολεκτεί για τα μιλιούνια των πρόωρα συνταξιοδοτημένων και τα σμήνη των αργόσχολων της δημοσιοϋπαλληλίας, που αρνούνται να μεταταγούν στα τεράστια κενά του δημόσιου τομέα. Aποκλείεται κάτοικος αυτής της χώρας να μην έχει δει την κλασική εικόνα: Για βλάβη της EYΔAΠ να καταφθάνουν πάντοτε πέντε. O ένας σκάβει και μερεμετίζει. Eνας δεύτερος τον επιτηρεί καπνίζοντας. Oι άλλοι τρεις παράμερα, με γυρισμένη την πλάτη, συζητάνε αμέτοχοι. Tην ίδια ώρα στα νοσοκομεία αντιστοιχεί ένας του βοηθητικού προσωπικού σε δεκάδες κρεβάτια όπου σπαράζουν οι αβοήθητοι ξεχασμένοι.

Tο εξαμβλωματικό είδος της τάχα και Aριστεράς φρικιά στο άκουσμα και μόνο της λέξης απολύσεις ή υποχρεωτικές μετατάξεις. Pουφάει το αίμα και την ψυχή του άμοιρου αναγκασμένου πολίτη αυτή η «Aριστερά» ή όχι; Aν είχε ποτέ παλαίψει για κοινωνική δικαιοσύνη, κοινωνικές προτεραιότητες, στόχους δημόσιου συμφέροντος η Aριστερά στην Eλλάδα, το πρώτο που θα απαιτούσε σήμερα, μέσα στην αδιέξοδη «κρίση», θα ήταν απολύσεις των παρασίτων και επανασύσταση των λειτουργιών του Δημοσίου. Θα πάλευε για αξιοκρατία, για ξερίζωμα του ρουσφετιού, για συνεχή αξιολόγηση των λειτουργών του κράτους, για καταξίωση της αριστείας. H Aριστερά, όλων των αποχρώσεων του ερυθρού, εμπαίζει τους Eλληνες τόσο όσο και οι «προοδευτικοί εκσυγχρονιστές» όλων των αποχρώσεων του πράσινου και του γαλάζιου.

Aς πείσει τον λαό ότι δεν τον εμπαίζει τουλάχιστον ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, όσο και αν τον έχει παγιδεύσει η κομματοκρατία σε ρόλο διακοσμητικής παρουσίας. Ποια παραπάνω έκτακτη ανάγκη πρέπει να υπάρξει, για να προκληθεί σε πρωτοβουλίες ο πρώτος πολίτης της χώρας – και μόνο αν λειτουργήσει σαν φωνή αυτεπίγνωσης και συλλογικής αυτοσυνειδησίας, οι σπιθαμιαίοι του κομματικού παλκοσένικου θα σαρωθούν από τη δυναμική της ειλικρίνειας.

H Eλλάδα δεν βρίσκεται «στο χείλος» της καταστροφής, αλλά στον εφιαλτικό βυθό της. Παζαρεύει σήμερα το δουλικό χαράτσι που θα πληρώνουν τα τρισέγγονά της, το 2060, στους τοκογλύφους δανειστές της. Eίναι υποχρεωμένος εκ των πραγμάτων ο ακομμάτιστος Πρόεδρος να πει δημόσια στον λαό ότι τέτοια καταστροφή δεν γίνεται να την εκμεταλλεύονται τα κόμματα παίζοντας ρουλέτα θανάτου με τα μυαλά αρρωστημένα από σκοτοδίνη εξουσιολαγνείας. Eίναι ανάγκη η εκλεγμένη από τον λαό Bουλή να συμφωνήσει σε κυβέρνηση επιστράτευσης πολιτών, ικανών να ανασυνθέσουν κοινωνικό κράτος, με απόλυτη προτεραιότητα το δημόσιο συμφέρον, όχι το συντεχνιακό.

Το άρθρο O καταλύτης της ανάκαμψης εμφανίστηκε πρώτα στο Giga fm 105,4 | Ραδιοφωνικός Σταθμός | Ήπειρος | Ιωάννινα.

Του Χρήστου Γιανναρά

Ο διεθνής ορίζοντας ανησυχητικά θολός, οι παράγοντες των εξελίξεων αστάθμητοι. Η συνοχή (άρα η ύπαρξη) της Ε.Ε. διακυβεύεται από μέρα σε μέρα, ο διεθνοποιημένος ολοκληρωτισμός των «Αγορών» και οι φιλοδοξίες «ενιαίας παγκόσμιας διακυβέρνησης» πυροδοτούν την έκρηξη εθνικιστικών ακροτήτων σε προηγμένες κυρίως κοινωνίες. Ο προεκλογικός αγώνας στις ΗΠΑ ξεγύμνωσε τον αμοραλισμό και την παρακμιακή ευτέλεια του παιχνιδιού της εξουσίας στο πολιτισμικό μας «παράδειγμα». Και την ίδια ώρα οι «καθ’ έξιν» ταραξίες της Ιστορίας, ο γερμανικός και ο τουρκικός ηγεμονισμός, σηκώνουν και πάλι κεφάλι.

Μέσα σε αυτό το διεθνές σκηνικό, το ελλαδικό κράτος κυριολεκτικά παραπαίει. Δεν είναι συναισθηματισμός να θυμόμαστε ότι για να υπάρξει και να διασώζεται ώς σήμερα αυτό το κράτος θυσίασαν τη μία και μοναδική ζωή τους κάποιες εκατοντάδες χιλιάδων Ελλήνων, σε πεδία μαχών ή σφαγιασμένοι από τους κατά καιρούς Αττίλες που γεννάει αδυσώπητη η Ιστορία. Μοιάζει με τροχό η Ελλάδα, που χάνει τη μια μετά την άλλη τις ακτίνες ή τα αδράχτια του και αναδιπλώνεται στο κεντρικό σημείο, στο τιγκίλι της ρόδας – όπως έγραψε κάποτε ο Ζήσιμος Λορεντζάτος.

Και ο Ελύτης συμπλήρωνε: «Η συρρίκνωση του ελληνισμού μετά την επικράτηση των εθνικισμών –δεν το συνειδητοποιήσαμε ποτέ όσο έπρεπε– μας αποστέρησε από τον τρόπο να βλέπουμε τα πράγματα με την ανοιχτοσύνη εκείνη και την ισχύ που διέθετε το ίδιο μας το γλωσσικό όργανο σε μια μεγάλη έκταση του πολιτισμένου τότε κόσμου. Απ’ αυτή την άποψη, όσο περίεργο και αν φαίνεται, ο πριν από τους δύο παγκόσμιους πολέμους υπήκοος του μικροσκοπικού τούτου κράτους ανάσαινε τον αέρα μιας περίπου αυτοκρατορίας. Οι δυνατότητές του να κινηθεί χωρίς διαβατήριο γλώσσας καλύπτανε μεγάλα μέρη της Ιταλίας και της Αυστρίας, ολόκληρη την Αίγυπτο, την νότια Βουλγαρία, τη Ρουμανία, τη Ρωσία του Καυκάσου και, φυσικά, την Κωνσταντινούπολη με την ενδοχώρα της, ώς κάτω, κατά μήκος του Αιγαίου, τη λεγόμενη στις μέρες μας νοτιοδυτική Τουρκία».

Μέσα σε ελάχιστο διάστημα (πενήντα χρόνια είναι λιγότερο κι από στιγμή μέσα σε τριάντα πέντε αιώνες ιστορίας) ο Ελληνισμός συρρικνώθηκε εξοντωτικά. Επαψε να πατάει και στις δύο όχθες του Αιγαίου – πανάρχαιο δεδομένο ορισμού και ταυτότητας της παρουσίας του στην Ιστορία. Ξεριζώθηκε από τη Θράκη, την Ανατολική Ρωμυλία, την Κωνσταντινούπολη, την Ιμβρο, την Τένεδο, διώχτηκε από τις ακτές της Μαύρης Θάλασσας, τη Ρωσία, την Αίγυπτο, του αφαίρεσαν ληστρικά τη Βόρεια Ηπειρο, τη Βόρεια Κύπρο.

Αποδείχτηκε πανεύκολο στον όποιο ιταμό επίβουλο να αρπάζει και να σφετερίζεται εδάφη πανάρχαιων κοιτίδων του Ελληνισμού μακελεύοντας τους αυτόχθονες – όταν η ισχυρή Δύση με ποικίλα προσχήματα συναινούσε, το εξαρτημένο (πάντοτε και μονότροπα) από αυτήν ελλαδικό κρατίδιο συμμορφωνόταν πειθήνια. Μοιάζει να μην καταλάβαμε ποτέ οι Νεοέλληνες ότι την «προστάτιδά» μας Δύση την ενδιαφέρει να διαχειρίζεται ένα «ελληνικό» προτεκτοράτο, που θα της έφτανε να τελειώνει στη Μελούνα, αφού θα περιλάμβανε τα αρχαία τοπωνύμια (Αθήνα, Σπάρτη, Μυκήνες, Θήβα, Ολυμπία) των οποίων το πολιτισμικό αντίκρισμα θέλει να μονοπωλεί. Η Τουρκία είναι πολύτιμη για τη Δύση, όχι σαν φραγμός στη ρωσική επέκταση και επιρροή, αλλά σαν εγγύηση οριστικής ταφόπλακας του πιο μισητού ιστορικού της Δύσης αντιπάλου: της ελληνορωμαϊκής «οικουμένης» – του «Βυζαντίου», όπως δυσφημιστικά επέβαλαν οι Δυτικοί να αποκαλούμε την αυτοκρατορία της Nova Roma.

Αυτό που εμείς δεν καταλάβαμε ποτέ, το ξέρουν καλά οι γείτονες του μεταπρατικού μας κρατιδίου: ότι είναι πανεύκολος ο παραπέρα ακρωτηριασμός του Ελληνισμού όσο η ελλαδική κοινωνία μετράει την «πρόοδο» και τον «εκσυγχρονισμό» με τη μεζούρα του εκδυτικισμού της.

Γι’ αυτό και οι αξιώσεις πληθύνονται και μεγεθύνονται: Οι Τούρκοι εποφθαλμιούν δεκαοχτώ (18) νησιά του Αιγαίου και όση Θράκη μάς έχει απομείνει. Οι Αλβανοί απαιτούν να φτάσουν ώς την Πρέβεζα. Οι Σκοπιανοί ορέγονται τη Θεσσαλονίκη.

Μέσα σε ένα τέτοιο διεθνές σκηνικό, ποια θα ήταν η ενστικτώδης αντίδραση οποιουδήποτε οργανωμένου σε κράτος λαού, που θέλει να συνεχίσει να υπάρχει μέσα στην Ιστορία; Θα έβαζε στην άκρη, εντελώς στο κοινωνικό περιθώριο, τους καριερίστες της εξουσίας. Που δοκιμάστηκαν επανειλημμένα και αποδείχτηκαν κατ’ εξακολούθησιν ανίκανοι ή αηδιαστικά φαύλοι – άνθρωποι άρρωστοι, ψυχοπαθολογικά εξουσιολάγνοι. Κατάστρεψαν τις ζωές μας, βύθισαν μια ολόκληρη κοινωνία σε εξαθλίωση και πανικό, σε εφιάλτη εξωφρενικού υπερδανεισμού που θα κρατάει σε υποτέλεια και τα τρισέγγονά μας, με χαμένη την εθνική ανεξαρτησία και ατιμασμένο, της ντροπής, το όνομα των Ελλήνων.

Είναι δυνατό, ύστερα από εφτά χρόνια τέτοιας συμφοράς, να υπάρχουν ακόμα στο προσκήνιο οι φυσικοί αυτουργοί του βασανισμού μας, οργανωμένοι στα ίδια δυσώνυμα για τον λαό μας κόμματα; Να μας κουνάει το δάχτυλο η κυρία Φώφη, διάδοχος του πρωτουργού της ολεθριότητας «Γιωργάκη», να μαίνεται για εκλογές και πάλι ο κ. Μητσοτάκης, ένα μόλις χρόνο μετά τον εφιάλτη της εξουσιολαγνείας Σαμαρά, να αφιερώνουν τα κανάλια και οι εφημερίδες, ακόμα σήμερα, σχόλια και αναλύσεις στον χαμαιλεοντισμό του κ. Τσίπρα, που παραμένει μεν κομμουνιστής με τη γροθιά υψωμένη, αλλά διεκπεραιώνει ταυτόχρονα την πιο απάνθρωπη πολιτική ασυδοσίας των «Αγορών» που γνώρισε ποτέ η υφήλιος – δεν είχε καν το φιλότιμο να παραδώσει στους σεσημασμένους τη βρωμοδουλειά.

Οι γύπες έχουν αρχίσει το κλωθογύρισμα πάνω από το κορμί της Ελλάδας που αναδίνει πτωμαΐνη, παίζουμε μάλλον το τελευταίο χαρτί της ιστορικής μας επιβίωσης. Αραγε το Σύνταγμα, που καθορίζει και προστατεύει το «δημοκρατικό» μας πολίτευμα, προϋποθέτει τη δημοκρατία μόνο αυτονοήτως δέσμια των κομμάτων και του πελατειακού κράτους που τα κόμματα (όλα) πρωτευόντως υπηρετούν; Δημοκρατική έξοδος από αυτόν τον εφιάλτη και κοπρώνα είναι δυνατό να μην υπάρχει;

Το ένστικτο αυτοπροστασίας και αυτοάμυνας των πολιτών προστάζει να χάσουν οι φυσικοί αυτουργοί του εφτάχρονου ολέθρου τα πολιτικά τους, τουλάχιστον, δικαιώματα, να τους τα αφαιρέσει η ψήφος του λαού. Οταν όμως η ψήφος είναι εξ ανάγκης πουλημένη, γιατί μόνο έτσι εξαγοράζει ο πολίτης το ψωμί του και το ψωμί των παιδιών του, τότε τι γίνεται;

Το άρθρο Δέσμια η δημοκρατία; εμφανίστηκε πρώτα στο Giga fm 105,4 | Ραδιοφωνικός Σταθμός | Ήπειρος | Ιωάννινα.

Του Χρήστου Γιανναρά

Το 1966, ακριβώς πριν από πενήντα χρόνια, ο Μάρτιν Χάιντεγκερ, από τους σημαντικότερους φιλοσόφους στην ευρωπαϊκή ιστορία και κορυφαίος του 20ού αιώνα, δήλωνε την αγωνία του, αν μπορεί να υπάρξει πολιτικό σύστημα, και ποιο, ικανό να λειτουργήσει μέσα στον κόσμο που διαμορφώνει η ραγδαία εξελισσόμενη τεχνολογία, αυτονομημένη από τις ανθρώπινες ανάγκες, σαν αυτοσκοπός. «Πάντως το συμβατό με την καινούργια εποχή πολίτευμα δεν μπορεί να είναι η δημοκρατία».

Η δραματική, αγωνιώδης αυτή πρόβλεψη γινόταν, όταν δεν υπήρχαν ακόμα “προσωπικοί υπολογιστές” ούτε κινητά τηλέφωνα και η τηλεόραση ήταν ακόμα στα σπάργανα. Γεννούσε τότε στον Χάιντεγκερ πανικό το γεγονός και μόνο της αυτονομημένης από τις ανθρώπινες ανάγκες παραγωγής, η εξέλιξη των μέσων παραγωγής και της παραγωγής σαν αυτοσκοπός. Ηταν κιόλας φανερό ότι η τεχνολογία των μέσων και ο στόχος της παραγωγής δεν απέβλεπαν πια στην ικανοποίηση των ανθρώπινων αναγκών. Οι ανθρώπινες ανάγκες υποτάσσονταν στην προτεραιότητα καταξίωσης της παραγωγής ως αυταξίας, αυτή η προτεραιότητα απαιτούσε και τη συνεχή τεχνολογική εξέλιξη των μέσων παραγωγής.

Ο Χάιντεγκερ διαπίστωνε, στη συνέντευξη του 1966, ότι η εξέλιξη της παραγωγικής τεχνολογίας διαστέλλει τον άνθρωπο από την παραγωγή, «τον ξεριζώνει από τη γη του, ενώ (έλεγε) σύμφωνα με την ανθρώπινη εμπειρία και Ιστορία, όσο εγώ τουλάχιστον γνωρίζω, κάθε τι ουσιαστικό και σημαντικό γεννήθηκε μόνο από το γεγονός ότι ο άνθρωπος είχε μια πατρίδα και ήταν ριζωμένος σε μια παράδοση».

Η παραγωγή ως αυταξία και η αδιάκοπη τεχνολογική εξέλιξη που την υπηρετεί, ταυτίστηκαν αξιωματικά με την «πρόοδο», τον «εκσυγχρονισμό», την προϋπόθεση «καλύτερης ζωής». Οι επιφυλάξεις, ο προβληματισμός, η περίσκεψη στιγματίστηκαν σαν γνωρίσματα «συντηρητισμού», «οπισθοδρομικότητας», στείρας ατολμίας. Ηταν περισσότερο από φανερό ότι, με τη βοήθεια της ραγδαία εξελισσόμενης τεχνολογίας, η παραγωγή, αυτονομημένη από τις ανθρώπινες ανάγκες, υπηρετούσε ιδιωτικά, όχι κοινωνικά, συμφέροντα, αύξανε κατακόρυφα το κέρδος ιδιωτών, ιδιοκτητών των μέσων παραγωγής.

Οταν αυτό φτάσει να συμβαίνει, η δημοκρατία είναι «εκ των πραγμάτων» ή «εξ ορισμού» ανέφικτη.

Παύουν να αποφασίζουν οι πολίτες για τις ανάγκες τους, χάνεται η ίδια η συνείδηση-επίγνωση των αναγκών τους. Για τις ανάγκες των πολιτών αποφασίζουν οι «αγορές». Και οι διαχειριστές των κοινών (οι ακόμα επονομαζόμενοι «πολιτικοί») διεκπεραιώνουν απλώς τα συμφέροντα των αγορών.

Η διορατική πρόγνωση του Χάιντεγκερ επαληθεύεται με πολλήν ευκρίνεια σήμερα. Ισως όχι παντού – υπάρχουν ακόμα κοινωνίες, όπου η παντομίμα της «αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας» σώζει ακόμα τόσες επιφάσεις, ώστε να ξεγελάει όχι μόνο τους αφελείς και τους επιπόλαιους. Πάντως, από τις εμφατικές επαληθεύσεις είναι η περίπτωση της ελλαδικής πολιτείας. Ισως επειδή συνδυάζει την κατάλυση της δημοκρατίας τόσο με την άσκεφτη και ανεξέλεγκτη (γι’ αυτό και ενθουσιώδη) παραδοχή του ηγεμονικού ρόλου της «παραγωγικής» τεχνοκρατίας όσο και με τον μακροχρόνιο βυθισμό στη μειονεξία του μεταπρατισμού και μιμητισμού.

Στο ελλαδικό κράτος σήμερα συντηρούμε όλα τα προσχήματα της δημοκρατίας (λαϊκής κυριαρχίας) χωρίς κανένα πραγματικό αντίκρισμα. Η Βουλή δεν βουλεύεται, παρά μόνο για τις εντυπώσεις, ψηφίζει αποφάσεις που υπαγορεύουν οι δανειστές της χώρας, νομοθετήματα εκατοντάδων σελίδων, που με τον εκβιασμό του «κατεπείγοντος» αφαιρείται από τους βουλευτές έστω και το ενδεχόμενο να ξέρουν (να έχουν διαβάσει) τι ψηφίζουν. Δεν ψηφίζουν αποφάσεις, ψηφίζουν απλώς την παραμονή τους στο κόμμα όπου είναι ενταγμένοι, δηλαδή ψηφίζουν επαγγελματική εξασφάλιση. Η κυβέρνηση δεν κυβερνάει, απλώς διεκπεραιώνει τις αποφάσεις των δανειστών καρυκευμένες με ολίγη σάλτσα «διαπραγματεύσεων», για να συντηρείται το κουκλοθέατρο της τάχα και δημοκρατίας.

Το κράτος επιτροπεύεται πανομοιότυπα, όπως θα επιτροπευόταν και από στρατό ξενικής κατοχής.

Σε κάθε υπουργείο, σε κάθε Τράπεζα, σε κάθε δημόσιο οργανισμό υπάρχει επίτροπος ελεγκτής κάθε λειτουργικής λεπτομέρειας – η κρατική ανεξαρτησία, η αυτοδιάθεση και εθνική αυτονομία έχουν προσφερθεί αντάλλαγμα για την ποδηγέτησή μας, προκειμένου, το συντομότερο (άγνωστο πότε) «να βγούμε στις Αγορές», δηλαδή να παραδοθούμε, με εχέγγυα κάποιας παραγωγικότητας, βορά στους πλανητικά κυρίαρχους, ελεύθερους (που θα πει παντελώς ανεξέλεγκτους) διεθνείς τοκογλύφους. Οι οποίοι έχουν από τώρα απαιτήσει ως υποθήκη ακόμα και το νερό που πίνουμε.

Ενας λαός, όχι με τίτλους ιλιγγιωδών επιτευγμάτων πολιτισμού αλλά μόνο με στοιχειώδες ένστικτο αυτοσυντήρησης, θα είχε δικάσει αμείλικτα τους φυσικούς αυτουργούς της καταστροφής του: όσους υπέγραψαν τον εξωφρενικό υπερδανεισμό της χώρας, για να συντηρήσουν το πελατειακό τους κράτος. Θα είχε διακρίνει την εξόφθαλμη ανικανότητα και τον λοιμώδη εκφαυλισμό ολόκληρου του κομματικού φάσματος και θα είχε βρει τη δημοκρατική οδό για τη συγκρότηση μιας κυβέρνησης επιστρατευμένων ανθρώπων έκτακτης ποιότητας, για να ηγηθεί στον εθνικο-απελευθερωτικό αγώνα αποτίναξης του ζυγού των «μνημονίων».

Δεν μπορούμε να αντιληφθούμε την αναπηρία των κομματαρχών μας: έχουν συνείδηση παίκτη, όχι κοινωνικού ηγήτορα. Παίζουν, όπως σκάκι ή τάβλι, όπου όλη η προσοχή τους είναι στον αντίπαλο: να εξουδετερώσουν κάθε κίνησή του, να μπλοκάρουν τις πρωτοβουλίες του, να τον πτοήσουν με τεχνάσματα, να αποδυναμώσουν ή να αποτρέψουν επιτυχίες του. Στο πεδίο της αντιπαλότητας Τσίπρα – Μητσοτάκη η κοινωνία απουσιάζει ολοκληρωτικά, ο λαός είναι ανύπαρκτος, το ήθος, η πείρα και σοφία της παράδοσης, το θάμβος της γλωσσικής κληρονομιάς, όλα λησμονημένα, παγερώς αδιάφορα. Το μόνο που ενδιαφέρει είναι πώς «να του τη φέρω», πώς «να μη μου τη φέρει», «τι λάθος έκανε να το εκμεταλλευτώ», «πώς να τον παρασύρω για να την πατήσει».

Ισως δεν φταίνε που ιστορικά βυθίζονται στην ντροπή, στιγματισμένοι με τόση ευτέλεια, οι δυο μονομάχοι. Αυτό ξέρουν, αυτό έμαθαν για πολιτική, «παιδιά του σωλήνα» (κομματικού ή οικογενειακού) είναι και οι δυο, μόνο σαν «παίκτες», ταβλαδόροι ή σκακιστές, ξέρουν να κινούνται στην πολιτική, όχι σαν κοινωνικοί ηγήτορες. Κρίμα τα νιάτα τους.

Η ελλαδική φάρσα «δημοκρατίας», αποτυπωμένη θρασύτατα στο πρωθυπουργοκεντρικής απολυταρχίας, παπανδρεϊκό Σύνταγμα του 1985, δεν προβλέπει τον παραμικρό κοινωνικό έλεγχο της εκτελεστικής εξουσίας. Ενας λαός προικισμένος με πολιτισμική δυναμική ικανή να τον διατηρεί ενεργό συντελεστή του ιστορικού γίγνεσθαι, βυθίζεται αδυσώπητα στην ιστορική ανυπαρξία.

Διεθνώς κωμική ατραξιόν και η περί εκλογών κοκορομαχία Τσίπρα – Μητσοτάκη.

Το άρθρο Κρίμα τα νιάτα τους εμφανίστηκε πρώτα στο Giga fm 105,4 | Ραδιοφωνικός Σταθμός | Ήπειρος | Ιωάννινα.

Του Χρήστου Γιανναρά

Το είπαν πολλοί, όσο τα γεγονότα ήταν νωπά και οι εικόνες εναργείς: Mε την επίσκεψη Oμπάμα (15-16 Nοεμβρίου) η Eλλάδα έφερε στη διεθνή προφάνεια μια εικόνα ντροπής. Oχι φτώχειας (η φτώχεια δεν είναι ντροπή), ίσως ούτε και ανοργανωσιάς. Eικόνα πολιτικής ηγεσίας με πολύ χαμηλό επίπεδο ανθρώπινης καλλιέργειας. Mε συμπεριφορές που πρόδιδαν θλιβερό επαρχιωτισμό και προκαλούσαν το γέλιο ή τον οίκτο.

Δεν είχε ξαναζήσει η ελληνική κοινωνία τέτοια διεθνοποιημένη από την τηλεοπτική εικόνα ντροπή, τέτοιο διασυρμό.

Eπαρχιωτικός μιμητισμός και ξιπασιά είναι, έτσι κι αλλιώς, όλο το σκηνικό του δημόσιου βίου μας – δεν φιλοδοξήσαμε ποτέ, στα διακόσια περίπου χρόνια της κρατικής μας ύπαρξης, να στήσουμε θεσμούς, λειτουργίες και πλαίσια σημειολογίας που να απηχούν τους δικούς μας ιστορικούς εθισμούς (ζωντανή παράδοση), τη δική μας ιεράρχηση αναγκών, τη δική μας αίσθηση του κάλλους. Oλα στη χώρα μας είναι αντιγραφή, συμπλεγματική μίμηση – από τα αρχιτεκτονήματά μας ώς τον κοινοβουλευτισμό μας και την οργάνωση κάθε δημόσιας λειτουργίας.

Tο προεδρικό μας μέγαρο, άλλοτε βασιλικό παλάτι, υποπλασία εν σμικρώ των Bερσαλλιών ή του Mπάκιγχαμ. Oι φουστανελάδες μας, με κωμικό στο μεσογειακό φως βηματισμό Γρεναδιέρων ή Πρώσσων λοφιοφόρων, ισορροπούν μετά βίας μεταξύ ατραξιόν για τουρίστες και φιοριτούρας εθνικοπατριωτικού ιδεολογήματος. Παρ’ όλα αυτά, με κατεστημένη και αυτονόητη πια αυτή τη νέκρα του συμπλεγματικού μιμητισμού, της ξιπασιάς του μειονεκτικού μεταπράτη, η ανθρώπινη (κατακτημένη) ποιότητα, ο βασισμένος στην αυτοσυνειδησία και στην καλλιέργεια αυτοσεβασμός, θα μπορούσαν να μαρτυρήσουν ταυτότητα, αυτοσυνειδησία ελληνική.

O πρόεδρος των HΠA, και στις προσφωνήσεις και στην ομιλία του, άψογος, αρχοντικός, ζεστός και ανθρώπινος, πρόσφερε σε μας τους Eλληνες ακροατές του και στο παγκόσμιο τηλεοπτικό κοινό, την ευγενική του αναφορά στο απώτερο παρελθόν των Eλλήνων. Eτσι όπως το σπούδασε στα περιώνυμα σχολεία της Δύσης: H «δημοκρατία», στρεβλά κατανοημένη από τον «Διαφωτισμό» –σαν κατασφάλιση και θωράκιση των «δικαιωμάτων του ατόμου», αποθέωση του ατομοκεντρισμού–, η ελευθερία, ανεμπόδιστη και απεριόριστη ευχέρεια ατομικών επιλογών, ο Παρθενώνας, ένα πρώιμο τεχνολογικό θαύμα εξισορρόπησης φερόντων στοιχείων του οικοδομήματος και φερομένων. Kανένα ερώτημα: γιατί τύπος και εικόνα της δημοκρατίας ένας ναός, γιατί κατόρθωμα αλήθειας το κάλλος: η «κατά λόγον» αρμονία και κοσμιότητα σχέσεων;

Aξίζει να διερωτηθούμε, τι θα απαντούσε στον πλανητάρχη και με θεατές ένα περίπου παγκόσμιο τηλεοπτικό κοινό, ο Γιάννης Tσαρούχης ή ο Δημήτρης Πικιώνης, ο Mάνος Xατζιδάκις ή ο Xρήστος Kαρούζος. Oχι βέβαια ότι θα αντέτασσαν αντίπαλες ή διδακτικών αξιώσεων προτάσεις σε ένα τέτοιο εγκώμιο της ελληνικότητας έστω ριζικά παραποιημένης – δεν θα υποβίβαζαν σε ιδεολογική τη διαφορά. Mάλλον θα υιοθετούσαν ως απάντηση ό,τι καλύτερο έχει παραγάγει η δυτική πρόσληψη του κλασικισμού: τη διαλογική ηρεμία και ευγένεια, την αρχοντιά στη στάση του σώματος και στις χειρονομίες. Kυρίως, το σπίθισμα της σωκρατικής ευφυΐας, που ξέρει να αποδίδει στον «αντίπαλο» τις αλήθειες που θα μπορούσε να έχει πει, αλλά τις αγνοούσε:

«Θαυμαστή η υπόμνηση, που από τα χείλη του προέδρου των HΠA προσλαμβάνει επικαιρική δυναμική με πανανθρώπινη εμβέλεια. Oτι η δημοκρατία, που σάρκωσαν κάποτε οι Eλληνες, δεν ήταν συνταγή, ήταν “κοινόν άθλημα” των πολιτών για να συγκροτήσουν την “πόλιν”. Aγώνισμα για την πραγμάτωση και φανέρωση του αληθούς, το απλώς χρήσιμο δεν τους αρκούσε. Kαι το αληθές, η αλήθεια για τους Eλληνες, δεν ήταν μια ιδεολογική ή χρηστική “ορθότητα”, ακολουθούμενη νομοτελειακά από τη στανική επιβολή της. Hταν η αρμονία και κοσμιότητα των “κατά λόγον” σχέσεων, σχέσεων που κάνουν το σύμπαν να είναι κόσμος – κόσμημα ευταξίας και κάλλους. H δημοκρατία χωρίς Παρθενώνα (ή, αργότερα, χωρίς Aγια-Σοφιά) είναι αδιανόητη για τον Eλληνα και κωμικό να λογαριάζεται για “δημοκρατία” η εξασφάλιση ωφελιμότητας με κωδικές συμβάσεις».

Kάπως έτσι θα μπρούσαμε να φανταστούμε τους «τελευταίους ελληνότατους» να αξιοποιούν την εκπληκτική ευκαιρία: Aπαντώντας και συγχαίροντας τον Oμπάμα, να ευαγγελιστούν ελληνικότητα σε παγκόσμια κλίμακα. Nα υποψιάσουν για το γεγονός ότι η δραματική αποτυχία του νεοπλάσματος της ατομοκεντρικής δημοκρατίας στις μέρες μας είναι τα επίχειρα της καπηλείας των θεσμών και του ονόματος της δημοκρατίας των Eλλήνων.

Oμως τέτοια ενδεχόμενα γεννιώνται πια μόνο στο όνειρο. H άμεση τηλεοπτική μετάδοση της επίσκεψης Oμπάμα στην Eλλάδα γεννούσε μόνο θλίψη, ντροπή, οργή. Oι άνθρωποι που τους έχουμε αναθέσει να προασπίζουν την αξιοπρέπεια, την ιστορία, τη διεθνή μας εικόνα, είναι οι πρώτοι που διασύρουν και γελοιοποιούν το ελληνικό όνομα στα μάτια όλων των λαών της γης.

Eιδικά ο πρωθυπουργός έδινε την εντύπωση ότι, επειδή στη χώρα μας το ανδρεϊκό «σύνταγμα» πρωθυπουργικής απολυταρχίας του επιτρέπει ψευδαισθήσεις παντοδυναμίας και επειδή ο ίδιος φαντασιώνεται ότι είναι «αντισυμβατικός», δηλαδή με πατέντα «προοδευτικός» ως αγραβάτωτος, μπορεί και στον πρόεδρο μιας άλλης χώρας να του μιλάει στον ενικό, να του δίνει χτυπηματάκια στην πλάτη σαν να ’ταν κολλητά φιλαράκια που ξαναβρίσκονται, να τον ακούει «αραχτός», κοιτάζοντας αλλού, με απόλυτη μπλαζέ δήθεν οικειότητα και βαριεστημάρα.

Kραύγαζε η εικόνα τον επαρχιώτικο ναρκισσισμό του «όλα επιτρέπονται στον ασίκη»: Nα φοράει μεν μαύρο κοστούμι και άσπρο πουκάμισο στο επίσημο δείπνο και σε περιβάλλον υποπλασίας του Mπάκιγχαμ, αλλά με ανοιχτά τα γιακαδάκια, σαν να ήθελε να πείσει το διεθνές κοινό ότι η αποφυγή της γραβάτας είναι πια ψυχαναγκαστική ιδέα και καταναγκαστική ενόρμηση (idée fixe) για «αριστερό» πρωθυπουργό εντολοδόχο των «Aγορών».

Tελικά η πιο μεγάλη απελπισία για τον Eλληνα πολίτη γεννιέται όχι από το σύμπτωμα ΣYPIZANEΛ και τη ραγδαία παρακμιακή μεταμόρφωση του Aλέξη Tσίπρα, αλλά από τη δραματική απουσία εναλλακτικής κυβερνητικής πρότασης. Tα πρόσωπα που έχουν αναλάβει να διαχειρίζονται την προς τα έξω εικόνα της N.Δ. (εκπρόσωπος Tύπου πρώην και νυν, κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι, οι συχνότερα αποστελλόμενοι στα κανάλια) γεννάνε την ίδια εικόνα ανεπάρκειας που εισπράττουμε και από το τρέχον κυβερνητικό κοκτέιλ. H Oικονομική «K» της περασμένης Kυριακής (20/11, πρώτη σελίδα) μάς θύμισε ότι τέσσερις φορές ώς τώρα θα μπορούσαμε να έχουμε τελειώσει με τα μνημόνια, τις τρεις τορπίλισε την απαλλαγή μας η N.Δ.

H κοινωνική ανευθυνότητα είναι ενδημική στο πολιτικό μας σύστημα.

Το άρθρο Xωρίς εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης εμφανίστηκε πρώτα στο Giga fm 105,4 | Ραδιοφωνικός Σταθμός | Ήπειρος | Ιωάννινα.

Από την Κυριακή κρίσιμες διαπραγματεύσεις στην Ελβετία

Την Αθήνα επισκέπτεται σήμερα ο Κύπριος πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης , προκειμένου να ενημερώσει την ελληνική πολιτική και πολιτειακή ηγεσία σχετικά με τις διαπραγματεύσεις στην Ελβετία για το Κυπριακό.

Ο κ. Αναστασιάδης αναμένεται να γίνει δεκτός από τον Έλληνα πρωθυπουργό, Αλέξη Τσίπρα στις 18.00. Οι δύο άνδρες θα ανταλλάξουν απόψεις εν όψει των διαπραγματεύσεων, που θα γίνουν στην Ελβετία από την Κυριακή μέχρι και τις 22 του μηνός.

Σύμφωνα με το «Φιλελεύθερο», φόρμουλες αναζητούνται στο παρασκήνιο από τρίτους για το κεφάλαιο της Ασφάλειας. Ενημερωμένες πηγές σημείωναν πως διαμορφώνονται διάφορες ιδέες υποδεικνύοντας πως η διάρκεια της μεταβατικής περιόδου θα αποτελεί και το κλειδί για να γίνει αποδεκτή μια τέτοια φόρμουλα από τη Λευκωσία και την Άγκυρα. Ενδεχομένως, όπως σημείωναν ενημερωμένες πηγές, να γίνει παιχνίδι κατά τη μεταβατική περίοδο, στη διάρκεια της οποίας θα παραμείνουν τουρκικά στρατεύματα και τουρκικές εγγυήσεις.

Εσχάτως γίνεται λόγος και για συμμετοχή της Τουρκίας σε μια Πολυεθνική Δύναμη, με το επιχείρημα πως «δεν θα έχει το πάνω χέρι», ούτε θα αποφασίζει για δράσεις. Αυτή η ιδέα έρχεται σε αντίθεση με την πρόταση που έχει καταθέσει η Ελλάδα για τη συγκρότηση Πολυεθνικής χωρίς τη συμμετοχή Ελλάδος, Τουρκίας και Βρετανίας.

Χθες πάντως, τόσο ο κατοχικός ηγέτης, Μουσταφά Ακιντζί, όσο και Τούρκοι αξιωματούχοι επέμειναν σε τουρκικές εγγυήσεις ( ακόμα και εάν εγκαταλείψουν Ελλάδα και Βρετανία) καθώς και στην εκ περιτροπής προεδρία. Ο Ακιντζί κάλεσε τους Ε/κ να αρχίσουν να κατανοούν τούτο. «Αυτό δεν πρέπει να μένει κρυφό, θα πρέπει να συζητείται και να γίνει αποδεκτό», είπε.

Το άρθρο Στην Αθήνα για το Κυπριακό ο Αναστασιάδης εμφανίστηκε πρώτα στο Giga fm 105,4 | Ραδιοφωνικός Σταθμός | Ήπειρος | Ιωάννινα.