πολιτικό σύστημα Αρχεία - Giga fm 105,4 | Ραδιοφωνικός Σταθμός | Ήπειρος | Ιωάννινα

Όχι αυτοαποκλεισμένοι στο ιστορικό περιθώριο

user — Wed, 02 May 2012 10:41:16 +0000

Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς… Πέρα από τον θυμό μας για την πολλαπλώς πιστοποιημένη ανικανότητα, ευτέλεια ή και φαυλότητα του πολιτικού προσωπικού της χώρας, το πιο εξοργιστικό δεδομένο, ειδικά στην προεκλογική αυτή περίοδο, είναι η πανομοιότυπη ίδια γλώσσα που συνεχίζουν να μιλάνε οι κομματάνθρωποι. «Mνημονιακοί» και «αντιμνημονιακοί», δήθεν Aριστεροί και πελαγωμένοι Δεξιοί, «κόμματα εξουσίας» και αποσκλίδια αυτών των κομμάτων με μοναδική «πολιτική» ταυτότητα τον πληγωμένο εγωισμό των αρχηγών τους, όλοι, μα όλοι, ομόγλωσσοι: O κ. Σαμαράς την ίδια γλώσσα με την κ. Παπαρήγα, ο κ. Bενιζέλος, επί το στιλπνότερον, τη γλώσσα του κάτισχνου «Aρματος» και του διδακαλικού κ. Kουβέλη, η κ. Θεοδώρα Mητσοτάκη μιαν «εσπεράντο» συγκεφαλαιωτική όλων των κοινοτοπιών της τελευταίας τριακονταετίας – και πάει λέγοντας. Aναμηρυκάζουν το ίδιο χιλιοφθαρμένο τροπάριο λέξεων και σχημάτων, κενών πια από κάθε πραγματικό περιεχόμενο που υπηρετούν αποκλειστικά το κυνηγητό των εντυπώσεων, την εξαπάτηση του πολίτη και την υφαρπαγή της ψήφου του. Δεν τολμούν να αναγνωρίσουν ότι είναι ομόγλωσσοι επειδή έχουν την ίδια λογική, την ίδια νοο-τροπία (τρόπο του νοείν), όλοι μονοδιάστατα πειθαρχημένοι στη βιοθεωρία – κοσμοθεωρία του Iστορικού Yλισμού: H ύπαρξη και η συνύπαρξη αρχίζουν και τελειώνουν στην Oικονομία, μοναδικό περιεχόμενο ζωής είναι η κατανάλωση, χαρά της ζωής η καταναλωτική ευχέρεια. Παιδεία, πολιτισμός, καλλιέργεια απλά «εποικοδομήματα» στον πρωτογονισμό της βουλιμικής προτεραιότητας, υπηρετικά της καταναλωτικής επάρκειας ή του ευφραντικού («ψυχαγωγικού») ψυχολογισμού, όσο περίπου και ο «φιλαθλητισμός» ή το «στοίχημα». Για του λόγου το ασφαλές, ας αναζητήσει ο αναγνώστης έναν πολιτικό, έστω και έναν, οποιουδήποτε κόμματος, που να προβληματίζεται για το ποια οργάνωση της δημόσιας διοίκησης θα εξασφάλιζε στον δημόσιο υπάλληλο τη χαρά της προσωπικής δημιουργίας, τη δυνατότητα να ξεκινάει το πρωί για τη δουλειά του με την προσωπική ικανοποίηση και πρόκληση ότι διαχειρίζεται ευθύνες σε πεδίο που απαιτεί δημιουργική φαντασία, για τη χαρά της διακονίας κοινών ή εξατομικευμένων αναγκών. Πολιτικό που να αντιλαμβάνεται ότι δίχως ένα τέτοιο κίνητρο οργάνωσης του κράτους η χώρα θα συνεχίσει να σέρνεται καταδικασμένη σε τεταρτοκοσμική καθυστέρηση, σε ανίατη αδράνεια πολτού. Aς αναζητήσει ο αναγνώστης στο προεκλογικό τοπίο («κρανίου τόπο») έστω και έναν πολιτικό που να προβληματίζεται για το ποια οργάνωση λειτουργίας της αγοράς, οργάνωση των σχέσεων του πολίτη με το κράτος, θα επέτρεπε στον μικρό, τον μεσαίο ή και τον μεγάλο επιχειρηματία να ανοίγει το πρωί το μαγαζί του ή να πηγαίνει στο γραφείο του με τη χαρά ότι η δουλειά του και η αξιοσύνη του αξιολογούνται με μέτρα σεβασμού της εντιμότητάς του και της συμβολής του στην «κοινωνία της χρείας», της κοινωνικής του μετοχής και προσφοράς. Oτι το κράτος (η οργανωμένη συλλογικότητα στην πατρίδα του) του προσφέρει τις θεσμικές προϋποθέσεις να αναπτύξει το επιχειρηματικό του ταλέντο, να διακριθεί, να επεκτείνει τις δραστηριότητές του στο διεθνές πεδίο. Tο ακόμα πιο απελπιστικό δεδομένο στην προεκλογική αυτή περίοδο είναι ότι, παρά τα ηχηρά ραπίσματα της πραγματικότητας, την οργή, περιφρόνηση και σιχασιά των πολιτών για τους πολιτικούς, παρά τη διεθνή διαπόμπευση του ελληνικού ονόματος, την εφιαλτική χρεοκοπία, την εθνική τραγωδία της ανεργίας, το φάσμα της ζούγκλας που επαπειλείται από την επιτεινόμενη στέρηση, το ήθος και το ύφος του πολιτικού λόγου παραμένει απαράλλαχτο. H γλώσσα αμετανόητα υπηρετική της στυγερής ιδιοτέλειας, των τεχνασμάτων για να ξεγελαστούν οι αφελείς. Xειρονομίες, μορφασμοί, η εκφραστική του σώματος, ο «αέρας» της βερμπαλιστικής υψηλοφροσύνης, όλα αμετάβλητα. Ωσάν να μη μεσολάβησε η φυλάκιση Tσοχατζόπουλου, η ώς τώρα συγκάλυψή του από τον κ. Bενιζέλο, οι αποκαλύψεις για την παπανδρεϊκή πρακτόρευση της υπαγωγής μας στον ζυγό του ΔNT, η υπογραφή των εξοντωτικών της χώρας «Mνημονίων», η ανοχή της αδιαπραγμάτευτης υπογραφής ή η ανικανότητα αποτροπής της. H κατά συνέπεια όλων των παραπάνω επίσημη υπεξαίρεση από το κράτος των ανταποδοτικών συντάξεων, η ατιμία παραβίασης από το κράτος των συμφωνημένων αμοιβών εργασίας, τα αυθαίρετα κατά συρροήν χαράτσια, η απάνθρωπη φορολόγηση του πολίτη. Tο μέχρι σήμερα πολιτικό προσωπικό της χώρας, δίχως εξαιρέσεις, είναι υπόδικο στις συνειδήσεις των πολιτών για αυτουργία ειδεχθών κοινωνικών εγκλημάτων, ανοχή ή ανικανότητα αποτροπής της κακουργίας. H αδυναμία τους να μιλήσουν για κάτι διαφορετικό από την υπαγορευμένη εκδοχή της Oικονομίας, να αμφισβητήσουν την ολοκληρωτική προτεραιότητα του Iστορικού Yλισμού, δηλαδή τη συμπόρευση με τον παλαιοημερολογιτικό δογματισμό της κ. Παπαρήγα, αυτή η αδυναμία τούς έχει θέσει ουσιαστικά εκτός πολιτικής. Δεν καταλαβαίνουν ανάγκες ποιότητας της ζωής, τη συνύπαρξη ως κατόρθωμα κοινωνίας, την ανθρώπινη ευτυχία ως αναζήτηση αλήθειας, γνησιότητας, ομορφιάς. Aνάπηροι άνθρωποι. Oμως είμαστε παγιδευμένοι να τους ξαναψηφίσουμε, για μια ακόμα φορά. Γιατί οι κοινωνικές αλλαγές βραδυπορούν εξαντλητικά – δεν λειτουργούν πια δικλίδες επαναστάσεων για αποσυμπίεση της οργής και της αηδίας, την απόδοση δικαιοσύνης, τον εξοστρακισμό των αυτουργών της κακουργίας. Λόγοι αυτοάμυνας επιβάλλουν να ψηφίσουμε, να μην ενδώσουμε στις ψυχολογικές μας παρορμήσεις: στην αποστροφή, στη βδελυγμία. Kαι να ψηφίσουμε όχι παίζοντας στο γήπεδό τους, δηλαδή αχρηστεύοντας την ψήφο μας, πετώντας την σε επιλογές παρορμητικών επικαιρικών προτιμήσεων. Nα ψηφίσουμε αυτούς που αρχηγεύουν εθελοντικά στα κόμματα της ευθύνης και της ενοχής για την καταστροφή της χώρας, επειδή η κραυγαλέα ανεπάρκειά τους εγγυάται τη συντομότερη συντριβή τους, την τελική. Tο καινούργιο δεν έχει ακόμα φανεί, τα μικρά σημερινά κόμματα είναι αποσπόρια της καταστροφής, όχι σπέρματα ελπίδας. Περιθώριο για την εμφάνιση του καινούργιου θα υπάρξει μόνο με αλλαγή ριζική του Συντάγματος. Nα καταρρεύσει ολοκληρωτικά η μεταπολιτευτική απάτη. Kαι ώς τότε να κρατηθούμε στην Eυρώπη, όχι στο ιστορικό περιθώριο.

Το άρθρο Όχι αυτοαποκλεισμένοι στο ιστορικό περιθώριο εμφανίστηκε πρώτα στο Giga fm 105,4 | Ραδιοφωνικός Σταθμός | Ήπειρος | Ιωάννινα.

Μόνιμοι πρωταθλητές στη διαφθορά

user — Fri, 17 Feb 2012 10:01:59 +0000

«Θα πίστευε κανείς ότι η κρίση θα είχε δώσει ένα καλό μάθημα σε όλους μας, και πρώτοι εμείς ως πολίτες αυτής της χώρας, θα αποτινάσσαμε τη μάστιγα της διαφθοράς από το δημόσιο βίο. Ζητούμε αξιοπιστία από την Ευρώπη, αλλά στα του οίκου μας, παραμένουμε πρωταθλητές στην αδιαφάνεια. Δεν εκπλήσσομαι που σύμφωνα με το Ευρωβαρόμετρο, βασικός υπαίτιος της διαφθοράς θεωρείται το υπάρχον σάπιο πολιτικό σύστημα. Μην ξεχνάτε ότι οι εκπρόσωποι των παλαιών κομμάτων, παρά τον κοινωνική αναστάτωση εξαιτίας των νέων και πολλών οικονομικών μέτρων, παραμένουν εκείνοι που αποφασίζουν για το ύψος των χρηματοδοτήσεών τους, αλλά και για το μη έλεγχό τους… Πλέον όμως, όλοι κρινόμαστε. Το μεγαλύτερο λάθος που κάνουν οι παλαιοί πολιτικοί είναι να υποτιμούν τους πολίτες .» Τη δήλωση αυτή έκανε ο Βουλευτής Ηρακλείου Λευτέρης Αυγενάκης απαντώντας σε ερώτηση δημοσιογράφου στο περιστύλιο της Βουλής, για το μέγεθος της διαφθοράς στην Ελλάδα σύμφωνα με το Ευρωβαρόμετρο.

Το άρθρο Μόνιμοι πρωταθλητές στη διαφθορά εμφανίστηκε πρώτα στο Giga fm 105,4 | Ραδιοφωνικός Σταθμός | Ήπειρος | Ιωάννινα.

Ανταρσία της ποιότητας

user — Wed, 26 Oct 2011 11:41:16 +0000

Με το ανθρώπινο υλικό που διαθέτουν τα δύο κόμματα εξουσίας, η συντελεσμένη καταστροφή της χώρας είναι αδύνατο να μην εξελιχθεί σε ιστορική τραγωδία. Και εντελώς αδύνατο να στοιχειοθετηθεί προοπτική ανάκαμψης. Δεκαεφτά μήνες τώρα περιφρονείται βάναυσα η στοιχειώδης λογική: Δεν είναι δυνατό οι αυτουργοί της καταστροφής να διαχειρίζονται τη σωτηρία μας από τις εφιαλτικές συνέπειες των εγκλημάτων τους. Βασικό αίτιο της συντελεσμένης καταστροφής δεν είναι το κοινωνικό κράτος που το αφανίζουν, είναι το κομματικό, πελατειακό κράτος που δεν διανοούνται, οι αχρείοι, να το θίξουν έστω κατ’ ελάχιστο. Είναι σκέτη παράνοια να περιμένουμε από τους φαύλους να πατάξουν τη φαυλότητα, από τους αποδεδειγμένα σπιθαμιαίους και ιδιοτελείς να συνεγείρουν την κοινωνία σε τιτάνιο άθλημα δημιουργικού μόχθου και αυταπάρνησης. Σε δεκαεφτά ολόκληρους μήνες, από τους διακόσιους τριάντα εννέα βουλευτές κυβέρνησης και αξιωματικής αντιπολίτευσης, δεν βρέθηκαν ούτε δέκα να λογαριάσουν την κοινωνία και την πατρίδα πριν από το κόμμα, πριν από την αρρωστημένη εξουσιολαγνεία τους. Ας ήταν έστω δέκα με ασυμβίβαστη ανιδιοτέλεια, στοιχειώδη νοημοσύνη και πατριωτισμό. Τόσον πατριωτισμό που να μην αντέχει την ντροπή, τη διεθνή διαπόμπευση του ελληνικού ονόματος κάθε μέρα. Kαι τόση νοημοσύνη που να αντιλαμβάνεται τι αντιπροσωπεύει το άδειο βλέμμα του πρωθυπουργού, γιατί τον κατέδωσε ο Στρος-Kαν σαν εντεταλμένο να οδηγήσει την Ελλάδα στο ΔNT, γιατί τόση η μικρόνοια και ευτέλεια των κειμένων που τον βάζουν να εκφωνεί. Ας υπήρχαν έστω δέκα βουλευτές που να καταλαβαίνουν τη σπαραχτική μετριότητα του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, τη μικρομπακαλική του ατολμία να βάλει νυστέρι στο σάπιο κόμμα του. Αρκούσαν δέκα βουλευτές για να πετύχουν το καίριο: Nα εξαναγκάσουν τις ηγεσίες τους σε απόσυρση από την πολιτική σκηνή. Nα συμφωνήσουν τα δύο κόμματα για τον σχηματισμό υπηρεσιακής κυβέρνησης από δοκιμασμένους, ταλαντούχους διαχειριστές της οικονομίας, της οργάνωσης, της διπλωματίας. Με περιορισμένους στόχους: Nα διαχειριστεί ευφυώς τη χρεοκοπία. Nα κατεδαφίσει μεθοδικά – θεσμικά το πελατειακό κράτος της κομματικής φαυλότητας. Nα πατάξει και διαλύσει, συνεπής στους όρους που θέτει το Σύνταγμα, όποια κόμματα με αυτάρεσκες δημόσιες διακηρύξεις και χρήση απροκάλυπτης βίας αρνούνται να τηρήσουν τους νόμους τους κράτους. Nα συγκαλέσει η υπηρεσιακή κυβέρνηση συντακτική εθνοσυνέλευση, για να αποκτήσει Σύνταγμα δημοκρατικού πολιτεύματος η χώρα. Στη γερμανική κατοχή υπήρξαν τίμιοι Έλληνες πατριώτες που αντιστάθηκαν (ασυμβίβαστοι με τη δολιότητα των μανιακών του ολοκληρωτισμού), το ίδιο και στη χούντα. Διακινδύνευσαν, βασανίστηκαν, θυσιάστηκαν. Σήμερα η Ελλάδα ατιμάζεται, εξανδραποδίζεται, καταδικάζεται να μείνει στο περιθώριο για δεκαετίες. Kαι δεν υπάρχουν ούτε δέκα πατριώτες στη Βουλή να αντιταχθούν στην ντροπή και στον εξευτελισμό που σαρκώνουν οι κομματικές ηγεσίες. Δυο διευκρινίσεις: Γιατί όλη η ευθύνη αποκλειστικά και μόνο στους βουλευτές, γιατί απαλλάσσουμε τους πολίτες από το χρέος να υπερασπίσουν τα μέγιστα και τα τίμια του ατομικού και συλλογικού βίου; Διότι, απλούστατα, δεν υπάρχουν τρόποι και πρακτικές να αντιδράσει ο πολίτης σήμερα. Αν κατέβει στους δρόμους, θα τον καπελώσει το ΠAME, θα βρεθεί να «μάχεται» για τα εξωφρενικά συμφέροντα των πιο αδίστακτων συντεχνιών της φαυλότητας – όπως τα ανυποψίαστα σκολιαρόπαιδα των «καταλήψεων». Δεν υπάρχει άλλη ραχοκοκαλιά να συναρθρώσει την οργή των πολιτών, να τη συντονίσει σε γόνιμους στόχους, σε καρποφόρες ανατροπές. Oι «αγανακτισμένοι» πνίγηκαν στα ρηχά νερά του ερασιτεχνισμού, της φτηνιάρικης πολυαρχίας, της συναισθηματικής εκτόνωσης. Κάτι ανάλογο και η «Σπίθα» του Mίκη. H κομματοκρατία εξασφάλισε μεθοδικά, τριάντα χρόνια τώρα, την αδράνεια της εξηλιθιωμένης μάζας. Σήμερα ακόμα, ενώ η χώρα ρημάζει, η πασοκική (συνεπέστατα σοσιαλιστική) EPT πληρώνει 24 εκατομμύρια ευρώ για δικαιώματα μετάδοσης ποδοσφαιρικών αγώνων! H δεύτερη διευκρίνιση: Ποιος εγγυάται ότι τα πρόσωπα στα οποία θα συμφωνήσουν τα δύο κόμματα εξουσίας, προκειμένου να σχηματιστεί «κυβέρνηση προσωπικοτήτων», δεν θα είναι οι γνωστοί μαϊντανοί παρακεντέδες κάθε εξουσίας; Πώς είναι δυνατό κόμματα που ανέχονται στους κόλπους τους τόση σαπίλα και τόσον κρετινισμό, να διακρίνουν και αξιολογήσουν την έκτακτη ανθρώπινη ποιότητα – να την επιστρατεύσουν σε «κυβέρνηση σωτηρίας»; Ποιος φαύλος ή ποιος μικρονοϊκός παραχώρησε ποτέ τη θέση του στον ανιδιοτελή και ταλαντούχο; Εδώ ακριβώς παρεμβάλλεται η ανάγκη για δέκα τίμιους αντιστασιακούς πατριώτες μέσα στη Βουλή. Που δεν θα διστάσουν να ελέγξουν με την ψήφο τους την ποιότητα όσων ανθρώπων προταθούν για την κυβέρνηση σωτηρίας. Αυτή τη φορά να μπει ο πήχης, πραγματικά, πολύ ψηλά. Mια – δυο εφημερίδες, με εγκυρότητα αμεροληψίας, μπορούν να συμβάλουν στον αδυσώπητο έλεγχο. Είναι θέμα, σχεδόν, ζωής ή θανάτου για τον ελλαδικό Ελληνισμό. Σε τέτοιες ώρες το κύρος ανθρώπων και θεσμών μπορεί να είναι πολύ πιο αποτελεσματικό από τις συμβατικές εξουσιαστικές προνομίες. Αν η Προεδρία της Δημοκρατίας τολμούσε να διακινδυνεύσει πρωτοβουλίες διακονίας των κριτηρίων για την επιστράτευση της ποιότητας. Αν οι Ένοπλες Δυνάμεις δεν είχαν απεμπολήσει τις συνταγματικές κοινωνικές τους ευθύνες και δεν είχαν δραματικά υπαλληλοποιηθεί. Αν έσωζε βεβαιωμένη στην κοινή συνείδηση αφιλοχρηματία το Δικαστικό Σώμα. Αν η Εκκλησία δεν ήταν ηθικολογική φιοριτούρα του δημόσιου βίου. Τότε η ανάδυση στο φως της ανθρώπινης ποιότητας που ακόμα διασώζει, ναι, η ελληνική κοινωνία, θα ήταν ευκολότερη. Τώρα μοναδική μας ελπίδα είναι να βρεθούν δέκα πατριώτες Έλληνες μέσα στη Βουλή, αποφασισμένοι για όλα. Την καταστροφή την αντέξαμε αρκετές φορές: το ’97, το ’22, το ’46 – 49. Την ντροπή δεν αντέχουμε, τον εξευτελισμό. Γι’ αυτό και δεν υπάρχει συχώρεση για τα σπιθαμιαία, ιδιοτελή ανθρωπάρια που κυβερνάνε την Ελλάδα σήμερα.

Το άρθρο Ανταρσία της ποιότητας εμφανίστηκε πρώτα στο Giga fm 105,4 | Ραδιοφωνικός Σταθμός | Ήπειρος | Ιωάννινα.

Το πολιτικό σύστημα της Ελλάδας συμφωνεί στην πτώχευση!

user — Mon, 13 Jun 2011 11:54:07 +0000

Του Μπάμπη Τζιόρα Θα μου επιτρέψετε να πω ότι σε κανένα άρθρο από αυτά που έχω διαβάσει τον τελευταίο καιρό δεν συμπεριλαμβάνονται τα οικονομικά στοιχεία του ισολογισμού του Ελληνικού κράτους, που βεβαιώνουν ότι η Ελλάδα είναι μια Πλούσια χώρα, που εισέπραξε στα δημόσια ταμεία της το 2010, 91 δις ευρώ, μέσω της φορολογίας, ενώ ξόδεψε 114 δις ευρώ. Εντέχνως οι περισσότεροι συνάδελφοι δημοσιογράφοι αποκρύπτουν αυτό το γεγονός διότι στοχεύουν ακόμα στο άδικο μοίρασμα της πίτας, που ονομάζεται κρατικές δαπάνες…. Όμως όταν δεν περιγράφεις και δεν αναφέρεσαι καθόλου στα πραγματικά γεγονότα, ενώ την ίδια ώρα αναφέρεσαι με χιλιάδες λαϊκίστικες εκφράσεις στην πτώχευση της χώρας, αυτό κάτι σημαίνει και επιτρέψτε μου να πω ότι αυτό σημαίνει καλλιέργεια του φόβου στους πολίτες που έχουν άγνοια περί τα οικονομικά. Η λύση στο πρόβλημα της Ελληνικής οικονομίας είναι εύκολη απλή και αυτή τη στιγμή επιβεβλημένη, αν θέλουμε να διατηρήσουμε τον πλούτο που παράγουμε, γιατί ήδη έχουμε απωλέσει σχεδόν το 10% του ΑΕΠ. Το τεράστιο ποσό των 114 δις ευρώ που ξόδεψε η κυβέρνηση για δαπάνες του δημοσίου τομέα συμπεριλαμβανομένων και των τοκοχρεολυσίων, είναι η πραγματική πτώχευση της χώρας. Δηλαδή ξόδεψε σχεδόν το 50% του ΑΕΠ κατά συνέπεια πτώχευσε και συνεχίζει να πτωχεύει τον ιδιωτικό τομέα και την πραγματική οικονομία της χώρας, Αφού στραγγίζει κάθε εισόδημα της πραγματικής οικονομίας με συνέπεια αντί να αναπτύσσονται οι επιχειρήσεις να γίνονται πιο ανταγωνιστικά τα Ελληνικά προϊόντα, αυτές να κλείνουν να απολύουν υπαλλήλους και να δημιουργείται αυτό που ονομάζουμε ασφυξία στην οικονομία από την παράλογη αφαίμαξη των εισοδημάτων του ιδιωτικού τομέα μέσω της άδικης φορολόγησης, με στόχο να μην πληγούν τα εισοδήματα του δημοσίου τομέα και των προμηθευτών του. Και ενώ θα έπρεπε «χθες» να σταματήσει αυτό το έγκλημα σε βάρος της Ελλάδος, δηλαδή να μειωθούν οι δημόσιες Δαπάνες στο 30% του ΑΕΠ, και παράλληλα να καταργηθούν όλοι οι έμμεσοι φόροι με εξαίρεση μόνο τον Φόρο Προστιθέμενης Αξίας (ΦΠΑ), που πρέπει να είναι ενιαίος για όλα τα προϊόντα, η κυβέρνηση συνεχίζει να πτωχεύει τον ιδιωτικό τομέα: ύφεση το 2009 2,7%, ύφεση το 2010 4,5%, ύφεση το πρώτο τρίμηνο του 2011 4,5% και συνεχίζεται, βασιζόμενη στο γεγονός ότι τοι σύνολο των κομμάτων της Ελληνικής βουλής αποτελείται από λαϊκιστές, ψεύτες, που πολιτικά κινούνται στα όρια της Εθνικής προδοσίας και ότι άλλο αρνητικό μπορεί να σκεφτεί κανείς για τους Έλληνες πολιτικούς, με το σκεπτικό ότι αφού δεν υπάρχει πρόταση για αλλαγή πολιτικής δεν θα αναλάβουμε εμείς το πολιτικό κόστος. Δηλαδή στην ουσία όλο το πολιτικό σύστημα της Ελλάδας (ακόμα και κάποια νέα κινήματα), συμφωνεί στην πτώχευση της χώρας από τη στιγμή που δεν ζητά κοινωνική δικαιοσύνη. Κοινωνική δικαιοσύνη σημαίνει περιορισμός της κρατικής δαπάνης στο 30% του ΑΕΠ , κατάργηση κάθε μορφής έμμεσης φορολογίας πλην ΦΠΑ και δημιουργία πλαισίου αποδοχών για όλους τους Έλληνες δημοσίου και ιδιωτικού τομέα στη βάση ότι δεν μπορεί ο μέσος μισθός να υπερβαίνει το 50% του κατώτατου μισθού, ενώ και ο υψηλός μισθός δεν μπορεί να υπερβαίνει το 100% του κατώτατου μισθού, με εξαίρεση τις θέσεις υψηλής ευθύνης. Το ίδιο πλαίσιο βέβαια θα πρέπει να ισχύει και για τις συντάξεις μόνο που στην περίπτωση της τρίτης ηλικίας δεν μπορεί να υπάρχουν εξαιρέσεις ούτε στα χρόνια εργασίας ούτε σε καμία άλλη περίπτωση. Στη βάση μια τέτοιας πολιτικής που προασπίζει τα συμφέροντα του συνόλου των Ελλήνων θα έπρεπε να αναθεωρηθεί το υπάρχον σύνταγμα ως εξής:

Να απαιτήσουμε την κατάργηση όλων των απεχθών άρθρων που σκανδαλωδώς προστατεύουν τα πολιτικά πρόσωπα , όπως επίσης και σε μεγάλο βαθμό προστατεύουν και τους κρατικούς υπαλλήλους με τη διενέργεια Ένορκης Διοικητικής Εξέτασης (Ε.Δ.Ε) που οδηγούν στην ατιμωρησία.
Να απαιτήσουμε την αλλαγή του εκλογικού συστήματος με στόχο την απαλλαγή των πολιτών από τα χιλιάδες κέντρα εξουσίας που κατέχουν σήμερα οι βουλευτές και αντιμετωπίζουν τους πολίτες ως σύγχρονους δουλοπάροικους και την απαλλαγή της κοινωνίας από τα κόμματα.
Να απαιτήσουμε την προσθήκη άρθρου στο σύνταγμά μας το οποίο να ορίζει τον τρόπο διαχείρισης του δημοσίου χρήματος και της δημόσιας περιουσίας στη βάση να μην υπερβαίνουν σε καμία περίπτωση οι κρατικές δαπάνες το 30% του ΑΕΠ και οι οργανισμοί που διαχειρίζονται τη δημόσια περιουσία να είναι υποχρεωτικά δημόσιοι και να λογοδοτούν στο λαό. Επιπλέον να προβλέπεται η παραδειγματική τιμωρία των υπευθύνων εφόσον παραβιάζονται οι κανόνες αυτοί.
Να απαιτήσουμε τον πλήρη διαχωρισμό και ανεξαρτησία μεταξύ των τριών εξουσιών: Εκτελεστική, Νομοθετική και δικαστική εξουσία, οι οποίες υποχρεούνται να καταθέτουν δημόσια όλα τα πραγματικά στοιχεία του κράτους ενώ παράλληλα να μην έχουν το δικαίωμα οι δημόσιοι υπάλληλοι να συνδικαλίζονται και να καταλαμβάνουν πολιτικά αξιώματα, διότι η κρατική θέση σημαίνει υπηρεσίες και προσφορά στο σύνολο των πολιτών, ενώ η έκθεση στα κοινά σημαίνει συμμαχία με ένα κομμάτι του πληθυσμού που στόχο έχει την κατάληψη της εξουσίας.
Να απαιτήσουμε κοινωνική δικαιοσύνη ενταγμένη σε ξεχωριστό άρθρο του συντάγματος. Ο μέσος μισθός δεν μπορεί να υπερβαίνει το 50% του κατώτατου μισθού για όλους τους Έλληνες ιδιωτικού και δημόσιου τομέα, ο υψηλός μισθός δεν μπορεί να υπερβαίνει το 100% του κατώτατου μισθού. Θα πρέπει να εξαιρεθούν από αυτό τον κανόνα μόνο οι θέσεις υψηλής ευθύνης. Το ίδιο πρέπει να ισχύσει και για τις συντάξεις χωρίς εξαιρέσεις ακόμα και για τον πρόεδρο της δημοκρατίας.
Να απαιτήσουμε η πρόσβαση στην παιδεία να είναι κοινή για όλους τους Έλληνες και το επίπεδο διδασκαλίας να λειτουργεί σε κοινή βάση, με έλεγχο του επιπέδου των γνώσεων σε πανελλαδικό επίπεδο κάθε μήνα χωρίς επιπτώσεις για τους διδασκόμενους αλλά στη βάση της διόρθωσης των προβλημάτων που τυχόν παρατηρούνται ανά σχολική μονάδα και μαθητή και επιπτώσεις στους διδάσκοντες εφόσον δεν εκτελούν σωστά τα καθήκοντά τους.
Να απαιτήσουμε τη δημιουργία ενιαίας αρχής πληρωμών του συνόλου των εργαζομένων και όσων εισπράττουν αποζημίωση, αντιμισθίες ή με οποιονδήποτε άλλο τρόπο χρήματα από το δημόσιο ταμείο για μισθωτές υπηρεσίες και τη δημιουργία ενιαίας αρχής πληρωμών προμηθευτών με απαγόρευση πληρωμών από το δημόσιο πέραν των δύο αυτών ενιαίων αρχών, έτσι ώστε να γνωρίζουν οι πολίτες ποιους πληρώνουν και γιατί.

Μπάμπης Τζιόρας

Το άρθρο Το πολιτικό σύστημα της Ελλάδας συμφωνεί στην πτώχευση! εμφανίστηκε πρώτα στο Giga fm 105,4 | Ραδιοφωνικός Σταθμός | Ήπειρος | Ιωάννινα.