Σαν σήμερα 18 Σεπτεμβρίου 2013, τις πρωινές ώρες ο Παύλος Φύσσας βρέθηκε νεκρός έπειτα από τη μαχαιριά που δέχθηκε από τον χρυσαυγίτη Γιώργο Ρουπακιά.

Ένας μουσικός με πάθος για αυτό που έκανε πλέον αποτελεί σύμβολο κατά της ακραίας και βίαιης πολιτικής πρακτικής. Οι πρακτικές της Χρύσης Αυγής, με την ωμή βία, τον ρατσισμό και την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων οδήγησαν στη δολοφονία του Π. Φύσσα. Ο θάνατος του αποτελεί σύμβολο του αντιφασισμού.

Ο Παύλος Φύσσας είχε πάει μαζί με την κοπέλα του να παρακολουθήσουν ένα αγώνα του Ολυμπιακού με την Παρί Σεν Ζερμέν. Εκεί διαπληκτίστηκε με κάποια άτομα. Εκείνοι κάλεσαν ενισχύσεις. Τα άτομα που ήρθαν αποτελούσαν μέλη των τοπικών οργανώσεων της Χ. Αυγής.

Αυτό που αρχικά έμοιαζε με διαφωνία για το ποδόσφαιρο τελικά αποτελούσε πολιτικού περιεχομένου διαφωνία που εξελίχθηκε σε δολοφονία. Τις πρώτες πρωινές ώρες στο Γενικό Κρατικό Νίκαιας διαπιστώνεται ο θάνατός του.

Ο Ρουπακιάς κρίθηκε ένοχος στη δίκη της Χ. Αυγής η οποία χαρακτηρίστηκε από το δικαστήριο ως τρομοκρατική οργάνωση.

Το άρθρο Σαν σήμερα 18 Σεπτεμβρίου, Παύλος Φύσσας εμφανίστηκε πρώτα στο Giga fm 105,4 | Ραδιοφωνικός Σταθμός | Ήπειρος | Ιωάννινα.

23 Μαρτίου 1992. Κατόπιν ανώνυμης πληροφορίας, που δέχθηκε η ΕΛ.ΑΣ, για πιθανή επίθεση της «17 Νοέμβρη» στην οδό Λουίζης Ριανκούρ, αστυνομικές δυνάμεις παρακολουθούν το σημείο. Ένα ύποπτο βαν βρίσκεται στο σημείο για τρίτη φορά μέσα στην εβδομάδα.

«Το τηλεφώνημα»

Σύμφωνα με πληροφορίες (χωρίς να είναι απολύτως αληθείς) το τηλεφώνημα προήλθε από μια γυναίκα, η οποία διατηρούσε δεσμό με ένα από τα μέλη της οργάνωσης. Κατά καιρούς όλοι έχουμε ακούσει για το «τέρας της ζήλιας» και τι συμβαίνει όταν αυτό «ξυπνάει». Έτσι και σε αυτήν την περίπτωση, όταν αντιλήφθηκε ότι την απατά, ζήλεψε και τηλεφώνησε στην αστυνομία. Από την άλλη γραμμή ενημερώνει την αστυνομία, ότι τα μέλη της οργάνωσης την επόμενη μέρα το πρωί, στις 8, θα πραγματοποιούσαν δολοφονική επίθεση κατά δικαστικού λειτουργού. Αν δεν πήγαιναν καλά τα πράγματα θα συγκεντρώνονταν στην οδό Λουίζης Ριανκούρ όπου κάνουν και τις πρόβες του χτυπήματος.

«Αστυνομική επιχείρηση»

Στο σημείο φτάνουν τέσσερις αστυνομικοί των ΕΚΑΜ. Παρακολουθούν το βαν και βλέπουν να βγαίνει από αυτό ένας άντρας με περούκα. Θεωρώντας άκρως ύποπτη την παρουσία του, ένας από τους αστυνομικούς έτρεξε να τηλεφωνήσει στα κεντρικά, προκειμένου να εξακριβωθεί αν πρόκειται για κλεμμένο όχημα. Αίσθηση προκάλεσε ότι ένα από τα μέλη της «17 Νοέμβρη» είχε το θράσος και την ψυχραιμία ν΄ακολουθήσει τον αστυνομικό, όταν εκείνος πήγε να τηλεφωνήσει στο κέντρο, για να δει αν η πινακίδα ΥΒΝ-5926 ήταν ύποπτη. Παρότι οι πινακίδες του οχήματος απέδειξαν ότι πρόκειται για κλεμμένο, δεν βοήθησε τις αστυνομικές δυνάμεις να επέμβουν εγκαίρως.

Το βαν φεύγει αμέσως από την οδό και οι αστυνομικοί το καταδιώκουν χωρίς όμως επιτυχία. Στην στροφή προς τα Τουρκοβούνια έχασαν το βαν από το οπτικό τους πεδίο, καθότι για ανεξήγητο λόγο έστριψε προς την Κηφισίας.

Η αστυνομία έχασε την ευκαιρία να συλλάβει τους υπόπτους, οι οποίοι, σύμφωνα με το τηλεφώνημα της γυναίκας, έκαναν πρόβα για την επερχόμενη επίθεση, που θα γινόταν τέσσερις μέρες μετά.

Η υπόθεση, ωστόσο, παρέμεινε κρυφή για τουλάχιστον ένα μήνα. Μέχρι και την αποκάλυψη της, η οποία έμεινε στην ιστορία ως το απόλυτο φιάσκο της ΕΛ.ΑΣ. Ο τότε υπουργός Δημοσίας Τάξεως, Θεόδωρος Αναγνωστόπουλος, παραδέχθηκε πως «μονάδα των ΕΚΑΜ, που πήρε μέρος στην επιχείρηση, δεν έκανε καλά τη δουλειά της». Παράλληλα ο υπουργός δήλωσε, πως «από την αστυνομία υπήρχαν “διαρροές” προς τις τρομοκρατικές οργανώσεις». Το φιάσκο είχε ως αποτέλεσμα ο τότε επικεφαλής των ΕΚΑΜ, Μιχάλης Μαυρουλέας, να απομακρυνθεί από τη θέση του.

Σαν σήμερα «Το χρονικό του φιάσκο»

Η 23η Μαρτίου, σαν σήμερα ήταν το τρίτο φιάσκο για την αστυνομία, όσον αφορά στην σύλληψη της «17 Νοέμβρη». Είχε προηγηθεί η 26η Σεπτεμβρίου του 1989. Ελάχιστο διάστημα μετά την δολοφονία του Παύλου Μπακογιάννη, ένας αστυνομικός αντί να κυνηγήσει τους υπόπτους, προτίμησε να ανοίξει τον φάκελο, που πέταξαν στο έδαφος. Ο φάκελος είχε μέσα μια προκήρυξη της οργάνωσης. Τον Νοέμβριο του 1991 η αστυνομία έλαβε πληροφορία για μια κλοπή αυτοκινήτου από τρεις άγνωστους άντρες. Οι αστυνομικοί φτάνουν στο σημείο, ακινητοποιούν τους τρεις δράστες. ωστόσο υπήρχε και ένας τέταρτος μέσα στο όχημα. Το περιστατικό κατέληξε σε τραυματισμό των αστυνομικών, από τις σφαίρες και τις χειροβομβίδες των αγνώστων.

Παρά την αποτυχία, ο αστυνομικός συντονισμός υπήρξε μεγάλος. Σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής στήθηκε τεράστια επιχείρηση παρακολούθησης, από την οποία δύσκολα θα ξέφευγε κάποιος. Μάλιστα υπάρχουν αναφορές για μια πολύ αποτελεσματική (μέχρι και την αποτυχία της) επιχείρηση, κατά την οποία «αστυνομικοί και μέλη της «17 Νοέμβρη» βρέθηκαν, να κάθονται δίπλα-δίπλα στο ίδιο παγκάκι».

«Αφηγήσεις Κουφοντίνα»

Ο Δημήτρης Κουφοντίνας παρουσιάζει με τρομακτικές λεπτομέρειες τα λεπτά που χρειάστηκαν για να εξαφανιστούν από την Λουίζης Ριανκούρ και να μην καταλήξει η επιχείρηση σε πολύνεκρη.

«Έφτασε ο οδηγός της καμιονέτας (άσπρο βαν), κατέβηκε και πήγε να καθίσει σε ένα κοντινό παγκάκι. Εμείς μέσα στο χώρο φόρτωσης είδαμε από το κουρτινάκι που κάλυπτε το πίσω τζάμι της ένα Φιατ, ασφαλίτικο, με τρεις κλασικούς ασφαλίτες όρθιους απ΄ έξω. Είχαν κάνει πηγαδάκι, πίνοντας καφέ από τα αιώνια πλαστικά ποτηράκια τους. Τότε ο ένας ξεκίνησε, αργά και βαριεστημένα, με το κυπελλάκι τον καφέ στο χέρι, να έρχεται προς την καμιονέτα. Ταυτόχρονα ο ένας από τους άλλους δυο, έδειξε με τα μάτια τον οδηγό μας που μόλις είχε καθίσει στο παγκάκι. Ο πρώτος ασφαλίτης είχε φτάσει ήδη στην καμιονέτα. Είχε κολλήσει το πρόσωπό του στο πίσω τζάμι προσπαθώντας να δει μέσα. Σαραντάρης, γεμάτος δεν φαινόταν εκπαιδευμένος εκαμίτης. Δεν το ήξερε, αλλά από την άλλη πλευρά στο τζάμι ακουμπούσε η κάννη ενός αυτόματου όπλου, οπλισμένου, δίχως ασφάλεια, με δυο γεμάτους γεμιστήρες. Ένα άλλο σημάδευε σταθερά τους άλλους δυο ασφαλίτες»

«Έφυγα από το πίσω μέρος της καμιονέτας και πήγα μπροστά. Ζήτησα από τον οδηγό να ξεκινήσει ήρεμα. Πίσω μας οι τρεις ασφαλίτες μπήκαν στο Φιατ και μας ακολούθησαν. Ίσως κατάλαβαν τη σοβαρότητα της κατάστασης και δεν πλησίασαν πολύ. Δυο αυτόματα τους είχαν κάτω από την κάννη τους, τρεις χειροβομβίδες είχαν βγει από τη θήκη τους» (Βιβλίο «Γεννήθηκα 17 Νοέμβρη»)!

Το άρθρο Σαν σήμερα: Το φιάσκο της Λουίζης Ριανκούρ εμφανίστηκε πρώτα στο Giga fm 105,4 | Ραδιοφωνικός Σταθμός | Ήπειρος | Ιωάννινα.

Από το 2013, τα Ηνωμένα Έθνη γιορτάζουν τη Διεθνή Ημέρα της Ευτυχίας ως τρόπο αναγνώρισης της σημασίας της ευτυχίας στις ζωές των ανθρώπων σε όλο τον κόσμο. Το 2015, ο ΟΗΕ εισήγαγε τους «17 Στόχους Αειφόρου Ανάπτυξης». Αποτελούν επιδίωξη για να εξαλειφθεί η φτώχεια. Να μειωθούν οι ανισότητες και να προστατευθεί ο πλανήτης μας, τρεις βασικές πτυχές, που επιτρέπουν την ευημερία και την ευτυχία. 

Τα Ηνωμένα Έθνη καλούν κάθε άτομο οποιασδήποτε ηλικίας, καθώς και κάθε τάξη, επιχείρηση και κυβέρνηση να συμμετάσχουν στον εορτασμό της Διεθνούς Ημέρας της Ευτυχίας.

«Ιστορία»

Η Γενική Συνέλευση των Η. Εθνών στο  ψήφισμά της 66/281 της 12ης Ιουλίου 2012 ορίστηκε η 20 η Μαρτίου ως η Διεθνής Ημέρα Ευτυχίας. Αναγνωρίζεται η σημασία της ευτυχίας και της ευημερίας ως στόχοι και φιλοδοξίες στη ζωή των ανθρώπων σε όλο τον κόσμο και τη σημασία της αναγνώρισής τους στις επιδιώξεις της δημόσιας πολιτικής. Αναγνώρισε επίσης την ανάγκη για μια πιο περιεκτική, δίκαιη και ισορροπημένη προσέγγιση στην οικονομική ανάπτυξη. Σημαντικό είναι να προωθεί τη βιώσιμη ανάπτυξη, την εξάλειψη της φτώχειας, την ευτυχία και την ευημερία όλων των λαών.

Το ψήφισμα ξεκίνησε από το Μπουτάν, μια χώρα που αναγνώρισε την αξία της εθνικής ευτυχίας έναντι του εθνικού εισοδήματος από τις αρχές της δεκαετίας του 1970. Υιοθέτησε δημόσια τον στόχο της «Ακαθάριστης Εθνικής Ευτυχίας έναντι του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος». Επίσης, φιλοξένησε μια συνάντηση υψηλού επιπέδου με θέμα «Ευτυχία και Ευεξία: Ορισμός ενός Νέου Οικονομικού Παραδείγματος» κατά τη διάρκεια της 66ης συνόδου της Γενικής Συνέλευσης.

«Ευτυχία για τον καθένα»

Η ανάγκη καθιέρωσης μιας ειδικής ημέρας εορτασμού της ευτυχίας, τονίζει ακόμα περισσότερο την αξία μιας ευτυχισμένης και όμορφης ζωής. Ο καθένας καθορίζει,σύμφωνα με την δική του οπτική, τα όρια της ευτυχίας και της ευημερίας. Σε μια δύσκολη εποχή για όλους, συνθήκες πρωτόγνωρες οι οποίες έχουν κλονίσει την ανθρώπινη ζωή σε όλους τους τομείς και κυρίως στην ψυχολογία, μάλλον έχουμε ανάγκη και πάλι να βρούμε το «σημείο επανεκκίνησης».

Ίσως ανακάλυψε ο καθένας μας, ότι στα απλά πράγματα κρύβεται η πραγματική ευτυχία και διάθεση για ζωή. Ένα ηλιόλουστο πρωινό ή ένα βροχερό απόγευμα Κυριακής. Μια κούπα καφέ και ένα τσιγάρο σε μία καφετέρια. Ένα ποτό το βράδυ με καλή διάθεση και τα «καλά» μας ρούχα, μια «εξόρμηση» στα μαγαζιά, τα ταξίδια. Μια εκδρομή στην εξοχή, μια βόλτα με το αυτοκίνητο, ένας περίπατος. Μια συνάντηση με τους αγαπημένους μας φίλους, ένα ραντεβού με κάποιον/α, του/της οποίου/ας την συντροφιά απολαμβάνουμε. Η επαφή με τους άλλους ανθρώπους, η όψη και η αφή όσων αγαπάμε και μας λείπουν. Οι χειραψίες, οι αγκαλιές και τα φιλιά χωρίς φόβο και χωρίς μάσκες. Η υγεία, η εργασία, η εκπαίδευση.

Αν ο καθένας αναλογιστεί τι πραγματικά τον κάνει ευτυχισμένο, τότε μπορεί να φροντίσει, ώστε η κάθε μέρα να ‘ναι η πιο ευτυχισμένη. Η απλότητα των όσων θεωρήσαμε δεδομένα παραπάνω από ποτέ μας είναι απαραίτητη. Ας γιορτάσουμε την ημέρα αυτή και την κάθε μέρα, που μας προσφέρεται, ευτυχισμένοι!

Το άρθρο 20 Μαρτίου Διεθνής Ημέρα Ευτυχίας εμφανίστηκε πρώτα στο Giga fm 105,4 | Ραδιοφωνικός Σταθμός | Ήπειρος | Ιωάννινα.

«Ποιός ήταν ο Τζώρτζης Αθανασιάδης;»

Ο Γεώργιος (Τζώρτζης) Αθανασιάδης ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, διευθυντής και κύριος μέτοχος των εφημερίδων «Βραδυνή» και «Ναυτεμπορική», εκδότης και επιχειρηματίας. Υπήρξε στενός φίλος και συνεργάτης του πρωθυπουργού και Προέδρου της Δημοκρατίας Κ. Καραμανλή, ίδρυσε τον ΟΠΑΠ και υπήρξε ο πρώτος πρόεδρος του, ενώ ήταν και πρόεδρος της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής και της Ένωσης Ιδιοκτητών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών.

«Το χρονικό της δολοφονίας»

Η οικογένεια του εξέφρασε ότι ο εκλιπόντας είχε αρχίσει να φοβάται και να φέρεται καχύποπτα.

«Ήταν ανήσυχος πολλές μέρες πριν την δολοφονία του. Άλλαζε συνέχεια τις διαδρομές που ακολουθούσε με το αυτοκίνητό του και είχε κόψει και την αγαπημένη του συνήθεια, να πίνει τον πρωινό του καφέ στο παράθυρο του σπιτιού».

Παράλληλα ήταν περίοδος των αποκριών και θεωρούσε, πως πολλοί μεταμφιεσμένοι έμοιαζαν να τον παρακολουθούν και «χάνονταν», όταν γίνονταν αντιληπτοί από τον εκδότη.

«Η νύχτα του φόνου»

Το σαββατόβραδο της 19ης Μαρτίου του 1983 μαζί με τον φίλο του Βαγγέλη Κουρλιμπίνη, έπαιζαν τάβλι στο γραφείο του. Στην είσοδο βρισκόταν ο τηλεφωνητής Τάκης Αναγνωστόπουλος.

Λίγο μετά τις 19:30, ένας άνδρας χλωμός, με κοντό μαλλί, ύψους περίπου 1.75, ηλικίας 35 χρόνων, ο οποίος φορούσε ένα δερμάτινο σακάκι εισέρχεται στο κτίριο. Σύμφωνα με τον Αναγνωστόπουλο ο άγνωστος άνδρας ζήτησε να δει τον Αθανασιάδη και δήλωσε πως είχε ένα εξαιρετικά επείγον μήνυμα να του παραδώσει, ένα ντοκουμέντο που θα ήταν χρήσιμο στην εφημερίδα. Δεν έδωσε όνομα.

Ο Αναγνωστόπουλος  είπε στον άνδρα να περιμένει μέχρι να ενημερώσει τον εκδότη. Ο Τζώρτζης Αθανασιάδης αν και φάνηκε να εκπλήσσεται, δέχθηκε να τον δει.

Την ώρα που ο δολοφόνος έμπαινε στο γραφείο του εκδότη, ο Κουρλιμπίνης έβγαινε. Δεν άκουσε τι είπε. Το μόνο που άκουσε ήταν τον Αθανασιάδη κάποια στιγμή να φωνάζει: «Δεν είναι δυνατόν. Δεν γίνονται αυτά…»!

Η ώρα ήταν δέκα λεπτά πριν τις 8.

Ακούγονται πυροβολισμοί. Ο φίλος του εκδότη τρέχει προς το γραφείο και «πέφτει» επάνω στον δολοφόνο, ο οποίος άρχισε να πυροβολεί με σκοπό να τον τρομάξει.

Ο Κουρλιμπίνης μπήκε στο γραφείο και είδε τον εκδότη νεκρό, πεσμένο μπρούμυτα στο πάτωμα.

«Πολιτική αντιπαράθεση και κατηγορίες».

Την δολοφονία ακολούθησαν τρομερά γεγονότα. Στις 23 Μαρτίου πραγματοποιήθηκε η κηδεία και μαζί με αυτή μια μεγάλη διαδήλωση κατά του ΠΑΣΟΚ, το οποίο θεωρήθηκε υπεύθυνο και ότι «κρύβεται» πίσω από τις τρομοκρατικές δράσεις. H άποψη αυτή εκφράστηκε έντονα από παράγοντες της Νέας Δημοκρατίας και οπαδούς της.

Η έρευνα κινείται στο «σκοτάδι» μέχρι το τηλεφώνημα μιας γυναίκας. Σύμφωνα με εκείνη υπήρχε μια προκήρυξη για τη δολοφονία του Αθανασιάδη σε έναν κάδο απορριμμάτων στη διασταύρωση των οδών Σταδίου και Αιόλου. Για την προκήρυξη αυτή η οργάνωση «Αντιστρατιωτική Πάλη» αναλάμβανε την ευθύνη. Την επόμενη μέρα, με προκηρύξεις της στην «Αυγή» και στην «Ελευθεροτυπία» η οργάνωση «Αντιστρατιωτική Πάλη» κατήγγειλε ως «προβοκάτσια» την «ανάληψη ευθύνης».
Η συγκεκριμένη οργάνωση δεν έκανε ποτέ κάποια αιματηρή επίθεση ούτε πριν, ούτε μετά την δολοφονία του Τζώρτζη Αθανασιάδη.

Όλες οι υποψίες στράφηκαν προς την «17 Νοέμβρη». Η οργάνωση ωστόσο, απάντησε αμέσως πως όχι απλά δεν έχει σχέση με τη δολοφονία αλλά η ενέργεια αυτή ήταν της CIA ή της ελληνικής Κρατικής Υπηρεσίας Πληροφοριών.

«Ο ρόλος του Ντάνου Κρυστάλλη»

Οι έρευνες οδηγούν τον Σεπτέμβριο του 1985 στα «ίχνη» του Κρυστάλλη. Συνδέθηκε με την δολοφονία του εκδότη καθώς βρέθηκαν στο σπίτι του προκηρύξεις της «Αντιστρατιωτικής Πάλης». Το δικαστήριο έκρινε αθώο τον Κρυστάλλη, ο οποίος κατέθεσε στις ανακριτικές αρχές πως ως «πράκτορας διείσδυσης», είχε έρθει σε επαφή με την τρομοκρατική οργάνωση κατόπιν εντολής της ΚΥΠ και έτσι βρέθηκαν στην κατοχή του οι προκηρύξεις.

38 χρόνια μετά ο δολοφόνος και τα κίνητρα αυτού παραμένουν ένα μυστήριο και η μία θεωρία διαδέχεται την άλλη.

Το άρθρο Σαν σήμερα: Η ανεξιχνίαστη δολοφονία του Τζώρτζη Αθανασιάδη εμφανίστηκε πρώτα στο Giga fm 105,4 | Ραδιοφωνικός Σταθμός | Ήπειρος | Ιωάννινα.

Ο Πρόεδρος Τρούμαν ανησυχούσε καθώς ο εμφύλιος πόλεμος μαίνονταν στην ελληνική επικράτεια. Πιθανή κατάρρευση του κυβερνητικού στρατοπέδου θα οδηγούσε σε αλυσιδωτές συνέπειες στη νοτιοανατολική Μεσόγειο και σε άμεσα αποτελέσματα στην Τουρκία όπου και εκείνη θα περιέρχονταν στη σοβιετική σφαίρα επιρροής. Μια τέτοια εξέλιξη θα απομάκρυνε τις ΗΠΑ από τα πετρέλαια της Μέσης Ανατολής. Οι Αμερικανοί ανέλαβαν την προστασία της Ελλάδας όταν οι Βρετανοί βρέθηκαν σε δυσχερή οικονομική κατάσταση μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Επομένως δε μπορούσαν πλέον να βοηθούν την Ελλάδα και την Τουρκία και έτσι ενημέρωσαν την Ουάσινγκτον να παρέμβει.

Αυτό εκφράστηκε στην ομιλία του Χάρι Τρούμαν στο Κογκρέσο. Ο Αμερικανός Πρόεδρος υποστήριξε ότι ο κόσμος είναι διαιρεμένος σε δύο αντιμαχόμενα στρατόπεδα. Όπου το ένα είναι βασισμένο στη δημοκρατία και στην ελευθερία και το άλλο στον ολοκληρωτισμό και στην τυραννία. Το δόγμα Τρούμαν αποσκοπούσε στη βοήθεια των κυβερνήσεων της Ελλάδας, της Τουρκίας αλλά και του Ιράν έτσι ώστε να αντιμετωπίσουν τον επαπειλούμενο κομμουνιστικό κίνδυνο.

Για την αποφυγή μιας τέτοιας εξέλιξης ο Τρούμαν ανακοίνωσε πρόγραμμα βοήθειας προς την Ελλάδα και την Τουρκία. Ένα πρόγραμμα που αποτελούνταν από παροχή οικονομικής βοήθειας ύψους 400 εκατομμυρίων δολαρίων. Αρχικά, το δόγμα Τρούμαν αφορούσε οικονομική και τεχνική υποστήριξη. Όμως γρήγορα επεκτάθηκε και στην παροχή βοήθειας προς τον εθνικό στρατό ούτως ώστε να βγει νικητής του εμφυλίου πολέμου και να δοθεί ένα τέλος στην προσπάθεια επικράτησης του κομμουνισμού στην Ελλάδα.

Άφιξη του Πωλ Πόρτερ στην Ελλάδα

Ωστόσο, είναι σημαντικό να αναφέρουμε την κοινωνικο-οικονομική κατάσταση εκείνης της περιόδου στην Ελλάδα. Αλλά και να εξετάσουμε κατά πόσο κατέληξε η οικονομική αρωγή στα χέρια των πολλών και όχι των λίγων. Ο Πρόεδρος Τρούμαν απέστειλε στην Ελλάδα τον Ιανουάριο του 1947 τον Πωλ Πόρτερ για να σχηματίσει μία έκθεση που να αναφέρει τις σημαντικές παραμέτρους που χρήζουν άμεσης βελτίωσης. Εκείνη την περίοδο ο Πόρτερ έγραψε στο ημερολόγιό του: «έχουμε έναν φτωχό λαό με μία ανίκανη κυβέρνηση».

Σχεδόν δύο εβδομάδες μετά την άφιξή του ο έμπειρος και ενημερωμένος Αμερικανός διπλωμάτης κάνει σκληρές δηλώσεις κατά των κερδοσκόπων. Στην πρώτη του συνέντευξη τονίζει πως η βοήθεια την οποία έχουν υποσχεθεί οι Ηνωμένες Πολιτείες θα χρησιμοποιηθεί προς όφελος όχι μόνο ορισμένων ατόμων αλλά του συνόλου του ελληνικού λαού. Η τοποθέτηση αυτή κάθε άλλο παρά τυχαία είναι. Ενδεικτικό είναι το ημερολόγιο ενός μέλους της αποστολής Πόρτερ που δημοσιεύτηκε στον τύπο της εποχής. Χαρακτηριστικά αναφέρει: «είναι η μόνη χώρα όπου τα βάρη της καταστροφής έπεσαν στους εξαντλημένους ώμους των οικονομικά ασθενών και η οικονομική ολιγαρχία αφέθηκε άθικτη». Η οικονομική ανισότητα εξέπληξε τους Αμερικανούς της αποστολής Πόρτερ οι οποίοι παρατηρούσαν ότι μία μικρή μερίδα της κοινωνίας, όπως οι κάτοικοι του Κολωνακίου, διατηρούσαν την καλή ποιότητα ζωής τους διασκεδάζοντας, ενώ ο υπόλοιπος πληθυσμός προσπαθούσε να βρει τροφή για να ζήσει.

Διαβρωμένο ελληνικό πολιτικό σύστημα

Ο Πωλ Πόρτερ παρέμεινε στην Ελλάδα για λίγους μήνες και συνέταξε δύο εκθέσεις κόλαφο για την ελληνική πραγματικότητα. Ανέλυε με γλαφυρότητα στις εκθέσεις του πόσο διαβρωμένο ήταν το πολιτικό σύστημα της εποχής. Λόγω ακριβώς αυτού του πολιτικού συστήματος, ο Πόρτερ δικαιολογούσε την ανάδειξη του κομμουνισμού στη χώρα. Η πιο σημαντική σημείωση στις εκθέσεις του Πόρτερ αφορούσε την αδήριτη ανάγκη ανασύνταξης του ελληνικού πολιτικού συστήματος. Έτσι ώστε να επιφέρει την οικονομική και κοινωνική ισότητα, ενώ παράλληλα τόνισε πως ακόμα και αν ηττηθεί ο δημοκρατικός στρατός, ο κομμουνισμός θα αναβιώσει πάλι.

Μεσούντος του ελληνικού εμφυλίου πολέμου και ενώ η χώρα έχει περάσει από δύσκολες πολεμικές αναμετρήσεις κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, το ελληνικό πολιτικό σύστημα δε συνειδητοποιούσε την επιτακτική ανάγκη μετατροπής του κρατικού μηχανισμού. Διατηρήθηκαν ακέραιες οι οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες με το οικονομικό βάρος να πέφτει πάνω σε εκείνους που αδυνατούσαν να επιζήσουν.

Ενδεικτική Βιβλιογραφία

• Το ημερολόγιον ενός Αμερικάνου, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, 23 Ιανουαρίου, σ.1, 1947
• Ο κ. Πόρτερ αφίχθη χθες εις Αθήνας, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, 19 Ιανουαρίου, σ.1, 1947
• Clogg, R. (2003). Συνοπτική ιστορία της Ελλάδας 1770-2000. Αθήνα: Εκδόσεις κάτοπτρο

Το άρθρο Δόγμα Τρούμαν – η εναρκτήρια δήλωση του Ψυχρού Πολέμου εμφανίστηκε πρώτα στο Giga fm 105,4 | Ραδιοφωνικός Σταθμός | Ήπειρος | Ιωάννινα.

Έπειτα από επτά χρόνια δικτατορίας και πολιτικής οπισθοδρόμησης το χουντικό καθεστώς πέφτει στις 24 Ιουλίου 1974. Ένα χρόνο αργότερα οι πρωταίτιοι των αισχρών γεγονότων του Πολυτεχνείου έρχονται αντιμέτωποι με τη δικαιοσύνη για τις φρικαλέες πράξεις που οδήγησαν σε θάνατο περίπου 24 πολίτες. Στις 16 Οκτωβρίου 1975 άρχισε η δίκη των κατηγορούμενων για την αιματηρή καταστολή της εξέγερσης του Πολυτεχνείου το Νοέμβριο του 1973. Οι κατηγορούμενοι βρέθηκαν στο εδώλιο όχι μέσω κάποιας κυβερνητικής ενέργειας αλλά από μήνυση που κατέθεσαν πολίτες στις 5 Σεπτεμβρίου 1974, ενάμιση μήνα μετά την πτώση της δικτατορίας. Έπειτα ο Εισαγγελέας Πρωτοδικών, Δημήτριος Τσεβάς διενήργησε προανάκριση, το πόρισμα της οποίας παρέδωσε στις 14 Οκτωβρίου 1974 στον προϊστάμενο της Εισαγγελίας Αθηνών. Η υπόθεση παραπέμφθηκε προς εκδίκαση στο Πενταμελές Εφετείο Αθηνών.

Η δίκη του πολυτεχνείου 

Η δίκη ξεκίνησε στις 9 το πρωί της 16^ης Οκτωβρίου 1975 σε Αίθουσα των Γυναικείων Φυλακών Κορυδαλλού, για λόγους ασφαλείας. Πρόεδρος του δικαστηρίου ήταν ο εφέτης Ιωάννης Κουσουλός και εισαγγελέας της έδρας ο Νικόλαος Γανώσης. Κατηγορούμενοι για 24 φόνους και σωρεία εγκλημάτων, 32 στρατιωτικοί, αστυνομικοί και πολιτικοί μεταξύ των οποίων ο Γεώργιος Παπαδόπουλος και ο Δημήτριος Ιωαννίδης για ηθική αυτουργία.

Η ακροαματική διαδικασία κράτησε δυόμιση μήνες και από την αίθουσα πέρασαν 237 μάρτυρες κατηγορίας και 47 υπεράσπισης. Η απόφαση εκδόθηκε στις 30 Δεκεμβρίου 1975. Στη δίκη παρέστησαν 82 δικηγόροι είτε ως συνήγοροι υπεράσπισης (Γ. Αλφαντάκης, Α. Ανδρεουλάκος), είτε ως συνήγοροι πολιτικής αγωγής (Α. Λυκουρέζος, Ν. Κωνσταντόπουλος, Φ. Κουβέλης, Σπ. Φυτράκης κ.α.). 20 από τους κατηγορούμενους καταδικάστηκαν από ποινές φυλάκισης ως ισόβια κάθειρξη και 12 αθωώθηκαν.

Ο Δημήτρης Ιωαννίδης και ο Νικόλαος Ντερτιλής καταδικάσθηκαν σε ισόβια. Ο αρχηγός των Απριλιανών Γεώργιος Παπαδόπουλος που ήταν ηγέτης της χούντας τη στιγμή των γεγονότων του Πολυτεχνείου αμφισβήτησε με ένσταση την αρμοδιότητα του δικαστηρίου να κρίνει τις πράξεις του. Ισχυριστηκε ότι ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας (τίτλο που ο ίδιος είχε αποδώσει στον εαυτό του) ήταν «ανεύθυνος αρχών». Το δικαστήριο απέρριψε την ένστασή του λέγοντας ότι η κυβέρνηση είχε προέλθει μέσω πραξικοπήματος, επομένως ήταν παράνομη και δε γίνονται αποδεκτές οι διατάξεις περί «ανεύθυνου». Ονομαστικά καταδικάστηκαν οι: Δημήτρης Ιωαννίδης, Γεώργιος Παπαδόπουλος, Σπύρος Βαρνάβας, Νικόλαος Ντερτιλής, Κωνσταντίνος Μαυροειδής, Δημήτρης Ζαγοριαννάκος, Παντελής Καραγιάννης, Ιωάννης Λυμπέρης, Αθανάσιος Σταυράκης, Λουκάς Χριστολουκάς, Μιχαήλ Ρουφογάλης, Δημήτρης Κατσούλης, Βασίλειος Μπουκλάκος. Ακόμη οι Ιωάννης Καλύβας, Μιχαήλ Γουνέλας, Θρασύβουλος Γιοβάννης, Νικόλαος Ραφαηλάκης, Δημήτριος Πίμπας, Ηλίας Καραδήμας, Νικόλαος Νηστικάκης.

Το άρθρο Η δίκη του Πολυτεχνείου εμφανίστηκε πρώτα στο Giga fm 105,4 | Ραδιοφωνικός Σταθμός | Ήπειρος | Ιωάννινα.

Το Δόγμα Τρούμαν υπήρξε ουσιαστικά η εναρκτήρια δήλωση του Ψυχρού Πολέμου κι είχε ως αποτέλεσμα τη μεταβολή της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ σ’ αυτό που ο διπλωμάτης Τζορτζ Κέναν αποκάλεσε «Θεωρία της Ανάσχεσης».

Διακηρύσσει ότι οι ΗΠΑ θα υποστηρίξουν «τους ελεύθερους ανθρώπους που αντιστέκονται στην προσπάθεια υποταγής τους σε ένοπλες μειοψηφίες ή εξωτερικές πιέσεις». Ο αμερικανός πρόεδρος, Χάρι Τρούμαν, εννοούσε φυσικά ότι η εξαγγελία του ήταν η απάντηση στην αυξανόμενη κομουνιστικοποίηση της Ευρώπης και αφορούσε ειδικά τις προσπάθειες των κομουνιστικών κινημάτων να καταλάβουν την εξουσία στο Ιράν, την Τουρκία και την Ελλάδα.

Το άρθρο Σαν σήμερα: Το Δόγμα Τρούμαν εμφανίστηκε πρώτα στο Giga fm 105,4 | Ραδιοφωνικός Σταθμός | Ήπειρος | Ιωάννινα.

Γυναικεία εφημερίδα, το πρώτο φύλλο της οποίας κυκλοφόρησε στις 8 Μαρτίου 1887. Αρχικά ήταν εβδομαδιαία και από τις 25 Μαρτίου 1907 έγινε δεκαπενθήμερη. Ήταν η πρώτη εφημερίδα στον ελλαδικό χώρο, που γραφόταν αποκλειστικά από γυναίκες για γυναίκες.

Ψυχή της έκδοσης της εφημερίδας υπήρξε η ρεθυμνιώτισσα εκπαιδευτικός, δημοσιογράφος και πρωτοπόρος φεμινίστρια Καλλιρρόη Παρρέν, το γένος Σιγανού (1861-1940), που πλαισιωνόταν από γυναίκες του πνεύματος και της τέχνης. Στα πρώτα φύλλα υπέγραφε τα άρθρα της με ψευδώνυμο Εύα Πρενάρ. Η Εφημερίς των Κυριών στόχευε την πνευματική και κοινωνική ανύψωση της γυναίκας με την παροχή πλήρων δικαιωμάτων στην εκπαίδευση και την εργασία. Η Παρρέν πίστευε στην αυτοχειραφέτηση της γυναίκας: «Η Ελληνίς δύναται να αναλάβη τον της αναπτύξεως της αγώνα μόνη, μη προσδοκούσα εν τω σταδίω τούτω το παράπαν την συνδρομή του ανδρός διότι ούτος αδιαφορεί και εν τω εγωισμώ του εν μόνο βλέπει, εν επιθυμεί και θέλει, την δουλικήν της γυναικός υποταγήν εις τα νεύματά του», έγραφε στο πρώτο φύλλο της Εφημερίδας των Κυριών.

Το έντυπο υπήρξε ο πρόδρομος της φεμινιστικής κίνησης στην Ελλάδα και συνετέλεσε στη δημιουργία της πρώτης σοβαρής γυναικείας οργάνωσης των Ελληνίδων, με τη σύσταση της Ενώσεως των Ελληνίδων, η οποία δημιούργησε την πρώτη οικοκυρική και επαγγελματική σχολή στην Αθήνα. Από τις στήλες της εφημερίδας οι γυναίκες αρθρογράφοι απαιτούσαν, μεταξύ άλλων, να επιτραπεί η είσοδος των γυναικών στην τριτοβάθμια εκπαίδευση -αίτημα που θα ικανοποιηθεί σχετικά γρήγορα από τον Θεόδωρο Δηλιγιάννη- και να δοθεί ψήφος στις γυναίκες, που θα γίνει πραγματικότητα αρκετά αργότερα, στα μέσα του 20ου αιώνα. Στη δράση του περιοδικού οφείλεται η ίδρυση του Λυκείου των Ελληνίδων (1911) και των κοινωφελών ιδρυμάτων Άσυλον των Ανιάτων (1896) και Άσυλον της Αγίας Αικατερίνης (1893), με σκοπό «την παροχή ηθικής προστασίας και περιθάλψεως των υπηρετριών και εργατίδων, αίτινες στερούνται εργασίας και ευρίσκονται μακράν των γονέων και συγγενών των».

Τεκμήριο:

https://cdn.sansimera.gr/media/files/Efimeris_ton_Kyrion_8-3-1887.pdf

Το άρθρο Σαν σήμερα: Εφημερίς των Κυριών, η πρώτη ελληνική γυναικεία εφημερίδα εμφανίστηκε πρώτα στο Giga fm 105,4 | Ραδιοφωνικός Σταθμός | Ήπειρος | Ιωάννινα.

Τα Δωδεκάνησα (για την ακρίβεια είναι 14) ήταν από αρχαιοτάτων χρόνων δεμένα με τις τύχες του Ελληνισμού. Εν τούτοις, μόλις το 1947 ενσωματώθηκαν στο ελληνικό κράτος.

Εξαιτίας της γεωγραφικής τους θέσης δέχθηκαν καταστρεπτικές επιδρομές από τους Πέρσες, τους Σαρακηνούς, τους Βενετούς, τους Γενουάτες, τους Σταυροφόρους και τους Τούρκους (Σελτζούκους και Οθωμανούς). Από το 1309 περιήλθαν στην εξουσία των Ιωαννιτών Ιπποτών και έμειναν υπό την κυριαρχία τους έως το 1522, οπότε καταλήφθηκαν από τους Οθωμανούς Τούρκους. Με την έναρξη του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα του 1821, τα Δωδεκάνησα επαναστάτησαν, αλλά το 1830 επιστράφηκαν μαζί με τη Σάμο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, με αντάλλαγμα την Εύβοια, η οποία ενσωματώθηκε στο ελεύθερο ελληνικό κράτος.

Το άρθρο Σαν σήμερα: Προσάρτηση των Δωδεκανήσων στην Ελλάδα εμφανίστηκε πρώτα στο Giga fm 105,4 | Ραδιοφωνικός Σταθμός | Ήπειρος | Ιωάννινα.

Η Μελίνα Μερκούρη (Μαρία Αμαλία Μερκούρη) γεννήθηκε στις 18 Οκτωβρίου του 1920. Ήταν η αγαπημένη εγγονή του δημάρχου Αθηναίων Σπύρου Μερκούρη και κόρη του βουλευτή της ΕΔΑ και υπουργού Σταμάτη Μερκούρη.

Σπούδασε θέατρο στη Δραματική Σχολή του Εθνικού (1943-46) και έκανε το ντεμπούτο της στη σκηνή το 1944. Ως πρωταγωνίστρια καθιερώθηκε το 1949 με το ρόλο της Μπλανς από το έργο του Τένεσι Ουίλιαμς «Λεωφορείον ο Πόθος». Η πρώτη κινηματογραφική δουλειά της ήταν η ταινία του Μιχάλη Κακογιάννη “Στέλλα” (1955). Με το ρόλο, όμως, της Ίλια στην ταινία «Ποτέ την Κυριακή» (1960), αλλά και τη θεατρική μεταφορά του έργου στη Νέα Υόρκη, η Μελίνα Μερκούρη απέκτησε πλέον διεθνή φήμη.

Το άρθρο Σαν σήμερα: Έφυγε από την ζωή η Μελίνα Μερκούρη εμφανίστηκε πρώτα στο Giga fm 105,4 | Ραδιοφωνικός Σταθμός | Ήπειρος | Ιωάννινα.