Χρειάστηκαν αρκετές ημέρες, για να επεξεργαστώ αυτό, που σου συνέβη.

Να συγκεντρώσω τις σκέψεις μου και να της βάλω σε λογική σειρά, αφού πρώτα απαλλαγώ από τα συναισθήματα, που με κατέκλυσαν στο άκουσμα της δολοφονίας σου.

Δεν σε γνώρισα ποτέ και όμως η μορφή σου μοιάζει τόσο γνώριμη. Σε έχω δει σίγουρα σε δρόμους της Θεσσαλονίκης, όταν και εγώ σπούδαζα εκεί, να πηγαίνεις με ενθουσιασμό στο γήπεδο, με το κασκόλ της ομάδας σου τυλιγμένο στο λαιμό σου και ένα πλατύ χαμόγελο, καθώς τραγουδάς συνθήματα για εκείνη.

Σε έχω δει σε δικούς μου γνωστούς, οι οποίοι με πάθος υποστήριζαν μια ομάδα και για αυτήν, χάριν αστεϊσμού, πολλές φορές ήρθαν σε σύγκρουση με άλλους, που και εκείνοι υποστήριζαν την δική τους ομάδα.

Δεν είχα ποτέ τέτοιο πάθος για μια ομάδα, όμως πάντα αντιλαμβανόμουν το συναίσθημα, που μπορεί κάποιος να βιώσει, μόλις η ομάδα του βάλει ένα γκολ, ένα καλάθι και όταν κερδίσει ή χάσει έναν αγώνα. Δεν θα αντιληφθώ ποτέ όμως, πως αυτό το τόσο ωραίο συναίσθημα, οδηγεί κάποιον στον φόνο!

Δεν σε γνώρισα ποτέ, όπως και δεν πρόκειται, διότι πλέον δεν βρίσκεσαι εδώ. Στα 19 σου έτη και με τόσα πράγματα ακόμα να περιμένουν να τα ζήσεις, στερήθηκες την ίδια την ζωή και μαζί σου μια ολόκληρη κοινωνία τώρα παραμένει βουβή.

Πολλοί εξίσωσαν αυτό που συνέβη με νεανική παράκρουση. Άλλοι με ακραία βία και οπαδισμό, άλλοι με εκδίκηση και με ότι τέλος πάντων ταιριάζει στον καθένα. Όσες μέρες μου πήρε να βάλω σε τάξη τις σκέψεις αυτές, μου πέρασαν και εμένα όλα αυτά από το μυαλό. Δεν ήταν καθαρός συλλογισμός. Με συνεπήρε η θλίψη και η απογοήτευση, που για ακόμα μια φορά, ένας ακόμη θα συναντήσει όλους τους υπόλοιπους, που είπαμε “ας είναι ο τελευταίος που θα πεθάνει”. Δυστυχώς δεν θα είσαι ο τελευταίος.

Και αυτό γιατί στην κοινωνία αυτή σε δολοφόνησε η διαφορετικότητα. Ήσουν διαφορετικός σε 2 γειτονιές μιας πόλης. Ήσουν διαφορετικός σε 2 ομάδες, που εδρεύουν σε αυτή. Ήσουν διαφορετικός γιατί ήσουν κίτρινος και όχι λευκός, κόκκινος, μαύρος κλπ.

Ήσουν διαφορετικός σε τόσο μικρή κλίμακα. Σκέψου τώρα σε μια μεγαλύτερη. Σε μια ολόκληρη χώρα straight να δηλώνεις ομοφυλόφιλος. Σε μια χώρα χριστιανών να δηλώνεις άθεος ή αβέβαιος. Σε μια χώρα Ελλήνων να έχεις ξένη καταγωγή. Στην ίδια αυτή χώρα σαν άντρας να ζεις και σαν γυναίκα απλώς να επιβιώνεις. Σε μια χώρα αρτιμελών να είσαι ανάπηρος.

Σε μία κοινωνία εκμετάλλευσης και ατομισμού, να βοηθάς τους ανθρώπους και να τους αγαπάς. Σε μια κοινωνία αδικίας, να προσπαθείς να είσαι δίκαιος. 

Ήσουν διαφορετικός, ότι και αν σημαίνει αυτό. Διαφορετικός από τα δεδομένα, από αυτά που θέλει ο καθένας, αυτά που πιστεύει έκαστος, ότι είναι σωστά και δέοντα. Ήσουν όμως ίδιος με όλους. Με όποιον σε σκότωσε, με όποιον σε έκρινε και με όποιον κρίνει και απορρίπτει ανθρώπους, επειδή είναι διαφορετικοί.

Ήσουν όμως διαφορετικός, γιατί δεν έμοιαζες στην πραγματικότητα με κανέναν. Χωρούσες παντού και ταίριαζες σε όλα. Το χρώμα της ομάδας σου ήταν στην πραγματικότητα το δικό σου χρώμα. Η δική σου ταυτότητα και το δικό σου “γραμμένο” .

Ο καθένας μας έχει ένα χρώμα. Όχι όμως διαφορετικό από τα άλλα. Αλλά λίγο πιο όμοια, άλλα λίγο πιο θερμά, αλλά λίγο πιο ψυχρά. Το κάθε ξεχωριστό χρώμα δημιουργεί και τον πολιτισμό. Άνθρωποι διαφορετικοί και συγχρόνως ικανοί να συμβιώσουν σε ένα κοινό χώρο.

Αυτός ο κοινός χώρος δεν υφίσταται εδώ. Ο χώρος αυτός είναι στρατόπεδο. Αν διαφέρεις σε εκτελούν. Εν ψυχρώ και χωρίς δισταγμό. Χαλάς την πιάτσα και για αυτό περισσεύεις. Σε καταστρέφουν καθημερινά μέχρι να σε δολοφονήσουν. Το χρώμα σου είναι αρκετά έντονο για την υπόλοιπη παλέτα, η οποία συνήθως είναι άχρωμη.

Ο χώρος αυτός σήμερα είναι ζούγκλα. Άνθρωποι ζουν σε δέντρα και προσπαθούν να βγάλουν εσένα από το σπίτι σου. Είσαι εκτεθειμένος στον χώρο τους. Εκεί επιβιώνουν. Σε εποχές που οι άνθρωποι είχαν μόνο ένστικτα και μιλούσαν με κραυγές. 

Η δική σου κραυγή ηχεί μέρες στα αυτιά μου και ας μην την άκουσα ποτέ. Γιατί την ακούω κάθε μέρα από άλλους διαφορετικούς.

Την ακούω από μικρά παιδιά, που στο σχολείο είναι μόνα τους, επειδή είναι πιο ψηλά, πιο κοντά, πιο λεπτά, πιο χοντρά, είναι ξένα ή είναι περίεργα. Έτσι τους μαθαίνουν από το σπίτι. Δεν φτάινε εκείνα.

Την ακούω από αγόρια και κορίτσια, που ανακαλύπτουν, ότι δεν έχουν τις ίδιες σεξουαλικές προτιμήσεις και επιλέγουν να το αποκαλύψουν και για αυτό τιμωρούνται. Έτσι μας έμαθαν. Δεν χωράνε εδώ αυτά, εδώ είσαι Ελλάδα. Αυτά στην Αγγλία.

Την ακούω, όταν γυναίκες ζητούν τα αυτονόητα και για αυτό τιμωρούνται με περιφρόνηση, εμπαιγμό, βιασμό, θάνατο και καταστροφή. Έτσι μας έμαθαν. Η γυναίκα στην κουζίνα και ραμμένο το στόμα. Μιλάει ο άντρας.

Την ακούω, όταν κάποιος εναντιώνεται σε όσα θεωρούνται δεδομένα και επιλέγει να βάλει μπροστά τον άνθρωπο και για αυτό θεωρείται ψεύτης και προδότης. Μας έμαθαν έτσι. Θα καταγγείλεις τον γείτονα γιατί σου βρέχει την αυλή, όχι αν είναι εγκληματίας.

Την ακούω, όταν ανάπηροι προσπαθούν να περάσουν σε δρόμους και πεζοδρόμια και «σκοντάφτουν» σε παρκαρισμένα αυτοκίνητα και διαλυμένες δομές. Έτσι μας έμαθαν. “Έλα μωρέ ο ανάπηρος θα βγει έξω για βόλτα;”

Ακούω την κραυγή σου, όταν μιλάνε για πρόοδο, δημοκρατία, ισότητα, ελευθερία και όλες τις αξίες, ενώ στην πραγματικότητα όλα αυτά είναι κάλυμμα ενός βούρκου, που ζέχνει. 

Ήταν εκωφαντική, όταν για ακόμα μία φορά ήταν σημαντικότερη είδηση, ότι σε σκότωσε Αλβανός, παρά το γιατί ένας νέος 23 ετών έκανε κάτι τέτοιο.

Ακούω την κραυγή σου στον Γιακουμάκη, που επέλεξε να αυτοκτονήσει γιατί δεν ήθελε να προδώσει τους «φίλους» του, οι οποίοι ήθελαν να τον κάνουν άντρα. Στον Παύλο Φύσσα που έπεσε νεκρός, γιατί η ιδεολογία του δεν ταίριαζε στην νόρμα. Στις 19 γυναίκες που πέθαναν, γιατί έφεραν αντίρρηση σε όσα μας έμαθαν.

Στις γυναίκες και τα παιδιά που βιάζονται τώρα και δεν τους πιστεύουν, γιατί όσοι ξέραμε τόσο καιρό αποκλείεται, να έχουν κάνει τέτοια αίσχη.

Η κοινωνία αυτή δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί της. Είναι προϊόν άριας φυλής, η οποία είναι ανώτερη όλων. Δεν έχουν θέση σε αυτήν οι διαφορετικοί. Μα νομίζω αυτά δήλωνε ο Χίτλερ και κατόπιν δολοφονούσε ανθρώπους!

Και για όλα αυτά και πολλά άλλα τίθεται το εξής: Ποιος και με ποια ιδιότητα όρισε τι είναι το ορθό, ώστε να μας ενοχλεί ότι διαφέρει από αυτό; Υπάρχει εγχειρίδιο ή οδηγός; Εκεί κατέληξε ο συλλογισμός μου.

Ο καθένας έχει περιορισμένη παρουσία σε αυτόν τον κοινό χώρο. Ας κάνει, λοιπόν, αυτό που επιθυμεί και ας επιλέξει το «χρώμα» εκείνο, που του ταιριάζει, αλλά πάντα με σεβασμό για τα «χρώματα» των άλλων. 

Αγαπημένε μου Άλκη, ήσουν τόσο διαφορετικός μάλλον, που τους τρόμαξες. Σε αυτόν τον ωραίο κόσμο του αθλητισμού και της αλληλεγγύης, η απώλεια σου μοιάζει με εφιάλτη, του οποίου η ανάμνηση θα ναι πάντα οδυνηρή.

Έκανες όμως και ένα ακόμα καλό. Έφερες κοντά όλα τα «χρώματα». Και το πιο ωραίο σκηνικό χρωμάτων είναι ένα ουράνιο τόξο, μετά από μια τεράστια καταιγίδα. 

Αν όλοι οι «διαφορετικοί» παραμείνουν ενωμένοι, τότε όντως όσοι περισσεύουν από την κοινωνία, θα καταλάβουν ότι αυτοί είναι το πρόβλημα!

Το άρθρο Αγαπητέ Άλκη  εμφανίστηκε πρώτα στο Giga fm 105,4 | Ραδιοφωνικός Σταθμός | Ήπειρος | Ιωάννινα.

Η καθημερινότητα των τελευταίων ημερών απαντά σε δεκάδες εγκλήματα, με θύματα γυναίκες, οι οποίες δολοφονούνται, όχι από αγνώστους, αλλά από τους συντρόφους τους. Οι άνθρωποι με τους οποίους έχουν επιλέξει να πορεύονται σε κοινό βίο, είναι και εκείνοι, που στερούν από εκείνες την ζωή τους.

Τα εν λόγω εγκλήματα έχουν εγείρει σειρά αντιδράσεων, και όχι άδικα, με αποτέλεσμα κοινωνία και πολιτεία να βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα ζήτημα ιδιαίτερης φύσεως. Και η ιδιαίτερη φύση έγκειται στο γεγονός, ότι δεν πρόκειται για απλές δολοφονίες, οι οποίες θα ακολουθήσουν τον δρόμο της δικαιοσύνης.

Γιατί, λοιπόν, χρειαζόμαστε τον όρο «γυναικοκτονία»; Η έκφραση του συγκεκριμένου αιτήματος θεωρείται από αρκετούς παραλογισμός, υπερβολή, έξαρση του φεμινισμού κλπ., με αποτέλεσμα να υπάρχει σύγχυση. Η «γυναικοκτονία» δεν εκφράζει τίποτα από τα παραπάνω και σε καμία περίπτωση δεν πρέπει, να αποτελεί πεδίο σύγκρουσης απόψεων.

Ξεκινώντας από την τυπική διαδικασία, ο όρος «γυναικοκτονία» πρέπει, να αποτελέσει κεντρικό κορμό της ποινικής νομοθεσίας και του πλαισίου απονομής δικαιοσύνης. Με τον τρόπο αυτό η νομική κατοχύρωση αποδίδει την αξία και σημασία των εγκλημάτων κατά των γυναικών. Είναι όμως πολλοί περισσότεροι οι λόγοι και κυρίως πιο σημαντικοί! Διότι πριν τους «γυναικοκτόνους», μας έχουν δολοφονήσει ήδη άλλοι. Μας έχει σκοτώσει η οικογένεια, η κοινωνία, η εκπαίδευση, η εκκλησία, η εργασία, η δικαιοσύνη, εμείς οι ίδιες.

Για όλο αυτό το κύμα αντιδράσεων και αγανάκτησης, για όλα αυτά τα εγκλήματα πάθους, ζήλιας, υπεροχής και έμφυλης βίας, για όλες τις γυναίκες που δολοφονήθηκαν και για όσες ακόμα βιώνουν τη βία σε κάθε της μορφή και δεν μπορούν να ξεφύγουν, μας χρειάζεται η «γυναικοκτονία». Γιατί για κάθε γυναίκα που χάνεται, χάνεται και ένας ακόμη άνθρωπος.

« Η «γυναικοκτονία» »

Η γυναικοκτονία μας χρειάζεται:

Για όλες όσες έχασαν την ζωή τους άδικα
Για τις γυναίκες που καταπιέζονται σε σχέσεις και γάμους
Για εκείνες που δεν μιλούν, για να προστατεύσουν τα παιδία τους
Για εκείνες που δεν μιλούν, γιατί η αγάπη και η αφοσίωση τους είναι ακόμα τεράστιες
Για αυτές που φοβούνται τον θύτη τους
Για τους φόνους, τους βιασμούς, την κακοποίηση
Για την ευτυχία και τα όνειρα, που κατέληξαν σε εφιάλτη

Για τις οικογένειες που μαθαίνουν στα αγόρια τους να είναι δυνατά και ότι το κλάμα και τα αισθήματα είναι αδυναμία
Για τους άντρες που έμαθαν, ότι μπορούν να έχουν, ότι επιθυμούν την στιγμή, που το ζητήσουν
Για τις οικογένειες που μεγαλώνουν τα κορίτσια τους με λάθος τρόπο.
Όμορφα, έξυπνα, με τρόπους και κυρίως μηδενική άρνηση σε ότι τους επιβάλλεται, χωρίς λόγο ή κρίση, γοητευτικές, γεμάτες σαγήνη και κυρίως αδύναμες μπροστά στον ισχυρό άνδρα. Σε κάθε άνδρα!

Για τις κοινωνίες που άργησαν να τις βάλουν στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, να τους δώσουν δικαίωμα ψήφου, να τους επιτρέψουν να εργαστούν, να βγουν, να κοινωνικοποιηθούν.

Που τις έμαθαν να είναι απλά νοικοκυρές, μητέρες, σύζυγοι και αν αποτύχουν σε αυτά ή επιθυμούν άλλα τότε είναι άχρηστες και έκφυλες.

Που έπλασαν ιστορίες φιλίας και αγάπης βγαλμένες από παραμύθια, ενώ το αντίθετο φύλο έμαθε να είναι το τέρας αυτού του παραμυθιού.

Για τα αγόρια και τα κορίτσια που από μικρά γνωρίζουν την διάκριση ως μειονέκτημα και όχι ως την ομορφιά της εξέλιξης.

Για όλους εμάς που από νωρίς λέμε στα μωρά μας όταν είναι κορίτσια «πόσο όμορφα είναι και πόσο όμορφα ρούχα φοράνε» ενώ όταν είναι αγόρια «πόσο δυνατά, έξυπνα και γρήγορα».

Για όλους μας που μάθαμε στη διάκριση και δεν την εκμεταλλευτήκαμε.

Γιατί πέρα από γυναίκες είμαστε πρωτίστως άνθρωποι. Και μας δολοφονούν καθημερινά άλλοι άνθρωποι, πολύ πριν προλάβουν οι άντρες «γυναικοκτόνοι».

Για τις χαλασμένες σχέσεις, για τα λάθος πρότυπα, για την μηδενική ποιότητα, για την μη προσπάθεια για λύση, για όλα όσα θεωρούμε καθημερινότητα.

Θέλουμε δικαιοσύνη για τις Ζωή Γαρμανή, Κική Κούσογλου, Παναγιώτα Μαζαράκη, Τάνια Χαριτοπούλου, Ζωή Δαλακλίδου, Τζούλι Μαρί Σκαλί, Άννα Νικολάου, Κατερίνα Μελάκη, Ανθή Λινάρδου, Ελευθερία Αγραφιώτου, Ελένη Τοπαλούδη, Κωνσταντίνα Τσάπα, Susan Eaton, Κάρολαϊν Κράουτς, Γαρυφαλλιά Ψαράκου, Μαρία Τζανέτου, Μαριάννα Μυγδανάλευρου, Αδαμαντία Καρκαλή, Πολυξένη Μπέρδου, Λέλα Μαυρομάτη, Ανίσα.

Βιάστηκαν, θάφτηκαν, κάηκαν, σφαγιάστηκαν, ξυλοκοπήθηκαν, πνίγηκαν, πέθαναν για ζήλια, μυστικά και κυρίως θιγμένους ανδρισμούς, που δεν δέχθηκαν τον χωρισμό.

Θέλουμε ασφάλεια και δικαιοσύνη για τις επόμενες. Οι γυναίκες είναι άνθρωποι, δεν είναι αδύναμες, δεν είναι άβουλες. Εάν δεν φτιάχνει κάτι, μπορεί να χαλάσει. Δεν χρειάζεται να διαλυθεί! Θέλουμε πολλά περισσότερα από αυτά.

Και όταν λέω θέλουμε, εννοώ οι άνθρωποι και όχι απλά οι γυναίκες. Είναι τερατώδες να μην ζητάμε όλοι δικαιοσύνη!

Το άρθρο Γιατί χρειαζόμαστε τον όρο «γυναικοκτονία»; εμφανίστηκε πρώτα στο Giga fm 105,4 | Ραδιοφωνικός Σταθμός | Ήπειρος | Ιωάννινα.

Υπήρξαμε μάρτυρες σήμερα σε ένα έγκλημα τραγικών εικόνων, με τον γνωστό δημοσιογράφο Γιώργο Καραϊβάζ να πέφτει νεκρός από πυρά εγκληματιών έξω από το σπίτι του. Απορία, ταραχή, φόβος και σειρά αισθημάτων συνιστούν μια υπόθεση, που κατά την γνώμη μου δεν είναι ούτε τυχαία ούτε απλή.

Το πρώτο τρίμηνο του 2021 αποκαλυφθήκαν «σημεία και τέρατα» για πάρα πολλές υποθέσεις, καθώς και σκάνδαλα με εμπλεκόμενους και μη. Γνωστά πρόσωπα του χώρου του θεάματος και του αθλητισμού, άνθρωποι με υψηλά ιστάμενες θέσεις και κυρίως υπόνοιες και υποψίες για διαπλοκή και «πολιτική μαφία».

Συλλογιζόμενοι τις διαδοχικές αυτές αποκαλύψεις, παράλληλα με την αύξηση της εγκληματικότητας, των υποθέσεων, οι οποίες υπάγονται στην δικαιοσύνη και με κορυφαίο την δολοφονία του δημοσιογράφου σήμερα, μάλλον δεν είναι και τόσο ξεκάθαρο το ζήτημα.

«Η δολοφονία»

Χωρίς να χρειαστεί ιδιαίτερη μελέτη ή πληροφορίες θεωρώ, ότι ο καθένας αναλογίζεται την σοβαρότητα του ζητήματος. Ο γνωστός δημοσιογράφος, ο οποίος ασχολούταν χρόνια με το αστυνομικό ρεπορτάζ και στελέχωνε την εκπομπή της Ζήνας Κουτσελίνη, μάλλον βρισκόταν πολύ κοντά σε ανακαλύψεις και θεωρήθηκε επικίνδυνος. Σκοτώνεται προμελετημένα, με σιγαστήρες στα όπλα, μεθοδευμένη μετακίνηση, μπροστά στο σπίτι του, στο οποίο βρίσκεται η οικογένειά του. Ακόμα και η ώρα του φόνου έχει σημασία. Δεν είναι βράδυ, όπου κανείς δεν κυκλοφορεί και δεν θα δει.

Γίνεται μεσημέρι, υπό το φως του ήλιου, γρήγορα και σχεδόν αθόρυβα. Θα γίνει αντιληπτό σύντομα και από πολλούς. Δεν είναι απλή δολοφονία. Είναι εκδίκηση, εκφοβισμός, προειδοποίηση και «μαφιόζικη βεντέτα». Όσοι λάβουν το μήνυμα, γνωρίζουν ότι θα έχουν την ίδια τύχη. Ίσως και χειρότερη.

«Τι ανακάλυψε;»

Τι μπορεί όμως να ανακάλυψε, ώστε να κείτεται νεκρός την στιγμή, που μιλάμε; Ενδεχομένως δεν θα μάθουμε ποτέ, μιας και οι νεκροί παίρνουν μαζί τους τα πάντα. Αυτό που θα μάθουμε όμως είναι, ότι πιο πολύ από όλα φοβίζει η αλήθεια. Μια λέξη, που κουβαλάει επάνω της το σημαίνον της ανθρώπινης ύπαρξης. Κάθε κακοτοπιά και απόκρυφη ενέργεια, υπό το φως της αποκτά άλλο νόημα. Ο καθένας από εμάς φέρει και την δική του αλήθεια.

Ορισμένοι την έχουν βρει μέσα τους, άλλοι την αναζητούν κάπου αλλού. Κάποιοι δεν θα την βρουν ποτέ. Στην συγκεκριμένη περίπτωση, όσο και αν αποστρέφουμε το βλέμμα, η αλήθεια είναι μια. Ένας άνθρωπος πέθανε γιατί έψαξε τόσο πολύ την αλήθεια και την βρήκε για να πεθάνει για αυτή. Δεν θα μάθουμε ποτέ τι συνέβη και αν γίνει, σίγουρα δεν θα αλλάξει το αποτέλεσμα.

Το σίγουρο όμως είναι ένα. Όσες φορές και αν σκοτώσουμε την αλήθεια, εκείνη θα βρίσκει τον τρόπο να αποκαλυφθεί. Και αν σήμερα ο κύριος Καραϊβάζ πέθανε για χάρη της, όλοι οι υπόλοιποι οφείλουμε να ψάξουμε την αιτία και τους ενόχους. Αν αναρωτηθούμε πόσες φορές θα πεθάνει η αλήθεια, η απάντηση είναι η εξής: Η αλήθεια θα πεθάνει μόνο όταν πάψουμε να την αναζητούμε. Για τον κύριο Καραϊβάζ και για όλους όσοι «χάθηκαν» άδικα, προκειμένου κίβδηλοι και ποταποί, να παραμείνουν στο απυρόβλητο της ενοχής τους, η ώρα πλησιάζει. Και η αλήθεια είναι πολύ άργησε!

Το άρθρο Πόσες φορές θα πεθάνει η αλήθεια; εμφανίστηκε πρώτα στο Giga fm 105,4 | Ραδιοφωνικός Σταθμός | Ήπειρος | Ιωάννινα.