«Η ψήφος είναι πιο δυνατή από τη σφαίρα. Με τη σφαίρα μπορεί να σκοτώσεις τον εχθρό σου. Με την ψήφο μπορεί να σκοτώσεις το μέλλον των παιδιών σου».

Αβραάμ Λίνκολν

28/02/2023

Η χώρα θορυβείται στο άκουσμα της είδησης για την σύγκρουση δύο τρένων. Η εξέλιξη της ιστορίας γνωστή στους πάντες με τραγικές φιγούρες τους συγγενείς των 57 νεκρών θυμάτων και τους επιζώντες και τραυματίες μιας τραγωδίας, η οποία συγκλόνισε την κοινή γνώμη. Η ανάμνηση του γεγονότος είναι μέχρι και σήμερα, ένα βάρος μεγάλο.

Για κάποιους δεν ξεχνιέται και ούτε πρόκειται να ξεχαστεί και είναι βαρύ και ασήκωτο να το αντέξει, οποιαδήποτε πλάτη.

Όσο πλησιάζουν οι μέρες για την συμπλήρωση ενός χρόνου από την τραγική δολοφονία 57 συνανθρώπων μας, όλο και πιο έντονα μας κατακλύζουν συναισθήματα θυμού, οργής, θλίψης και αγανάκτησης, γιατί ένα χρόνο μετά κανένας δεν έχει αναλάβει την ευθύνη.

Παρακολουθούμε εδώ και μέρες τον αγώνα των ανθρώπων, οι οποίοι έπρεπε να αγωνιστούν για τις δικές τους ψυχές τους, οι οποίες πρόκειται να αντιμετωπίσουν τον μεγαλύτερο πόνο ενός ανθρώπου, εκείνου της απώλειας. Μιας απώλειας ανυπόφορης και σχεδόν καταστροφικής για το ανθρώπινο μυαλό, μιας και ατροφεί μέρα με τη μέρα την ανθρώπινη συνείδηση. Και εκείνοι κάνουν παύση του πόνου, για τον Γολγοθά της δικαίωσης.

Ένα χρόνο μετά και το μόνο, που βλέπουμε είναι να ξετυλίγεται μπροστά μας όλο το φάσμα της εθνικής αθλιότητας και ξεπεσμού. Βλέπουμε ανθρώπους, που έπρεπε να μείνουν σπίτι και να ηρεμήσουν, όσο αυτό γίνεται, να υψώνουν το ανάστημα τους απέναντι στο σαθρό σύστημα της δικαιοσύνης και της διαφάνειας, οι οποίες δεν υφίστανται στη χώρα αυτή.

Κάνουν τα πάντα για να ακουστεί η φωνή των 57 μας συνανθρώπων, οι οποίοι θα ήταν σήμερα κάπου στη χώρα αυτή και θα απολάμβαναν το προνόμιο της ζωής, το οποίο κάποιοι θεώρησαν, ως νέες Μοίρες, πως μπορούν να κόβουν, όποτε επιθυμούν. Επειδή απλά δεν τους νοιάζει.

Οι περιγραφές των επιζώντων αποκαρδιωτικές. Ένα τρένο διαλυμένο μόλις λίγες στιγμές πριν τον τερματικό του σταθμό, τερματίζει τις ζωές και το μέλλον μιας ολόκληρης κοινωνίας, μιας ολόκληρης γενιάς νέων. Νέων με στόχους, όραμα, όρεξη για ζωή και σπουδές, ανυποψίαστων συμπολιτών μας, που για μια στιγμή κοιτούσαν τα λεπτά για να φτάσουν σπίτι και που κανείς τους δεν γύρισε ποτέ.

Και όσοι γύρισαν, δεν θα είναι ποτέ ξανά οι ίδιοι.

Καθημερινά μας βομβαρδίζουν με φωνές παράφωνες, οι οποίες δηλητηριάζουν την κοινή γνώμη, την ναρκώνουν και την μετατρέπουν σε φερέφωνο συγκάλυψης και μεταφοράς της ευθύνης. 

Φιμώνουν τον αγώνα 57 οικογενειών και όσων επιθυμούν να βοηθήσουν. Οι κάτοχοι των μέσων, επιλέγουν διαρκώς να αναπαράγουν ειδήσεις και νέα, για να θρέψουν την δίψα ορισμένων για υπεκφυγές και άρνηση.

Όπως είναι οι απόψεις και τα τραγούδια των επωνύμων, όπως είναι το ψήφισμα για τον γάμο των ομοφυλοφίλων, όπως είναι όλες εκείνες οι ειδήσεις, που εξισώσουν τη δικαιοσύνη με ένα μηδενικό IQ.

Για όσους ακόμα κρατούν κλειστή την τηλεόραση, ο αγώνας μόλις άρχισε. Δεν έχει τελειώσει καν.

Στα δικά μου αυτιά ηχούν ουρλιαχτά, κλάματα και μοιρολόγια. Ηχεί η μητέρα της Κλαούντια, που αντί να την βλέπει κάθε μέρα στο δωμάτιο της, στο τραπέζι της και στο σπίτι της, πηγαίνει κάθε μέρα στον τόπο του εγκλήματος να φροντίζει το δεντράκι της και το καρφί της. Να της θυμίζει πάντα, πως εκεί το παιδί της έζησε τα τελευταία του λεπτά.

Στα μάτια μου περνάνε οι λέξεις της οικογένειας των τριών κοριτσιών, που αντί για δέντρο, τα Χριστούγεννα στόλισαν τρία μνήματα και μας ζητούσαν, σχεδόν σαν χάρη, να στολίσουμε και εμείς τα δικά μας δέντρα , με ένα στολίδι για τα στολίδια τους. Πως να γιορτάσει κανείς μετά;

Βλέπω διαρκώς την κα Καρυστιανού και τους υπόλοιπους γονείς και συγγενείς και επιζώντες να αγωνίζονται, να αντιστέκονται στο κατεστημένο και την σάπια δομή της κοινωνίας μας, να δίνουν την πονεμένη ψυχή τους για να δικαιώσουν τα παιδιά τους, που έφυγαν άδικα. Τους βλέπω και τους ακούω όλους. Κλείνω τα αυτιά και τα μάτια σε όσους προσπαθούν, να μας αποπροσανατολίσουν.

Σε κάποιους κατάφεραν να τραβήξουν την προσοχή. Είναι, όμως και αυτοί, που αποτελούν μέρος του προβλήματος. Ψήφισαν τους ίδιους και τους ίδιους, έδωσαν στον κ. Καραμανλή το δικαίωμα, να παραμένει αλώβητος και με έπαρση να μας εμπαίζει όλους, σαν ένας μικρός Θεός σε κάποιο βάθρο. Μάλλον σε κάποιο βόθρο.

Είναι οι ίδιοι, που διαδήλωσαν με τις οικογένειες τους και τα μικρά τους παιδιά, με έναν σταυρό στο χέρι για το ψήφισμα, που τάραξε την δήθεν προχωρημένη και αμόλυντη κοινωνία μας, που δεν τα σηκώνει αυτά και όταν τους παρακαλούν 57 συνάνθρωποι τους να βοηθήσουν, εκείνοι προχωρούν την ζωή τους, γιατί πολύ απλά τα δικά τους παιδιά, δεν μπήκαν ποτέ στα τρένα, κοιμούνται το βράδυ σπίτι.

Ο σταυρός στο χέρι τους είναι μαχαίρι.

Οικτίρω αυτή την κοινωνία με αυτούς τους ανθρώπους. Τυμβωρύχοι και ανελέητα αρπακτικά, δήθεν προστάτες του παρελθόντος και της κληρονομίας. Στην Αρχαία Ελλάδα τους νεκρούς, τους τιμούσαν για 3,4 και 7 μέρες και σταματούσαν ολόκληρους πολέμους, ως δείγμα σεβασμού και ιερού καθήκοντος. Εδώ ούτε ιερό, ούτε όσιο.

Εδώ ήταν αρκετές  3 μέρες εθνικού πένθους και 6 μέρες για να μπαζώσουν όλες τις αποδείξεις της ενοχής τους.

Η κυρία Καρυστιανού διερωτάται αν αυτή είναι η χώρα της, η χώρα μας. Η χώρα μας Ελλάδα, γένους θηλυκού μας πρόσφερε απλόχερα, όσα χρειαζόμαστε, για να ζήσουμε. Όλοι εμείς καταντήσαμε τον λαμπερό της ήλιο, σε μια διαρκή βροχή, κάτω από την οποία, όσοι έχουν ευθύνες, διαρκώς ξεπλένουν την ενοχή τους.

Κάποιοι δεν σταματούν να αγωνίζονται. Τους θαυμάζω όλους και πιστεύω πως αρκετοί συμπολίτες μας, είναι μαζί τους.

Ανέφερα προηγουμένως, όλα όσα αναπαράγονται διαρκώς στο μυαλό μου. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την εικόνα του 3χρονου Χρήστου. Ένα μωρό, που κοιτάζει στοργικά τη φωτογραφία της μαμάς του, ότι απέμεινε για να διατηρήσει τη μνήμη της στο παιδικό του μυαλό, που ευτυχώς δεν κατανόησε το έγκλημα, που διαπράχθηκε. Ευτυχώς γιατί ίσως σωθεί η παιδικότητα του.

Στα Τέμπη έσπασε ο κύκλος της φύσης. Μάνες έχασαν παιδιά, και μικρά παιδιά έμειναν χωρίς μάνες. Και για αυτό δεν υπάρχει συγχώρεση. Υπάρχει η αλήθεια και δεν είναι η ελπίδα, που θα πεθάνει τελευταία. Ελπίδα υπάρχει και η αλήθεια θα λάμψει.

Θα κλείσω με το ρητό του Αβραάμ Λίνκολν. Η ψήφος σκοτώνει. Στα χέρια μας πήραμε το μέλλον των παιδιών μας και σκοτώθηκαν τα παιδιά κάποιων άλλων. Στα συντρίμμια των Τεμπών θα βρούμε τη συντριβή του ανθρώπου.

Αν αυτό το βάρος, αφήνει κάποιους να κοιμούνται τα βράδια, τότε απέτυχε όλη η κοινωνία. 

Αποτύχαμε όλοι.

57 καρφιά, λοιπόν, και ένα σφυρί. 57 καρφιά βαθιά μέσα στη γη, που ποτίστηκε με στάχτη και αίμα.

57 ψυχές τριγυρίζουν ακόμα εκεί, ψάχνοντας το τρένο, που θα τους πάει σπίτι τους. 

Ένα σφυρί στα χέρια ενός δικαστή, στα χέρια όλων μας.

Δικαίωση μια!

57 φορές ισόβια!

Το άρθρο 57 καρφιά και ένα σφυρί εμφανίστηκε πρώτα στο Giga fm 105,4 | Ραδιοφωνικός Σταθμός | Ήπειρος | Ιωάννινα.

Με φρίκη γίναμε μάρτυρες της κτηνωδίας, που έλαβε χώρα στο εργοστάσιο στο Κερατσίνι. Βαμμένο κόκκινο κι ας μην υπήρξε σταγόνα αίματος. Βουβό κι ας υπάρχει πλήθος κόσμου σε αυτό. Σκοτεινό και ας το λούζει το φως της ημέρας. Νεκροταφείο συνειδήσεων και ψυχών και ας υπάρχουν εκεί ζωντανοί.

Τα πλάνα έμοιαζαν ατελείωτα και ας κάλυπταν 70 λεπτά. 70 λεπτά αργά και βασανιστικά, απάνθρωπα, ντροπιαστικά. Μου ταλανίζουν το είναι σε κάθε θέαση ή άκουσμα. Ένα παιδί. Ένα μικρό παιδί 8 ετών. Ένα κοριτσάκι που υπήρξα και εγώ κάποτε, που όλοι μας ξέρουμε. Μία Όλγα της διπλανής πόρτας, του δημοτικού σχολείου, του πάρκου, της οικογένειας. Της οικογένειας Ρομά.

Αυτή είναι η είδηση που μέτρησε. Γιατί ένα κορίτσι Ρομά, γιατί ένα γυφτάκι τολμά να παίζει στο πλήρως ακατάλληλο εργοστάσιο μας και να μας κάνει να φαινόμαστε τέρατα; Γιατί τέρατα; Επειδή δεν την απομακρύναμε από την πόρτα; Επειδή δεν την προφυλάξαμε ως ενήλικες; Επειδή την αφήσαμε να συνθλιβεί από την πόρτα; Γιατί είμαστε τέρατα; Γιατί είναι τέρατα; Είναι τέρατα.

Αυτά που στα παραμύθια προσφέρουν ένα μακάβριο τέλος και κερδίζουν τον ήρωα. Εδώ όμως δεν υπήρχε κανένας ήρωας και κανένα παραμύθι. Εδώ υπάρχει δολοφονία. Και για αυτήν αρκούσε 1 λεπτό ανάμεσα στα 70 για να έχει ένα πιο αίσιο τέλος η ιστορία από αυτό, που εν τέλει είχε.

Αρκούσε λίγη ανθρωπιά από αυτήν, που έχει μείνει στην άκρη για πολλούς, για να πάρει κάποιος αγκαλιά αυτό το παιδί και να το κρατήσει σφιχτά, πριν προλάβει η ανάσα του να σφιχτεί από την τεράστια πόρτα. Πολυτέλειες για την εποχή που ζούμε.

Και αν δεν αφορά την δική μας ύπαρξη, οτιδήποτε άλλο ας θεωρηθεί έρμαιο και ας χαθεί. Όπως χάθηκε και η ζωή της Όλγας. Μόνο που η Όλγα σήκωσε μεγάλο φορτίο φεύγοντας και άφησε ένα εξίσου μεγάλο βάρος πίσω της. Και για όλα αυτά της οφείλουμε μια συγγνώμη.

«Μικρή μου Όλγα, συγγνώμη.»

Συγγνώμη που δεν πρόλαβες να μεγαλώσεις, να πας σχολείο, να παίξεις, να ζήσεις και να υπάρξεις.
Συγγνώμη που έζησες σε μια κοινωνία, η οποία ακόμα και μπροστά στην αθώα σου όψη και ψυχή δεν δίστασε να δείξει την σαπίλα, που την κυριεύει.
Συγγνώμη που ο ρατσισμός και η κακία έχουν ποτίσει τόσο την κοινωνία αυτή, ώστε ακόμη και ο θάνατος σου «δικαιολογείται» από την καταγωγή σου.
Συγγνώμη που στάθηκες πιο γενναία από τους ενήλικες και για τόσα λεπτά πάλευες μόνη σου.
Συγγνώμη που δεν βρέθηκε κάποιος να παίξει μαζί σου στην πόρτα και να σου δείξει ότι η παιδικότητα σου πολλές φορές μπορεί να σε φέρει σε κίνδυνο.
Συγγνώμη που ο κίνδυνος αυτός ήταν χειρότερος από την πόρτα, που σε πλάκωσε.

Συγγνώμη που για τόση ώρα ήσουν μόνη σου, που το σώμα και το μυαλό σου υπέφεραν και δεν άντεξαν.
Συγγνώμη εάν αναγνώριζες κίνηση δίπλα σου από όσους σε έβλεπαν τόση ώρα και δεν έκαναν απολύτως τίποτα για να σε σώσουν.
Συγγνώμη για το τόσο αθώο παιχνίδι σου, που μπορεί να νομίζεις, ότι ήταν ένα λάθος.
Συγγνώμη γιατί χρειάστηκε η πόρτα αυτή να πέσει δύο φορές επάνω σου.
Συγγνώμη για το πόδι που σε κλώτσησε, όσο εσύ μπορεί ακόμα να το αισθανόσουν.
Συγγνώμη που η τελευταία σου εικόνα δεν έμοιαζε με το παιχνίδι, που φαντάστηκες όταν μπήκες στο εργοστάσιο.

Συγγνώμη για όλους εμάς που ακόμα επιτρέπουμε να συμβεί κάτι τέτοιο.
Συγγνώμη για την κακή εκπαίδευση, για την απάθεια, για τον φόβο, για την κοινωνία αυτή που καυχιέται την πρόοδο της και σε κάθε της βήμα μοιάζει με χαρτόκουτο.
Συγγνώμη που έπρεπε και εσύ να χαθείς για να έρθουν στην επιφάνεια όλα αυτά και να ξανά καλυφθούν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Και αυτό γιατί;

Δεν ήσουν σαν αυτούς μικρή μου Όλγα. Όποιος δεν είναι, εδώ υποφέρει.

Και αν οι ενήλικες έχουν κρίση και μπορούν να κατηγορηθούν, τότε ας προχωρήσουμε ένα βήμα τον συλλογισμό.

Όλγα μου συγγνώμη που οι άνθρωποι αυτοί σε είδαν με πλήρη κατανόηση του τι σου συμβαίνει και κοίταξαν να γλιτώσουν οι ίδιοι.
Συγγνώμη που δεν βρέθηκε κάποιος να δώσει κλωτσιά σε εκείνον, που σε άγγιξε με το πόδι του.
Συγγνώμη που προσπαθούσαν να σωθούν από τις ευθύνες τους, ενώ δεν προσπάθησαν να σε σώσουν από βέβαιο και φρικαλέο θάνατο.

Συγγνώμη που είναι αυτοί, που είναι. Είναι αναρίθμητοι. Εκπρόσωποι και δείγματα αυτής της κοινωνίας. Η ύλη τους και το πνεύμα τους έχουν διαφθαρεί από τα «καλομεταφρασμένα πρότυπα» της κοινωνίας αυτής. Διαδέχονται γενιές και στην πορεία τους μετασχηματίζονται. Δεν τους σταματάει κανείς.

Συγγνώμη που δεν θα το καταλάβεις και παράλληλα ευτυχώς. Ευτυχώς που δεν πρόλαβες να γνωρίσεις αυτήν την ανθρωπότητα. Γιατί δεν υπάρχει.

«Έφυγε» μαζί σου και με την ανθρωπιά, που δεν σου έδειξαν. Την πήρες όλη μαζί σου. Φύλαξε λίγη για όσους ακόμη την ψάχνουμε. Γιατί δεν μπόρεσε ούτε ένα παιδί να «ξεσκεπάσει« τα τέρατα. Είναι ενδεδυμένα με πολύ σωστό τρόπο! Και δεν βρίσκονται μόνο μέσα στο εργοστάσιο.

Και πάλι συγγνώμη!

Το άρθρο Μικρή μου Όλγα, συγγνώμη! εμφανίστηκε πρώτα στο Giga fm 105,4 | Ραδιοφωνικός Σταθμός | Ήπειρος | Ιωάννινα.

Όπως είχε αναφέρει και στους αστυνομικούς, μετά τη σύλληψή του, δεν άντεξε την απόρριψη από την 20χρονη σπουδάστρια και αυτός ήταν ο λόγος που τον οδήγησε στο αποτρόπαιο έγκλημα.Για τη μεταγωγή του στις φυλακές,έχουν ληφθεί δρακόντεια μέτρα ασφαλείας, εξαιτίας των έντονων αντιδράσεων που έχει ξεσηκώσει η δολοφονία της άτυχης νεαρής.

Το άρθρο Απολογήθηκε στον ανακριτή ο 25χρονος κτηνοτρόφος που σκότωσε την 20χρονη φοιτήτρια εμφανίστηκε πρώτα στο Giga fm 105,4 | Ραδιοφωνικός Σταθμός | Ήπειρος | Ιωάννινα.

Το άρθρο Προθεσμία να απολογηθεί για το έγκλημα στους Φιλιάτες ζήτησε ο δράστης εμφανίστηκε πρώτα στο Giga fm 105,4 | Ραδιοφωνικός Σταθμός | Ήπειρος | Ιωάννινα.