«Η ψήφος είναι πιο δυνατή από τη σφαίρα. Με τη σφαίρα μπορεί να σκοτώσεις τον εχθρό σου. Με την ψήφο μπορεί να σκοτώσεις το μέλλον των παιδιών σου».

Αβραάμ Λίνκολν

28/02/2023

Η χώρα θορυβείται στο άκουσμα της είδησης για την σύγκρουση δύο τρένων. Η εξέλιξη της ιστορίας γνωστή στους πάντες με τραγικές φιγούρες τους συγγενείς των 57 νεκρών θυμάτων και τους επιζώντες και τραυματίες μιας τραγωδίας, η οποία συγκλόνισε την κοινή γνώμη. Η ανάμνηση του γεγονότος είναι μέχρι και σήμερα, ένα βάρος μεγάλο.

Για κάποιους δεν ξεχνιέται και ούτε πρόκειται να ξεχαστεί και είναι βαρύ και ασήκωτο να το αντέξει, οποιαδήποτε πλάτη.

Όσο πλησιάζουν οι μέρες για την συμπλήρωση ενός χρόνου από την τραγική δολοφονία 57 συνανθρώπων μας, όλο και πιο έντονα μας κατακλύζουν συναισθήματα θυμού, οργής, θλίψης και αγανάκτησης, γιατί ένα χρόνο μετά κανένας δεν έχει αναλάβει την ευθύνη.

Παρακολουθούμε εδώ και μέρες τον αγώνα των ανθρώπων, οι οποίοι έπρεπε να αγωνιστούν για τις δικές τους ψυχές τους, οι οποίες πρόκειται να αντιμετωπίσουν τον μεγαλύτερο πόνο ενός ανθρώπου, εκείνου της απώλειας. Μιας απώλειας ανυπόφορης και σχεδόν καταστροφικής για το ανθρώπινο μυαλό, μιας και ατροφεί μέρα με τη μέρα την ανθρώπινη συνείδηση. Και εκείνοι κάνουν παύση του πόνου, για τον Γολγοθά της δικαίωσης.

Ένα χρόνο μετά και το μόνο, που βλέπουμε είναι να ξετυλίγεται μπροστά μας όλο το φάσμα της εθνικής αθλιότητας και ξεπεσμού. Βλέπουμε ανθρώπους, που έπρεπε να μείνουν σπίτι και να ηρεμήσουν, όσο αυτό γίνεται, να υψώνουν το ανάστημα τους απέναντι στο σαθρό σύστημα της δικαιοσύνης και της διαφάνειας, οι οποίες δεν υφίστανται στη χώρα αυτή.

Κάνουν τα πάντα για να ακουστεί η φωνή των 57 μας συνανθρώπων, οι οποίοι θα ήταν σήμερα κάπου στη χώρα αυτή και θα απολάμβαναν το προνόμιο της ζωής, το οποίο κάποιοι θεώρησαν, ως νέες Μοίρες, πως μπορούν να κόβουν, όποτε επιθυμούν. Επειδή απλά δεν τους νοιάζει.

Οι περιγραφές των επιζώντων αποκαρδιωτικές. Ένα τρένο διαλυμένο μόλις λίγες στιγμές πριν τον τερματικό του σταθμό, τερματίζει τις ζωές και το μέλλον μιας ολόκληρης κοινωνίας, μιας ολόκληρης γενιάς νέων. Νέων με στόχους, όραμα, όρεξη για ζωή και σπουδές, ανυποψίαστων συμπολιτών μας, που για μια στιγμή κοιτούσαν τα λεπτά για να φτάσουν σπίτι και που κανείς τους δεν γύρισε ποτέ.

Και όσοι γύρισαν, δεν θα είναι ποτέ ξανά οι ίδιοι.

Καθημερινά μας βομβαρδίζουν με φωνές παράφωνες, οι οποίες δηλητηριάζουν την κοινή γνώμη, την ναρκώνουν και την μετατρέπουν σε φερέφωνο συγκάλυψης και μεταφοράς της ευθύνης. 

Φιμώνουν τον αγώνα 57 οικογενειών και όσων επιθυμούν να βοηθήσουν. Οι κάτοχοι των μέσων, επιλέγουν διαρκώς να αναπαράγουν ειδήσεις και νέα, για να θρέψουν την δίψα ορισμένων για υπεκφυγές και άρνηση.

Όπως είναι οι απόψεις και τα τραγούδια των επωνύμων, όπως είναι το ψήφισμα για τον γάμο των ομοφυλοφίλων, όπως είναι όλες εκείνες οι ειδήσεις, που εξισώσουν τη δικαιοσύνη με ένα μηδενικό IQ.

Για όσους ακόμα κρατούν κλειστή την τηλεόραση, ο αγώνας μόλις άρχισε. Δεν έχει τελειώσει καν.

Στα δικά μου αυτιά ηχούν ουρλιαχτά, κλάματα και μοιρολόγια. Ηχεί η μητέρα της Κλαούντια, που αντί να την βλέπει κάθε μέρα στο δωμάτιο της, στο τραπέζι της και στο σπίτι της, πηγαίνει κάθε μέρα στον τόπο του εγκλήματος να φροντίζει το δεντράκι της και το καρφί της. Να της θυμίζει πάντα, πως εκεί το παιδί της έζησε τα τελευταία του λεπτά.

Στα μάτια μου περνάνε οι λέξεις της οικογένειας των τριών κοριτσιών, που αντί για δέντρο, τα Χριστούγεννα στόλισαν τρία μνήματα και μας ζητούσαν, σχεδόν σαν χάρη, να στολίσουμε και εμείς τα δικά μας δέντρα , με ένα στολίδι για τα στολίδια τους. Πως να γιορτάσει κανείς μετά;

Βλέπω διαρκώς την κα Καρυστιανού και τους υπόλοιπους γονείς και συγγενείς και επιζώντες να αγωνίζονται, να αντιστέκονται στο κατεστημένο και την σάπια δομή της κοινωνίας μας, να δίνουν την πονεμένη ψυχή τους για να δικαιώσουν τα παιδιά τους, που έφυγαν άδικα. Τους βλέπω και τους ακούω όλους. Κλείνω τα αυτιά και τα μάτια σε όσους προσπαθούν, να μας αποπροσανατολίσουν.

Σε κάποιους κατάφεραν να τραβήξουν την προσοχή. Είναι, όμως και αυτοί, που αποτελούν μέρος του προβλήματος. Ψήφισαν τους ίδιους και τους ίδιους, έδωσαν στον κ. Καραμανλή το δικαίωμα, να παραμένει αλώβητος και με έπαρση να μας εμπαίζει όλους, σαν ένας μικρός Θεός σε κάποιο βάθρο. Μάλλον σε κάποιο βόθρο.

Είναι οι ίδιοι, που διαδήλωσαν με τις οικογένειες τους και τα μικρά τους παιδιά, με έναν σταυρό στο χέρι για το ψήφισμα, που τάραξε την δήθεν προχωρημένη και αμόλυντη κοινωνία μας, που δεν τα σηκώνει αυτά και όταν τους παρακαλούν 57 συνάνθρωποι τους να βοηθήσουν, εκείνοι προχωρούν την ζωή τους, γιατί πολύ απλά τα δικά τους παιδιά, δεν μπήκαν ποτέ στα τρένα, κοιμούνται το βράδυ σπίτι.

Ο σταυρός στο χέρι τους είναι μαχαίρι.

Οικτίρω αυτή την κοινωνία με αυτούς τους ανθρώπους. Τυμβωρύχοι και ανελέητα αρπακτικά, δήθεν προστάτες του παρελθόντος και της κληρονομίας. Στην Αρχαία Ελλάδα τους νεκρούς, τους τιμούσαν για 3,4 και 7 μέρες και σταματούσαν ολόκληρους πολέμους, ως δείγμα σεβασμού και ιερού καθήκοντος. Εδώ ούτε ιερό, ούτε όσιο.

Εδώ ήταν αρκετές  3 μέρες εθνικού πένθους και 6 μέρες για να μπαζώσουν όλες τις αποδείξεις της ενοχής τους.

Η κυρία Καρυστιανού διερωτάται αν αυτή είναι η χώρα της, η χώρα μας. Η χώρα μας Ελλάδα, γένους θηλυκού μας πρόσφερε απλόχερα, όσα χρειαζόμαστε, για να ζήσουμε. Όλοι εμείς καταντήσαμε τον λαμπερό της ήλιο, σε μια διαρκή βροχή, κάτω από την οποία, όσοι έχουν ευθύνες, διαρκώς ξεπλένουν την ενοχή τους.

Κάποιοι δεν σταματούν να αγωνίζονται. Τους θαυμάζω όλους και πιστεύω πως αρκετοί συμπολίτες μας, είναι μαζί τους.

Ανέφερα προηγουμένως, όλα όσα αναπαράγονται διαρκώς στο μυαλό μου. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την εικόνα του 3χρονου Χρήστου. Ένα μωρό, που κοιτάζει στοργικά τη φωτογραφία της μαμάς του, ότι απέμεινε για να διατηρήσει τη μνήμη της στο παιδικό του μυαλό, που ευτυχώς δεν κατανόησε το έγκλημα, που διαπράχθηκε. Ευτυχώς γιατί ίσως σωθεί η παιδικότητα του.

Στα Τέμπη έσπασε ο κύκλος της φύσης. Μάνες έχασαν παιδιά, και μικρά παιδιά έμειναν χωρίς μάνες. Και για αυτό δεν υπάρχει συγχώρεση. Υπάρχει η αλήθεια και δεν είναι η ελπίδα, που θα πεθάνει τελευταία. Ελπίδα υπάρχει και η αλήθεια θα λάμψει.

Θα κλείσω με το ρητό του Αβραάμ Λίνκολν. Η ψήφος σκοτώνει. Στα χέρια μας πήραμε το μέλλον των παιδιών μας και σκοτώθηκαν τα παιδιά κάποιων άλλων. Στα συντρίμμια των Τεμπών θα βρούμε τη συντριβή του ανθρώπου.

Αν αυτό το βάρος, αφήνει κάποιους να κοιμούνται τα βράδια, τότε απέτυχε όλη η κοινωνία. 

Αποτύχαμε όλοι.

57 καρφιά, λοιπόν, και ένα σφυρί. 57 καρφιά βαθιά μέσα στη γη, που ποτίστηκε με στάχτη και αίμα.

57 ψυχές τριγυρίζουν ακόμα εκεί, ψάχνοντας το τρένο, που θα τους πάει σπίτι τους. 

Ένα σφυρί στα χέρια ενός δικαστή, στα χέρια όλων μας.

Δικαίωση μια!

57 φορές ισόβια!

Το άρθρο 57 καρφιά και ένα σφυρί εμφανίστηκε πρώτα στο Giga fm 105,4 | Ραδιοφωνικός Σταθμός | Ήπειρος | Ιωάννινα.

Άργησα πολύ να συνειδητοποιήσω την έκταση του δυστυχήματος , που σημειώθηκε στα Τέμπη. Θυμάμαι ανέπτυξα μια συζήτηση με τις φίλες μου, με τις οποίες ανησυχούσαμε για μια ακόμα φίλη μας, η οποία επέστρεφε από τους αποκριάτικους εορτασμούς της Λάρισας και δεν ξέραμε αν ήταν στο μοιραίο τρένο. Κοιμήθηκα με τη σιγουριά, ότι είναι καλά και ξύπνησα στην πραγματικότητα της τραγωδίας.

Μιας εθνικής τραγωδίας με παρονομαστή 57 νεκρούς και άλλους πόσους αγνοούμενους. Απέφυγα σθεναρά οποιαδήποτε θέαση ή ενημέρωση για το θέμα, καθώς, όσο ανέβαινε ο αριθμός των νεκρών, αυξανόταν και το άγχος και το στρες μου. Είμαι 26 ετών και παλεύω με αγχώδεις διαταραχές, οπότε προσπάθησα να προστατεύσω τον εαυτό μου και έμεινα στην απλή ενημέρωση.

Το πρώτο σοκ με «χτύπησε» όταν πληροφορήθηκα από οικείους μου για δυο νέους από την Κατερίνη (περιοχή από όπου και κατάγομαι), οι οποίοι ήταν στο τρένο, ωστόσο ο άντρας βρισκόταν σε άσχημη κατάσταση στο νοσοκομείο και η σύζυγός του παρέμενε αγνοούμενη. Ο χρόνος σταμάτησε για λίγα δευτερόλεπτα για όλους μας όταν πληροφορηθήκαμε, πως η Αθηνά ήταν πλέον ένα από τα ταυτοποιημένα νεκρά θύματα.

Οι μέρες, που ακολούθησαν, ήταν τραγικές για όλους. Ένιωσα χρέος να ενημερωθώ περισσότερο για όλα αυτά τα παιδιά, που πέθαναν τόσο άδικα και που στην θέση τους θα μπορούσα να βρίσκομαι εγώ ή κάποιος άνθρωπος, που αγαπώ. Έτσι και με πολύ μεγάλη αγωνία άρχισα να ψάχνω και να βλέπω τις ιστορίες όλων αυτών των ανθρώπων. Εκεί ήταν, που έπαψα, να προστατεύω την ψυχολογία μου και λύγισα. Λύγισα, διότι, παιδιά μικρότερα από εμένα είναι πλέον νεκρά. Έβαλα τον εαυτό μου σε μια διαδικασία να σκεφτεί διάφορα. Πρώτα-πρώτα σκέφτηκα εμένα ως φοιτήτρια και τις δεκάδες διαδρομές, που έκανα με τα συγκεκριμένα τρένα για να μετακινούμαι μπρος και πίσω σε προορισμούς. Ήταν ωραίες διαδρομές, δεν σας κρύβω.

Όλοι μας είχαμε την ίδια προσμονή για τον τερματικό σταθμό της διαδρομής μας και νομίζω στα πρόσωπα πολλών συνεπιβατών μου, είδα όλους αυτούς τους ανθρώπους και τις ιστορίες τους. Σκέφτηκα τους δικούς μου ανθρώπους, οι οποίοι υπήρχε περίπτωση να βρεθούν στο τρένο αυτό και εκεί η πραγματικότητα με «χτύπησε» πολύ περισσότερο. Δεν ξέρω τι είναι χειρότερο, να μένουν άνθρωποι πίσω από εσένα, ή εσύ να μένεις πίσω;

Σιγά-σιγά όλα τα θύματα οδηγήθηκαν στις τελευταίες τους «κατοικίες», με τους δικούς τους ανθρώπους να σταματούν και να βλέπουν, ότι απέμεινε από όσους αγαπούν να χάνεται για πάντα. Όπως σταμάτησε για όλους ο χρόνος τη στιγμή της σύγκρουσης. Έχω δει πάρα πολλές ειδήσεις και δημοσιεύματα. Με στοιχειώνουν οι κραυγές των ανθρώπων, που αποχωρίζονται τους αγαπημένους τους. Ήρθε η στιγμή να τους αφήσουμε να ησυχάσουν.

Όταν ξεπέρασα το άγχος και την στεναχώρια, που με κατέκλυσαν, έστρεψα το ενδιαφέρον μου στη διαχείριση του ζητήματος, από την κοινωνία μας και το κράτος. Και εκεί αντιλήφθηκα, ότι έπρεπε να σταματήσω στο πένθος. Εκεί ξύπνησε μέσα μου ο θυμός. Εκεί ήταν που συνειδητοποίησα, πως, όπως οι 57 εκείνοι, έτσι και εμείς είμαστε δυνητικά νεκροί, απλά χωρίς φέρετρο και με ταυτότητα. Είμαστε όλοι θύματα και κινδυνεύουμε.

Γνωρίζαμε όλοι για τις ελλείψεις και τα λάθη του σιδηροδρομικού δικτύου. Έχω βρεθεί σε θέση να αναμένω μέσα στο κρύο ένα τρένο να με πάει σπίτι μου επί 1 ώρα, επειδή απλά καθυστέρησε. Είχαμε μάθει πλέον να το αποκαλούμε συνηθισμένο. Έχω παραμείνει σε βαγόνι για να περιμένω άλλο τρένο να αλλάξει, αυτό στο οποίο επέβαινα, γιατί απλά χάλασε. Ήταν πολύ συνηθισμένο. Ντρέπομαι τώρα, που παραπονιόμουν επειδή απλά κρύωνα και βαριόμουν. Ωστόσο αυτή είναι η καθημερινότητα μας. Συμβαίνει πάντα!

Την σκυτάλη της είδησης πήραν πολλοί. Δημοσιογράφοι, πολιτικοί, διεθνής τύπος. Η συμπαράσταση των ξένων κρατών ήταν άμεση, όπως άμεση ήταν και η κάλυψη της είδησης. Δεν ήταν άμεση η αποκάλυψη της αλήθειας. Φυσικός αυτουργός είναι ο σταθμάρχης της μοιραίας βραδιάς, ο οποίος οδήγησε δυο τρένα σε κοινή πορεία επί 12 λεπτά μέχρι την τελική σύγκρουση. Ακολούθησε τον δρόμο της δικαιοσύνης. Φαίνεται όμως, πως ο δρόμος αυτός είναι ένα μονοπάτι για ελάχιστους.

Την φρικτή είδηση ακολούθησε η παραίτηση του Υπουργού Μεταφορών και η τελετή παράδοσης του Υπουργείου στον αντικαταστάτη του. Πολιτικοί επισκέφθηκαν τον τόπο του δράματος. Δηλώσεις στις δηλώσεις, καθένας και κάθε μια εξέφρασε την οδύνη για το τραγικό συμβάν.

Ακολούθησε η δημόσια εξαγγελία του Πρωθυπουργού. Η διαδοχική μου αναφορά σε όλα αυτά δεν είναι τυχαία. Δεν ξέρω, αν γνωρίζετε, αλλά το επάγγελμα του πολιτικού επικοινωνιολόγου διαθέτει απολαβές, υψηλότερες και από εκείνες των ίδιων των πολιτικών. Καλά φορμαρισμένοι λόγοι, κινησιολογία και εκφράσεις προσώπου, συνθέτουν το τέλειο προσωπείο των επιφανών ατόμων της κοινωνίας μας, οι οποίοι συμπαραστέκονται τώρα στις οικογένειες των θυμάτων.

Προκάλεσε έκπληξη σε πολλούς η δήλωση του Υπουργού στην ολομέλεια της Βουλής. «Είναι ντροπή και θα έπρεπε να ντρέπεστε». Η Βουλή ήταν άδεια κατά την συζήτηση του επίμαχου θέματος. Δεν έπρεπε να μας κάνει έκπληξη. Έπρεπε όλοι να παρακολουθούμε στενά όλες τις ολομέλειες του κοινοβουλίου και να ακούμε τι λένε, όσοι μας κυβερνούν. Εκεί πραγματοποιούνται τα μεγαλύτερα «τέρατα». Ήρθε και η στιγμή να αναλάβει ο Τύπος και τα ΜΜΕ. Η είδηση παίζει ακόμα και σήμερα ολημερίς και όλες οι εκπομπές και τα δελτία ειδήσεων καλύπτουν το τραγικό συμβάν. Ο θάνατος 57 συνανθρώπων μας χαρακτηρίστηκε ως «ευκαιρία, θυσία και πολιτική κέρδους/κόστους». Πόσο ασήμαντη και δεδομένη κατάντησε η ανθρώπινη ύπαρξη; Πόσο αναίρεσαν σε δευτερόλεπτα τα ανθρώπινα δικαιώματα;

Ορισμένοι εξ αυτών σε βάρος των θυμάτων επικαλούνται το ανθρώπινο λάθος, ως μοναδικό παράγοντα ευθύνης του τροχαίου και πραγματοποιούν αυτοψίες για την εύρεση της αλήθειας.

Όχι.

Αυτό είναι απόκρυψη της αλήθειας. Στηρίζουμε την επιβίωση μας στο αλάθητο των ανθρώπων; Στηρίζουμε τη ζωή μας στην καθαρότητα και διαύγεια τους; Δεν στηρίζουμε τίποτα και πουθενά. Είναι όλα ετοιμόρροπα, είναι όλα σάπια, είναι όλα βρώμικα. Τόσες μέρες ο πιο καθαρός λόγος βγαίνει από τα στόματα των οικογενειών των θυμάτων. Άνθρωποι διαλυμένοι έχουν την ανάγκη να ακουστεί η ιστορία των αγαπημένων τους και να μην ξεχαστεί το όνομα τους. Άνθρωποι σαν εμένα και εσάς μιλούν πιο καθαρά και λογικά από όλους, παρά το βάρος της θλίψης τους.

Η ζωή μας βασίζεται στην επιβίωση των ισχυρών, απέναντι στους αδύναμους, στην επικράτηση του συμφέροντος, έναντι της ανθρώπινης ζωής. Δημοσιογράφοι, πολιτικοί και πρόσωπα κάνουν λόγο για εξιχνίαση της αλήθειας, ενώ εκείνη βρίσκεται μπροστά στα μάτια μας. Ζούμε σε μια χώρα του πρόσκαιρου κέρδους και της διαρκούς εκμετάλλευσης. Στην χώρα των επιδομάτων και των παροχών, οι οποίες είναι αυτονόητες σε ένα- κατά τα άλλα- κράτος πρόνοιας. Ζούμε μια μίζερη ζωή, την οποία παρουσιάζουν ως ιδανική με τον ωραίο ήλιο, τις ειδυλλιακές παραλίες και την καλοπέραση, ενώ ο θάνατος καραδοκεί σε κάθε στενό, γωνιά, δρόμο και γειτονιά.

Ζούμε στην χώρα που ηγείται της 4ης βιομηχανικής επανάστασης, ενώ οι δομές της μοιάζουν με εκείνες της επανάστασης του 1821. Ζούμε στην χώρα του «έχει ο Θεός και αύριο μέρα είναι, πάμε και όπου βγει» και που δεν βγάζει πουθενά.

Η νέα γενιά εγκαταλείπει και αν δεν κάνει αυτό , πεθαίνει και γίνεται «μάρτυρας» του σαθρού μας συστήματος. Πολιτικοί καπηλεύονται την ιστορία και την μνήμη και στις πλάτες μας ασκούν πολιτική, με σκοπό το δικό τους κέρδος. Καλούν τον λαό να τους ψηφίσει και με την λαϊκή εντολή χλευάζουν καθημερινά την ανθρώπινη ζωή. Δημοσιογράφοι και απλοί πολίτες επωφελούνται από την ψήφο τους και την στήριξη τους στα κόμματα και οδηγούνται στις κάλπες ολόκληρες οικογένειες με σταυρωμένα ψηφοδέλτια, με συνοδεία εκφράσεων: «Έλα ο μπαμπάς θα τα κανονίσει».

Και τα κανόνισαν.

Η νέα γενιά είναι φερέφωνο μια προηγούμενης γενιάς, που βολεύεται σε θέσεις και κατέχει υποστήριξη και τώρα στο τραγικό συμβάν όλοι δείχνουν το δάχτυλο στην κακή ηγεσία. Σε όλες εκείνες τις ηγεσίες που εκείνοι ανέδειξαν και που σκότωσαν τα παιδιά τους.

Ο σταθμάρχης της Λάρισας είναι ο τελευταίος τροχός αυτής της αμάξης. Πηγαίνει με χαλασμένα φρένα και τέρμα το γκάζι προς τον απόλυτο τερματισμό. Τον ηθικό και ανθρώπινο εξευτελισμό. Στον θάνατο. Σήμερα είμαι 26 ετών και έχω βιώσει περισσότερα από ότι άνθρωποι μεγαλύτεροι από εμένα. Σήμερα είναι νεκρά παιδιά, τα οποία θα άλλαζαν το μέλλον. Ήταν το μέλλον. Η απογοήτευση και η λύπη είναι πολύ λίγα μπροστά στα όσα βιώνουμε.

Είμαστε όλοι νεκροί και δεν το αναγνωρίζουμε. Είμαστε όλοι καταδικασμένοι σε μια ζωή χωρίς προοπτική. Οι δήμιοι μας βρίσκονται απέναντι μας στις μεγάλες οθόνες και μας κοροϊδεύουν διαρκώς. Μόλις μια εβδομάδα πριν έκλαιγαν σε τηλεοράσεις και τώρα συζητούν για την καλύτερη προοπτική της διεξαγωγής των εκλογών.

Ο λαός καλείται να ψηφίσει. Να ασκήσει το εκλογικό του καθήκον. Ένα καθήκον βαρύ. Δεν γνωρίζω πόσο επηρέασε η τραγωδία των Τεμπών τους ανθρώπους, ξέρω, όμως, πως ήρθε η στιγμή , να αλλάξουν όλα. Δεν επιδέχεται άλλη αναβολή.

Αν οι κάλπες είναι το μέσο ειρήνευσης τότε για πρώτη φορά πρέπει όλοι να σκεφτούμε το παρελθόν. Και όχι το μέλλον. Το μέλλον είναι αβέβαιο και πολλές φορές πέρα από τις δυνάμεις μας. Με το παρελθόν όμως, μπορούμε να γνωρίζουμε τι να κάνουμε ή να μην κάνουμε στο μέλλον. Και αυτό το οφείλουμε στους 57 συνανθρώπους μας, που θα μπορούσαν να ‘ναι αδέρφια μας, γονείς μας, παιδιά μας, φίλοι μας και κομμάτι του εαυτού μας.

Χρωστάω στην Αθηνά να μεγαλώσει το παιδί της σε μια κοινωνία, στην οποία η μνήμη της, θα ‘ναι σημάδι ελπίδας και φωτός για ένα καλύτερο μέλλον. Χρωστάω σε όλους εκείνους τους φοιτητές και φοιτήτριες τον τελικό προορισμό τους, στον οποίο δεν έφτασαν ποτέ και που σε αυτόν βρισκόταν η ευτυχία και το μέλλον τους.

Χρωστάμε όλοι μαζί, σε όλους τους συγγενείς τους που έμειναν πίσω, να μην ξεχαστούν ποτέ οι δικοί τους άνθρωποι. Χρωστάμε στον ίδιο μας τον εαυτό την ζωή μας. Και αν οι εκλογές είναι το μέσο για την αρχή του τέλους, τότε χρωστάμε όλοι στην ιστορία να γραφτεί από εμάς και όχι από εκείνους!

Το άρθρο Μια σύγχρονη τραγωδία εμφανίστηκε πρώτα στο Giga fm 105,4 | Ραδιοφωνικός Σταθμός | Ήπειρος | Ιωάννινα.