«Η ψήφος είναι πιο δυνατή από τη σφαίρα. Με τη σφαίρα μπορεί να σκοτώσεις τον εχθρό σου. Με την ψήφο μπορεί να σκοτώσεις το μέλλον των παιδιών σου».

Αβραάμ Λίνκολν

28/02/2023

Η χώρα θορυβείται στο άκουσμα της είδησης για την σύγκρουση δύο τρένων. Η εξέλιξη της ιστορίας γνωστή στους πάντες με τραγικές φιγούρες τους συγγενείς των 57 νεκρών θυμάτων και τους επιζώντες και τραυματίες μιας τραγωδίας, η οποία συγκλόνισε την κοινή γνώμη. Η ανάμνηση του γεγονότος είναι μέχρι και σήμερα, ένα βάρος μεγάλο.

Για κάποιους δεν ξεχνιέται και ούτε πρόκειται να ξεχαστεί και είναι βαρύ και ασήκωτο να το αντέξει, οποιαδήποτε πλάτη.

Όσο πλησιάζουν οι μέρες για την συμπλήρωση ενός χρόνου από την τραγική δολοφονία 57 συνανθρώπων μας, όλο και πιο έντονα μας κατακλύζουν συναισθήματα θυμού, οργής, θλίψης και αγανάκτησης, γιατί ένα χρόνο μετά κανένας δεν έχει αναλάβει την ευθύνη.

Παρακολουθούμε εδώ και μέρες τον αγώνα των ανθρώπων, οι οποίοι έπρεπε να αγωνιστούν για τις δικές τους ψυχές τους, οι οποίες πρόκειται να αντιμετωπίσουν τον μεγαλύτερο πόνο ενός ανθρώπου, εκείνου της απώλειας. Μιας απώλειας ανυπόφορης και σχεδόν καταστροφικής για το ανθρώπινο μυαλό, μιας και ατροφεί μέρα με τη μέρα την ανθρώπινη συνείδηση. Και εκείνοι κάνουν παύση του πόνου, για τον Γολγοθά της δικαίωσης.

Ένα χρόνο μετά και το μόνο, που βλέπουμε είναι να ξετυλίγεται μπροστά μας όλο το φάσμα της εθνικής αθλιότητας και ξεπεσμού. Βλέπουμε ανθρώπους, που έπρεπε να μείνουν σπίτι και να ηρεμήσουν, όσο αυτό γίνεται, να υψώνουν το ανάστημα τους απέναντι στο σαθρό σύστημα της δικαιοσύνης και της διαφάνειας, οι οποίες δεν υφίστανται στη χώρα αυτή.

Κάνουν τα πάντα για να ακουστεί η φωνή των 57 μας συνανθρώπων, οι οποίοι θα ήταν σήμερα κάπου στη χώρα αυτή και θα απολάμβαναν το προνόμιο της ζωής, το οποίο κάποιοι θεώρησαν, ως νέες Μοίρες, πως μπορούν να κόβουν, όποτε επιθυμούν. Επειδή απλά δεν τους νοιάζει.

Οι περιγραφές των επιζώντων αποκαρδιωτικές. Ένα τρένο διαλυμένο μόλις λίγες στιγμές πριν τον τερματικό του σταθμό, τερματίζει τις ζωές και το μέλλον μιας ολόκληρης κοινωνίας, μιας ολόκληρης γενιάς νέων. Νέων με στόχους, όραμα, όρεξη για ζωή και σπουδές, ανυποψίαστων συμπολιτών μας, που για μια στιγμή κοιτούσαν τα λεπτά για να φτάσουν σπίτι και που κανείς τους δεν γύρισε ποτέ.

Και όσοι γύρισαν, δεν θα είναι ποτέ ξανά οι ίδιοι.

Καθημερινά μας βομβαρδίζουν με φωνές παράφωνες, οι οποίες δηλητηριάζουν την κοινή γνώμη, την ναρκώνουν και την μετατρέπουν σε φερέφωνο συγκάλυψης και μεταφοράς της ευθύνης. 

Φιμώνουν τον αγώνα 57 οικογενειών και όσων επιθυμούν να βοηθήσουν. Οι κάτοχοι των μέσων, επιλέγουν διαρκώς να αναπαράγουν ειδήσεις και νέα, για να θρέψουν την δίψα ορισμένων για υπεκφυγές και άρνηση.

Όπως είναι οι απόψεις και τα τραγούδια των επωνύμων, όπως είναι το ψήφισμα για τον γάμο των ομοφυλοφίλων, όπως είναι όλες εκείνες οι ειδήσεις, που εξισώσουν τη δικαιοσύνη με ένα μηδενικό IQ.

Για όσους ακόμα κρατούν κλειστή την τηλεόραση, ο αγώνας μόλις άρχισε. Δεν έχει τελειώσει καν.

Στα δικά μου αυτιά ηχούν ουρλιαχτά, κλάματα και μοιρολόγια. Ηχεί η μητέρα της Κλαούντια, που αντί να την βλέπει κάθε μέρα στο δωμάτιο της, στο τραπέζι της και στο σπίτι της, πηγαίνει κάθε μέρα στον τόπο του εγκλήματος να φροντίζει το δεντράκι της και το καρφί της. Να της θυμίζει πάντα, πως εκεί το παιδί της έζησε τα τελευταία του λεπτά.

Στα μάτια μου περνάνε οι λέξεις της οικογένειας των τριών κοριτσιών, που αντί για δέντρο, τα Χριστούγεννα στόλισαν τρία μνήματα και μας ζητούσαν, σχεδόν σαν χάρη, να στολίσουμε και εμείς τα δικά μας δέντρα , με ένα στολίδι για τα στολίδια τους. Πως να γιορτάσει κανείς μετά;

Βλέπω διαρκώς την κα Καρυστιανού και τους υπόλοιπους γονείς και συγγενείς και επιζώντες να αγωνίζονται, να αντιστέκονται στο κατεστημένο και την σάπια δομή της κοινωνίας μας, να δίνουν την πονεμένη ψυχή τους για να δικαιώσουν τα παιδιά τους, που έφυγαν άδικα. Τους βλέπω και τους ακούω όλους. Κλείνω τα αυτιά και τα μάτια σε όσους προσπαθούν, να μας αποπροσανατολίσουν.

Σε κάποιους κατάφεραν να τραβήξουν την προσοχή. Είναι, όμως και αυτοί, που αποτελούν μέρος του προβλήματος. Ψήφισαν τους ίδιους και τους ίδιους, έδωσαν στον κ. Καραμανλή το δικαίωμα, να παραμένει αλώβητος και με έπαρση να μας εμπαίζει όλους, σαν ένας μικρός Θεός σε κάποιο βάθρο. Μάλλον σε κάποιο βόθρο.

Είναι οι ίδιοι, που διαδήλωσαν με τις οικογένειες τους και τα μικρά τους παιδιά, με έναν σταυρό στο χέρι για το ψήφισμα, που τάραξε την δήθεν προχωρημένη και αμόλυντη κοινωνία μας, που δεν τα σηκώνει αυτά και όταν τους παρακαλούν 57 συνάνθρωποι τους να βοηθήσουν, εκείνοι προχωρούν την ζωή τους, γιατί πολύ απλά τα δικά τους παιδιά, δεν μπήκαν ποτέ στα τρένα, κοιμούνται το βράδυ σπίτι.

Ο σταυρός στο χέρι τους είναι μαχαίρι.

Οικτίρω αυτή την κοινωνία με αυτούς τους ανθρώπους. Τυμβωρύχοι και ανελέητα αρπακτικά, δήθεν προστάτες του παρελθόντος και της κληρονομίας. Στην Αρχαία Ελλάδα τους νεκρούς, τους τιμούσαν για 3,4 και 7 μέρες και σταματούσαν ολόκληρους πολέμους, ως δείγμα σεβασμού και ιερού καθήκοντος. Εδώ ούτε ιερό, ούτε όσιο.

Εδώ ήταν αρκετές  3 μέρες εθνικού πένθους και 6 μέρες για να μπαζώσουν όλες τις αποδείξεις της ενοχής τους.

Η κυρία Καρυστιανού διερωτάται αν αυτή είναι η χώρα της, η χώρα μας. Η χώρα μας Ελλάδα, γένους θηλυκού μας πρόσφερε απλόχερα, όσα χρειαζόμαστε, για να ζήσουμε. Όλοι εμείς καταντήσαμε τον λαμπερό της ήλιο, σε μια διαρκή βροχή, κάτω από την οποία, όσοι έχουν ευθύνες, διαρκώς ξεπλένουν την ενοχή τους.

Κάποιοι δεν σταματούν να αγωνίζονται. Τους θαυμάζω όλους και πιστεύω πως αρκετοί συμπολίτες μας, είναι μαζί τους.

Ανέφερα προηγουμένως, όλα όσα αναπαράγονται διαρκώς στο μυαλό μου. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την εικόνα του 3χρονου Χρήστου. Ένα μωρό, που κοιτάζει στοργικά τη φωτογραφία της μαμάς του, ότι απέμεινε για να διατηρήσει τη μνήμη της στο παιδικό του μυαλό, που ευτυχώς δεν κατανόησε το έγκλημα, που διαπράχθηκε. Ευτυχώς γιατί ίσως σωθεί η παιδικότητα του.

Στα Τέμπη έσπασε ο κύκλος της φύσης. Μάνες έχασαν παιδιά, και μικρά παιδιά έμειναν χωρίς μάνες. Και για αυτό δεν υπάρχει συγχώρεση. Υπάρχει η αλήθεια και δεν είναι η ελπίδα, που θα πεθάνει τελευταία. Ελπίδα υπάρχει και η αλήθεια θα λάμψει.

Θα κλείσω με το ρητό του Αβραάμ Λίνκολν. Η ψήφος σκοτώνει. Στα χέρια μας πήραμε το μέλλον των παιδιών μας και σκοτώθηκαν τα παιδιά κάποιων άλλων. Στα συντρίμμια των Τεμπών θα βρούμε τη συντριβή του ανθρώπου.

Αν αυτό το βάρος, αφήνει κάποιους να κοιμούνται τα βράδια, τότε απέτυχε όλη η κοινωνία. 

Αποτύχαμε όλοι.

57 καρφιά, λοιπόν, και ένα σφυρί. 57 καρφιά βαθιά μέσα στη γη, που ποτίστηκε με στάχτη και αίμα.

57 ψυχές τριγυρίζουν ακόμα εκεί, ψάχνοντας το τρένο, που θα τους πάει σπίτι τους. 

Ένα σφυρί στα χέρια ενός δικαστή, στα χέρια όλων μας.

Δικαίωση μια!

57 φορές ισόβια!

Το άρθρο 57 καρφιά και ένα σφυρί εμφανίστηκε πρώτα στο Giga fm 105,4 | Ραδιοφωνικός Σταθμός | Ήπειρος | Ιωάννινα.

Άργησα πολύ να συνειδητοποιήσω την έκταση του δυστυχήματος , που σημειώθηκε στα Τέμπη. Θυμάμαι ανέπτυξα μια συζήτηση με τις φίλες μου, με τις οποίες ανησυχούσαμε για μια ακόμα φίλη μας, η οποία επέστρεφε από τους αποκριάτικους εορτασμούς της Λάρισας και δεν ξέραμε αν ήταν στο μοιραίο τρένο. Κοιμήθηκα με τη σιγουριά, ότι είναι καλά και ξύπνησα στην πραγματικότητα της τραγωδίας.

Μιας εθνικής τραγωδίας με παρονομαστή 57 νεκρούς και άλλους πόσους αγνοούμενους. Απέφυγα σθεναρά οποιαδήποτε θέαση ή ενημέρωση για το θέμα, καθώς, όσο ανέβαινε ο αριθμός των νεκρών, αυξανόταν και το άγχος και το στρες μου. Είμαι 26 ετών και παλεύω με αγχώδεις διαταραχές, οπότε προσπάθησα να προστατεύσω τον εαυτό μου και έμεινα στην απλή ενημέρωση.

Το πρώτο σοκ με «χτύπησε» όταν πληροφορήθηκα από οικείους μου για δυο νέους από την Κατερίνη (περιοχή από όπου και κατάγομαι), οι οποίοι ήταν στο τρένο, ωστόσο ο άντρας βρισκόταν σε άσχημη κατάσταση στο νοσοκομείο και η σύζυγός του παρέμενε αγνοούμενη. Ο χρόνος σταμάτησε για λίγα δευτερόλεπτα για όλους μας όταν πληροφορηθήκαμε, πως η Αθηνά ήταν πλέον ένα από τα ταυτοποιημένα νεκρά θύματα.

Οι μέρες, που ακολούθησαν, ήταν τραγικές για όλους. Ένιωσα χρέος να ενημερωθώ περισσότερο για όλα αυτά τα παιδιά, που πέθαναν τόσο άδικα και που στην θέση τους θα μπορούσα να βρίσκομαι εγώ ή κάποιος άνθρωπος, που αγαπώ. Έτσι και με πολύ μεγάλη αγωνία άρχισα να ψάχνω και να βλέπω τις ιστορίες όλων αυτών των ανθρώπων. Εκεί ήταν, που έπαψα, να προστατεύω την ψυχολογία μου και λύγισα. Λύγισα, διότι, παιδιά μικρότερα από εμένα είναι πλέον νεκρά. Έβαλα τον εαυτό μου σε μια διαδικασία να σκεφτεί διάφορα. Πρώτα-πρώτα σκέφτηκα εμένα ως φοιτήτρια και τις δεκάδες διαδρομές, που έκανα με τα συγκεκριμένα τρένα για να μετακινούμαι μπρος και πίσω σε προορισμούς. Ήταν ωραίες διαδρομές, δεν σας κρύβω.

Όλοι μας είχαμε την ίδια προσμονή για τον τερματικό σταθμό της διαδρομής μας και νομίζω στα πρόσωπα πολλών συνεπιβατών μου, είδα όλους αυτούς τους ανθρώπους και τις ιστορίες τους. Σκέφτηκα τους δικούς μου ανθρώπους, οι οποίοι υπήρχε περίπτωση να βρεθούν στο τρένο αυτό και εκεί η πραγματικότητα με «χτύπησε» πολύ περισσότερο. Δεν ξέρω τι είναι χειρότερο, να μένουν άνθρωποι πίσω από εσένα, ή εσύ να μένεις πίσω;

Σιγά-σιγά όλα τα θύματα οδηγήθηκαν στις τελευταίες τους «κατοικίες», με τους δικούς τους ανθρώπους να σταματούν και να βλέπουν, ότι απέμεινε από όσους αγαπούν να χάνεται για πάντα. Όπως σταμάτησε για όλους ο χρόνος τη στιγμή της σύγκρουσης. Έχω δει πάρα πολλές ειδήσεις και δημοσιεύματα. Με στοιχειώνουν οι κραυγές των ανθρώπων, που αποχωρίζονται τους αγαπημένους τους. Ήρθε η στιγμή να τους αφήσουμε να ησυχάσουν.

Όταν ξεπέρασα το άγχος και την στεναχώρια, που με κατέκλυσαν, έστρεψα το ενδιαφέρον μου στη διαχείριση του ζητήματος, από την κοινωνία μας και το κράτος. Και εκεί αντιλήφθηκα, ότι έπρεπε να σταματήσω στο πένθος. Εκεί ξύπνησε μέσα μου ο θυμός. Εκεί ήταν που συνειδητοποίησα, πως, όπως οι 57 εκείνοι, έτσι και εμείς είμαστε δυνητικά νεκροί, απλά χωρίς φέρετρο και με ταυτότητα. Είμαστε όλοι θύματα και κινδυνεύουμε.

Γνωρίζαμε όλοι για τις ελλείψεις και τα λάθη του σιδηροδρομικού δικτύου. Έχω βρεθεί σε θέση να αναμένω μέσα στο κρύο ένα τρένο να με πάει σπίτι μου επί 1 ώρα, επειδή απλά καθυστέρησε. Είχαμε μάθει πλέον να το αποκαλούμε συνηθισμένο. Έχω παραμείνει σε βαγόνι για να περιμένω άλλο τρένο να αλλάξει, αυτό στο οποίο επέβαινα, γιατί απλά χάλασε. Ήταν πολύ συνηθισμένο. Ντρέπομαι τώρα, που παραπονιόμουν επειδή απλά κρύωνα και βαριόμουν. Ωστόσο αυτή είναι η καθημερινότητα μας. Συμβαίνει πάντα!

Την σκυτάλη της είδησης πήραν πολλοί. Δημοσιογράφοι, πολιτικοί, διεθνής τύπος. Η συμπαράσταση των ξένων κρατών ήταν άμεση, όπως άμεση ήταν και η κάλυψη της είδησης. Δεν ήταν άμεση η αποκάλυψη της αλήθειας. Φυσικός αυτουργός είναι ο σταθμάρχης της μοιραίας βραδιάς, ο οποίος οδήγησε δυο τρένα σε κοινή πορεία επί 12 λεπτά μέχρι την τελική σύγκρουση. Ακολούθησε τον δρόμο της δικαιοσύνης. Φαίνεται όμως, πως ο δρόμος αυτός είναι ένα μονοπάτι για ελάχιστους.

Την φρικτή είδηση ακολούθησε η παραίτηση του Υπουργού Μεταφορών και η τελετή παράδοσης του Υπουργείου στον αντικαταστάτη του. Πολιτικοί επισκέφθηκαν τον τόπο του δράματος. Δηλώσεις στις δηλώσεις, καθένας και κάθε μια εξέφρασε την οδύνη για το τραγικό συμβάν.

Ακολούθησε η δημόσια εξαγγελία του Πρωθυπουργού. Η διαδοχική μου αναφορά σε όλα αυτά δεν είναι τυχαία. Δεν ξέρω, αν γνωρίζετε, αλλά το επάγγελμα του πολιτικού επικοινωνιολόγου διαθέτει απολαβές, υψηλότερες και από εκείνες των ίδιων των πολιτικών. Καλά φορμαρισμένοι λόγοι, κινησιολογία και εκφράσεις προσώπου, συνθέτουν το τέλειο προσωπείο των επιφανών ατόμων της κοινωνίας μας, οι οποίοι συμπαραστέκονται τώρα στις οικογένειες των θυμάτων.

Προκάλεσε έκπληξη σε πολλούς η δήλωση του Υπουργού στην ολομέλεια της Βουλής. «Είναι ντροπή και θα έπρεπε να ντρέπεστε». Η Βουλή ήταν άδεια κατά την συζήτηση του επίμαχου θέματος. Δεν έπρεπε να μας κάνει έκπληξη. Έπρεπε όλοι να παρακολουθούμε στενά όλες τις ολομέλειες του κοινοβουλίου και να ακούμε τι λένε, όσοι μας κυβερνούν. Εκεί πραγματοποιούνται τα μεγαλύτερα «τέρατα». Ήρθε και η στιγμή να αναλάβει ο Τύπος και τα ΜΜΕ. Η είδηση παίζει ακόμα και σήμερα ολημερίς και όλες οι εκπομπές και τα δελτία ειδήσεων καλύπτουν το τραγικό συμβάν. Ο θάνατος 57 συνανθρώπων μας χαρακτηρίστηκε ως «ευκαιρία, θυσία και πολιτική κέρδους/κόστους». Πόσο ασήμαντη και δεδομένη κατάντησε η ανθρώπινη ύπαρξη; Πόσο αναίρεσαν σε δευτερόλεπτα τα ανθρώπινα δικαιώματα;

Ορισμένοι εξ αυτών σε βάρος των θυμάτων επικαλούνται το ανθρώπινο λάθος, ως μοναδικό παράγοντα ευθύνης του τροχαίου και πραγματοποιούν αυτοψίες για την εύρεση της αλήθειας.

Όχι.

Αυτό είναι απόκρυψη της αλήθειας. Στηρίζουμε την επιβίωση μας στο αλάθητο των ανθρώπων; Στηρίζουμε τη ζωή μας στην καθαρότητα και διαύγεια τους; Δεν στηρίζουμε τίποτα και πουθενά. Είναι όλα ετοιμόρροπα, είναι όλα σάπια, είναι όλα βρώμικα. Τόσες μέρες ο πιο καθαρός λόγος βγαίνει από τα στόματα των οικογενειών των θυμάτων. Άνθρωποι διαλυμένοι έχουν την ανάγκη να ακουστεί η ιστορία των αγαπημένων τους και να μην ξεχαστεί το όνομα τους. Άνθρωποι σαν εμένα και εσάς μιλούν πιο καθαρά και λογικά από όλους, παρά το βάρος της θλίψης τους.

Η ζωή μας βασίζεται στην επιβίωση των ισχυρών, απέναντι στους αδύναμους, στην επικράτηση του συμφέροντος, έναντι της ανθρώπινης ζωής. Δημοσιογράφοι, πολιτικοί και πρόσωπα κάνουν λόγο για εξιχνίαση της αλήθειας, ενώ εκείνη βρίσκεται μπροστά στα μάτια μας. Ζούμε σε μια χώρα του πρόσκαιρου κέρδους και της διαρκούς εκμετάλλευσης. Στην χώρα των επιδομάτων και των παροχών, οι οποίες είναι αυτονόητες σε ένα- κατά τα άλλα- κράτος πρόνοιας. Ζούμε μια μίζερη ζωή, την οποία παρουσιάζουν ως ιδανική με τον ωραίο ήλιο, τις ειδυλλιακές παραλίες και την καλοπέραση, ενώ ο θάνατος καραδοκεί σε κάθε στενό, γωνιά, δρόμο και γειτονιά.

Ζούμε στην χώρα που ηγείται της 4ης βιομηχανικής επανάστασης, ενώ οι δομές της μοιάζουν με εκείνες της επανάστασης του 1821. Ζούμε στην χώρα του «έχει ο Θεός και αύριο μέρα είναι, πάμε και όπου βγει» και που δεν βγάζει πουθενά.

Η νέα γενιά εγκαταλείπει και αν δεν κάνει αυτό , πεθαίνει και γίνεται «μάρτυρας» του σαθρού μας συστήματος. Πολιτικοί καπηλεύονται την ιστορία και την μνήμη και στις πλάτες μας ασκούν πολιτική, με σκοπό το δικό τους κέρδος. Καλούν τον λαό να τους ψηφίσει και με την λαϊκή εντολή χλευάζουν καθημερινά την ανθρώπινη ζωή. Δημοσιογράφοι και απλοί πολίτες επωφελούνται από την ψήφο τους και την στήριξη τους στα κόμματα και οδηγούνται στις κάλπες ολόκληρες οικογένειες με σταυρωμένα ψηφοδέλτια, με συνοδεία εκφράσεων: «Έλα ο μπαμπάς θα τα κανονίσει».

Και τα κανόνισαν.

Η νέα γενιά είναι φερέφωνο μια προηγούμενης γενιάς, που βολεύεται σε θέσεις και κατέχει υποστήριξη και τώρα στο τραγικό συμβάν όλοι δείχνουν το δάχτυλο στην κακή ηγεσία. Σε όλες εκείνες τις ηγεσίες που εκείνοι ανέδειξαν και που σκότωσαν τα παιδιά τους.

Ο σταθμάρχης της Λάρισας είναι ο τελευταίος τροχός αυτής της αμάξης. Πηγαίνει με χαλασμένα φρένα και τέρμα το γκάζι προς τον απόλυτο τερματισμό. Τον ηθικό και ανθρώπινο εξευτελισμό. Στον θάνατο. Σήμερα είμαι 26 ετών και έχω βιώσει περισσότερα από ότι άνθρωποι μεγαλύτεροι από εμένα. Σήμερα είναι νεκρά παιδιά, τα οποία θα άλλαζαν το μέλλον. Ήταν το μέλλον. Η απογοήτευση και η λύπη είναι πολύ λίγα μπροστά στα όσα βιώνουμε.

Είμαστε όλοι νεκροί και δεν το αναγνωρίζουμε. Είμαστε όλοι καταδικασμένοι σε μια ζωή χωρίς προοπτική. Οι δήμιοι μας βρίσκονται απέναντι μας στις μεγάλες οθόνες και μας κοροϊδεύουν διαρκώς. Μόλις μια εβδομάδα πριν έκλαιγαν σε τηλεοράσεις και τώρα συζητούν για την καλύτερη προοπτική της διεξαγωγής των εκλογών.

Ο λαός καλείται να ψηφίσει. Να ασκήσει το εκλογικό του καθήκον. Ένα καθήκον βαρύ. Δεν γνωρίζω πόσο επηρέασε η τραγωδία των Τεμπών τους ανθρώπους, ξέρω, όμως, πως ήρθε η στιγμή , να αλλάξουν όλα. Δεν επιδέχεται άλλη αναβολή.

Αν οι κάλπες είναι το μέσο ειρήνευσης τότε για πρώτη φορά πρέπει όλοι να σκεφτούμε το παρελθόν. Και όχι το μέλλον. Το μέλλον είναι αβέβαιο και πολλές φορές πέρα από τις δυνάμεις μας. Με το παρελθόν όμως, μπορούμε να γνωρίζουμε τι να κάνουμε ή να μην κάνουμε στο μέλλον. Και αυτό το οφείλουμε στους 57 συνανθρώπους μας, που θα μπορούσαν να ‘ναι αδέρφια μας, γονείς μας, παιδιά μας, φίλοι μας και κομμάτι του εαυτού μας.

Χρωστάω στην Αθηνά να μεγαλώσει το παιδί της σε μια κοινωνία, στην οποία η μνήμη της, θα ‘ναι σημάδι ελπίδας και φωτός για ένα καλύτερο μέλλον. Χρωστάω σε όλους εκείνους τους φοιτητές και φοιτήτριες τον τελικό προορισμό τους, στον οποίο δεν έφτασαν ποτέ και που σε αυτόν βρισκόταν η ευτυχία και το μέλλον τους.

Χρωστάμε όλοι μαζί, σε όλους τους συγγενείς τους που έμειναν πίσω, να μην ξεχαστούν ποτέ οι δικοί τους άνθρωποι. Χρωστάμε στον ίδιο μας τον εαυτό την ζωή μας. Και αν οι εκλογές είναι το μέσο για την αρχή του τέλους, τότε χρωστάμε όλοι στην ιστορία να γραφτεί από εμάς και όχι από εκείνους!

Το άρθρο Μια σύγχρονη τραγωδία εμφανίστηκε πρώτα στο Giga fm 105,4 | Ραδιοφωνικός Σταθμός | Ήπειρος | Ιωάννινα.

Ποιος θα το περίμενε ότι μπορεί τόσο άδικα και βίαια να χαθούν οι ζωές των ανθρώπων σε ένα τρένο με προορισμό το θάνατο; Σε ποιους θα αποδοθούν ευθύνες; Γιατί πρέπει να βυθιστεί η χώρα στο πένθος για να αναλάβουν οι ιθύνοντες δράση;

Ένα σύστημα ασφαλείας το οποίο δεν τοποθετήθηκε από το 2000. Χρίστος Βερελής, Μιχάλης Λιάπης, Κώστας Χατζηδάκης, Ευριπίδης Στυλιανίδης, Χρήστος Σπίρτζης και Κώστας Καραμανλής είναι οι Υπουργοί που διετέλεσαν από το 2000 έως σήμερα. Μία παραίτηση και μερικά κροκοδείλια δάκρυα δεν αρκούν για να επιστρέψουν πίσω όλες αυτές οι ζωές.

Η ευθύνη είναι καθολική. Δεν αφορά ιδεολογίες, παρατάξεις, κόμματα και όλο αυτό το σαθρό πολιτικό κόσμο. Κάνεις στο απυρόβλητο αλλά όλοι υπεύθυνοι για την εθνική αυτή τραγωδία.

Το άρθρο Τρένο με προορισμό το θάνατο εμφανίστηκε πρώτα στο Giga fm 105,4 | Ραδιοφωνικός Σταθμός | Ήπειρος | Ιωάννινα.

Αυτό που συμβαίνει είναι ότι η αγοραστική δύναμη των πολιτών φθίνει διαρκώς. Η αξία των 50 ευρώ το 2005 δεν σχετίζεται με αυτή του σήμερα.

Επί παραδείγματι η τιμή της αμόλυβδης βενζίνης τον Ιανουάριο του 2005 ήταν 0,748 ανά λίτρο. Σήμερα η τιμή της ανέρχεται σε 2,070, με την τιμή να μεταβάλλεται από πρατήριο σε πρατήριο. Το ποσοστό αύξησης της τιμής της βενζίνης είναι 166.67 %. Με 50,00 ευρώ σήμερα είμαστε κατά 166% πιο αδύναμοι οικονομικά από ότι το 2005.

Η ίδια σύγκριση μπορεί να γίνει και στα τρόφιμα. Την ίδια στιγμή που τα προϊόντα υφίστανται ραγδαία αύξηση ο μισθός των πολιτών παραμένει στα ίδια επίπεδα.

Η νέα εφαρμογή της κυβέρνησης σκοπό έχει την προστασία των νοικοκυριών από την κερδοσκοπία των επιχειρήσεων. Ωστόσο, μέχρι στιγμής δεν έχει λάβει θετική κριτική από το ευρύ κοινό.

Η διαχείρηση της κρίσης δεν είναι εφικτή μέσα από εφαρμογές και μικροεπεμβάσεις στην οικονομία τη στιγμή που το καλάθι του νοικοκυριού αδειάζει.

Το άρθρο Το καλάθι του νοικοκυριού εμφανίστηκε πρώτα στο Giga fm 105,4 | Ραδιοφωνικός Σταθμός | Ήπειρος | Ιωάννινα.

Οι αναγνώστες δεν είχαν πια ανάγκη τους απαραίτητους μεταφραστές για να περιμένουν την έκδοση ενός βιβλίου, αν και εφόσον ένας εκδοτικός οίκος επιθυμούσε να το κυκλοφορήσει. Πλέον, με τα αγγλικά να είναι παγκόσμια γλώσσα, ακόμη κι ένα βιβλίο που δεν είναι διαθέσιμο στην ελληνική αγορά μπορεί να φτάσει στα χέρια μας για να το απολαύσουμε. Το μέσο βρίσκεται ήδη στην παλάμη μας και λέγεται κινητό τηλέφωνο. Τα smartphones αποτελούν εργαλείο για όλους μας και μπορούμε να τα χρησιμοποιήσουμε για να κρίσιμες εργασίες της καθημερινότητάς μας. Με αυτά κάνουμε τα ψώνια μας από online κολοσσούς όπως το Amazon, με αυτά διασκεδάζουμε παίζοντας αγαπημένα κλασικά φρουτάκια σε online πλατφόρμες όπως της PokerStars Casino και με αυτά πραγματοποιούμε τις online τραπεζικές συναλλαγές μας σε τράπεζες όπως η Eurobank. Με τον ίδιο τρόπο, λοιπόν, τα χρησιμοποιούμε για να κάνουμε διαδικτυακά αγορές των ξενόγλωσσων βιβλίων που μας αρέσουν.

Και καθώς η τεχνολογία έχει γίνει σύμμαχος στην ανάγνωση του επόμενου βιβλίου μας, γιατί να μην σας προτείνουμε βιβλία που να έχουν σχέση με την τεχνολογία; Οι επιλογές που υπάρχουν είναι άπειρες και η ποικιλία της θεματογραφίας είναι τεράστια. Σας παρουσιάζουμε λοιπόν μία από τις πιο ποικιλόμορφες λίστες που έχετε δει, προκειμένου να διαλέξετε αυτό που σας ταιριάζει περισσότερο.

Ο Steven Levy, γνωστός και για τη μεγάλη επιτυχία του «Facebook: The Inside Story», μπήκε στα άδυτα ενός κολοσσού, όπως η Google, με το «In the Plex: How Google Thinks, Works, and Shapes Our Lives». Το συγκεκριμένο βιβλίο είναι η καλύτερη ευκαιρία για εκείνους που θέλουν να μάθουν τα εσωτερικά μυστικά και το ιστορικό της τεράστιας επιτυχίας της Google.

Όταν η Gretchen McCulloch αποφάσισε να αποκωδικοποιήσει τη slang του ίντερνετ, πήρε μία θέση ανάμεσα στα bestsellers των New York Times, με το «Because Internet: Understanding the New Rules of Language». Η συγγραφέας, γνωρίζοντας καλά την επιστήμη της γλωσσολογίας, καταπιάνεται με τη συμπεριφορική πλευρά των φαινομενικά απλών συνηθειών, όπως τα gif, που έχουν περάσει στην καθημερινή ηλεκτρονική ζωή μας, μέσα από τα social media.

Εάν ψάχνατε ένα βιβλίο με θέμα την τεχνολογία και το πώς να… την αποφύγετε, o Cal Newport είναι ο άνθρωπός σας. Το «Digital Minimalism: Choosing a Focused Life in a Noisy World» δείχνει τον δρόμο για την απεξάρτηση από τα social media και το ίντερνετ, μέσα από έναν μεγάλο όγκο πληροφοριών και μιας θαρραλέας ψυχολογικής βουτιάς. Θα θέλατε να βρείτε τρόπους να ξαναβρεθείτε με τον «έξω» κόσμο; Αναρωτιέστε γιατί, ενώ μπορεί να μη βοηθάει την ψυχολογία σας, είστε ακόμα πάνω από το κινητό σας; Αυτό το βιβλίο μπορεί να είναι γραμμένο για εσάς.

Το «Super Pumped: The Battle for Uber» είναι το αποτέλεσμα της μεγάλης έρευνας του διάσημου δημοσιογράφου των New York Times, Mike Issac. Πρόκειται για την καταγραφή του χρονικού της τεράστιας επιτυχίας της Uber, μέχρι την κατακόρυφη πτώση. Ένας τεράστιος αριθμός μαρτυριών από πολλούς συνεντευξιαζόμενους, οι οποίοι ήταν σε θέση να παρέχουν αδημοσίευτα χαρτιά και πληροφορίες, συνθέτει την ιστορία της τεράστιας επιχείρησης και την απόδειξη πως όσο εύκολα κάτι μπορεί να πετύχει, τόσο εύκολα μπορεί και να καταρρεύσει.

Ο βραβευμένος, Nicholas Carr, επιχειρεί μια βαθιά συναισθηματική και πολιτισμική ανάλυση του φαινομένου «ίντερνετ», με το «The Shallows: What the Internet Is Doing to Our Brains». Το βιβλίο εξερευνάει τις ρίζες, την ιστορία και τη σύνδεση της ανθρώπινης φύσης και του εγκεφάλου από τις παλιότερες μέχρι τις πιο πρόσφατες εκφάνσεις των κοινωνικών μέσων.

Το «Broad Band: The Untold Story of the Women Who Made the Internet», της Claire L. Evans, γράφτηκε με σκοπό να ρίξει φως στη γυναικεία δύναμη που έχει συμβάλλει στην τεχνολογία και που πολλές φορές δεν έχει εισπράξει τα απαιτούμενα εύσημα. Εδώ, μπορείτε να ανακαλύψετε γυναίκες που έχουν αφήσει το δικό τους στίγμα στην ιστορία, με εφευρέσεις, έργα ή την ευφυΐα τους, από τη βικτωριανή εποχή έως σήμερα, ξεπερνώντας όλες τις δυσκολίες των κλισέ που μπορεί να σταθούν εμπόδιο στην εξέλιξη και την αναγνώριση της συμβολής του γυναικείου φύλου.

Το άρθρο Η τεχνολογία στη λογοτεχνία εμφανίστηκε πρώτα στο Giga fm 105,4 | Ραδιοφωνικός Σταθμός | Ήπειρος | Ιωάννινα.

Ηχηρός τίτλος, μεγάλη στιγμή. Ένοχος ο Δημήτρης Λιγνάδης για δύο βιασμούς ανήλικων παιδιών. Την είδηση συνοδεύει το εξής: Ελεύθερος με αναστολή. Ελεύθερος.

Η λέξη απόλεσε την απόλυτα καθοριστική σημασία της. Την αίγλη και το στίγμα της. Μια χώρα ολόκληρη παρακολούθησε έντρομη το χρονικό της υπόθεσης και πίστεψε στην δύναμη της δικαιοσύνης. Της κυρίας του αγάλματος, που κρατά στο ένα χέρι σπαθί και στο άλλο την ζυγαριά. Στην κοινωνία μας η ζυγαριά έγειρε και το σπαθί έκοψε και τα 2 της χέρια.

Ο δήμιος εξακολουθεί να βρίσκεται ανάμεσα μας. Παίρνει αποφάσεις, εκδίδει νόμους, μας επροσωπεί, τον «ψηφίσαμε». Ελεύθερος με αναστολή. Ελεύθερος να συνεχίσει την αηδιαστική ζωή του. Μια ζωή συγκάλυψης, διαστροφής και τρομερής εχεμύθειας. Μυστικά κρυμμένα καλά πίσω από κλειστές πόρτες. Βλέπουμε κάθε μέρα την παρακμή και δεν μας κάνει καμία εντύπωση. Δεν αντιδράμε.

Δεν δείχνουμε πυγμή και απάντηση. Ηττηθήκαμε κατά κράτος. Μας κέρδισαν. Ελεύθερος ένας βιαστής. Ένα απόβρασμα. Μια πολιτεία του ανοίγει την πόρτα και εκείνος μας κοιτά ερειστικά.

Μπήκαν φυλακή για χρέη, για μικρό-κλοπές, δέρνονται για πορείες, αντίσταση κατά της αρχής, επειδή κοιτάνε έντονα αστυνομικό, επειδή καθυστέρησαν το ενοίκιο. Μας δέρνουν κάθε μέρα. Ηθικά, σωματικά, πνευματικά. Ψυχή και ύλη. Και εμείς;

Τους γυρνάμε και το άλλο μάγουλο, να μοιάζει με το άλλο. Εκείνος δεν μπήκε φυλακή. Εκείνος μας δείχνει, ό,τι το πλέον επονείδιστο έγκλημα μένει ατιμώρητο. Δεν υπάρχει ποινή. Δεν υπάρχει τιμωρία. Δεν υπάρχει τίποτα.

Υπάρχουν εκείνοι και υπάρχουμε και εμείς. Ο κόσμος μας είναι τόσο μικρός και άχαρος μπροστά στον δικό τους. Και αυτό χάρη στην δική μας άγνοια και απάθεια. Βίασε και εμάς. Μας βιάζουν κάθε μέρα. Γδύνουν το περίβλημα, μας μέχρι να φτάσουν στην σάρκα και από εκεί στο τέλειο είναι, του οποίου απέμεινε ένα τίποτα. Τόσος αγώνας και τόση αγανάκτηση για να είναι όλα τα θύματα τίποτα. Μηδέν.

Τελεία. Η ανάμνηση και ο πόνος της εμπειρίας επαναλαμβάνονται στο άκουσμα της λέξης ελεύθερος και ας είναι ένοχος. Επροσώπησε το θέατρο και την ποίηση, καθώς λέγεται, όσο κανένας άλλος.

Αφού όλοι οι «καλλιτέχνες» φρόντισαν για εκείνον και τους όμοιους του, ξέχασαν την ελληνική τραγωδία. Την κοσμοθεωρία των Ελλήνων.

Η «ύβρις». Υπερεκτίμησαν τις ικανότητες και τη δύναμή τους. Συμπεριφέρθηκαν με βίαιο, αλαζονικό και προσβλητικό τρόπο απέναντι στους άλλους, στους νόμους της πολιτείας και στον άγραφο θεϊκό νόμο. Θεώρησαν ότι είναι Θεοί και τους εξόργισαν. Από εκεί ακολουθεί η «άτις». Η αλαζονία και έπαρση αποτελούν την αχίλλειο πτέρνα τους. Ο υβριστής αρχίζει να χάνει την κρίση του.

Εκεί οι «θεοί» και στη προκειμένη οι δαίμονες τον οδηγούν στα απόλυτα σφάλματα. Ακολουθεί η «νέμεσις». Ακολουθεί η οργή. Δεν ήρθε από το κράτος, δεν ήρθε από αυτούς, που όφειλε. Η «τίσις» πλησιάζει. Η τιμωρία έρχεται. Όλοι είναι οργισμένοι. Και η μεγάλη παράσταση δεν θα κλείσει ποτέ την αυλαία της, όσο ένας παιδεραστής κυκλοφορεί ελεύθερος με αναστολή. Ποτέ, όσο οι εγκληματίες ζουν ανάμεσα μας.

Τότε θα πέσει το χειροκρότημα!

Το άρθρο Βιάζουν και εμάς! εμφανίστηκε πρώτα στο Giga fm 105,4 | Ραδιοφωνικός Σταθμός | Ήπειρος | Ιωάννινα.

Πρόσφατα σε αναγνώσεις μου «έπεσα» επάνω σε ένα κείμενο, σχετικό με το κοινωνικό «πράττειν» και την κατασκευή της σύγχρονης πραγματικότητας και αν και κατά πόσο οι πολίτες μιας κοινωνίας, φέρουν ευθύνη για την κατάσταση αυτής.

Το κοινωνικό «πράττειν» ορίζει ο Βέμπερ, που μεταξύ άλλων αποτελεί την μεγάλη «σχολή», σχετικά με το τι είναι κράτος, τι εξουσία και πως οι πολίτες εντάσσονται στα πλαίσια αυτά. Για αυτά σας παραπέμπω στα κείμενα του ιδίου, που τα εξηγεί με κάθε λεπτομέρεια.

Σε πολύ σύντομο χρόνο συσχέτισα την έννοια του κράτους, του ορισμού, αρχικά και κατόπιν της μορφής, που λαμβάνει σήμερα, με την έννοια του πολίτη και πως και αυτή έχει μετασχηματιστεί. Ο Αριστοτέλης με τον Πλάτωνα όρισαν τον πολίτη παραπάνω από τον καθένα, και αποδίδουν σε κάθε άνθρωπο που συμμετέχει στα κοινά, χαρακτηριστικά ωριμότητας, σκέψης και απόλυτης γνώσης.

Η απόλυτη αυτή γνώση για τον Πλάτωνα και τον μύθο του σπηλαίου, ήταν η έξοδος από την άγνοια και το σκοτάδι της αμάθειας. Ποια είναι η νέα γνώση και ποιος ο νέος πολίτης;

Η σύγχρονη κοινωνία χαρακτηρίζεται από δομές και συνθήκες, στις οποίες οι άνθρωποι από μονάδες, γίνονται σύνολο. Πρόκειται για ένα σύνολο, που συμβιώνει και επιβιώνει μαζί, με κανόνες, νόμους, παραδόσεις και κυρίως το κοινό αίσθημα ότι όλοι είναι για έναν και ένας για όλους. Το «όλον» οριζόμενο από την φυσική περιγράφει το σύμπαν, το ολοκληρωμένο και το πλήρες. Οι άνθρωποι είναι πλήρεις, είναι ικανοποιημένοι και παραμένουν σύνολο.

Όλοι οι ρηματικοί χρόνοι που χρησιμοποίησα είναι εξ ολοκλήρου λανθασμένοι. Έτσι όφειλαν να είναι οι σύγχρονες κοινωνίες και παραδόξως δεν είναι. Ας δούμε, λοιπόν, μαζί τα είδη και τις κατηγορίες πολιτών στις κοινωνίες.

Ένα παράδειγμα κοινωνίας είναι και αυτό της δικής μας. Δομήθηκε από τις διδαχές σοφών ανθρώπων. Εξήγαγε τα πρότυπα αυτά σε όλο τον πλανήτη και απέδειξε ότι η δημοκρατία είναι η σωτηρία για το σύνολο. Κάποιες φορές διαβάζουμε τα λόγια των σοφών, όπως ακριβώς μας συμφέρει. Και ύπαρχει ένα βασικό σημείο παρανόησης.

Ο Αριστοτέλης όρισε τα πολιτεύματα και κατέδειξε την δημοκρατία ως φαύλο πολίτευμα. Τι σημαίνει αυτό; Με απλά λόγια ορίζει την δημοκρατία ως συνθήκη στην οποία επωφελούνται οι πολλοί σε βάρος των λίγων, ενώ δεν θα έπρεπε. Κατά τον Αριστοτέλη ορθό πολίτευμα είναι εκείνο των άριστων, οι οποίοι έχουν δει το «φως», που περιγράφει ο Πλάτωνας. Έξω από το σπήλαιο και το σκοτάδι στο οποίο ζουν οι πολλοί.

Εκείνοι όρισαν ορθώς αυτά που κατόπιν εκμεταλλεύεται το σύγχρονο κράτος και η κοινωνία.

Κατηγορία πολίτη νούμερο 1:
Πρόκειται για τους «άριστους» και «λίγους» αυτής της κοινωνίας, οι οποίοι θεωρούν ότι τα ξέρουν όλα καλύτερα από τον καθένα, δρούν με απερισκεψία για τα δικαιώματα των «πολλών» και αποτελούν πηγαίο ζήτημα της σύγχρονης κοινωνικής διαστρωμάτωσης.

Κατηγορία πολίτη νούμερο 2:
Είναι παρακλάδι της πρώτης με εξαίρεση την μη συμμετοχή σε τίποτα. Αφήνουν την πρώτη κατηγορία να προηγείται, να φαίνεται και εκείνοι επωφελούνται από τις δράσεις των άλλων, υπερ αυτών και κατά των υπολοίπων.

Κατηγορία πολίτη νούμερο 3:
Πρόκειται για τους «πολλούς» οι οποίοι στην πραγματικότητα είναι οι λίγοι. Είναι ο μοχλός της κοινωνίας σε ακινησία. Σε βάρος τους χαράσσονται πολιτικές, λαμβάνονται αποφάσεις και κυρίως γίνοναι σχέδια με γνώμονα την δυστυχία και απομόνωση τους.

Αν η γενική ανάλυση δεν παρουσιάζει επακριβώς το νόημα, ας σκιαγραφήσουμε τα προφίλ τους σε μια φανταστική συνθήκη.

Έστω σημειώνεται ένα τροχαίο δυστύχημα στο οποίο οδηγός είναι ο πολίτης νούμερο 2, αστυνομικός ο πολίτης νούμερο 1 και θύμα ο πολίτης νούμερο 3.
Σε συνθήκες τροχαίου ο πολίτης 2 καλεί τον πολίτη 1 για να ενημερώσει για το ατύχημα και την κατάσταση του πολίτη νούμερο 3. Ο πολίτης νούμερο 2 είναι γόνος μεγάλης πολιτικής οικογένειας με δύναμη και χρήματα.

Έχει προξενήσει το χάος γύρω του και συναντά τον πολίτη νούμερο 1, αστυνομικό, ο οποίος τον αναγνωρίζει και δεν προβαίνει σε καμία από τις έννομες τυπικές διαδικασίες. Αντιθέτως προλαβαίνει στα κεντρικά το έγκλημα και την ιδιότητα του πολίτη 2, ώστε μεθοδευμένα να απαλλαγεί από ευθύνες και κατηγορίες.

Ο πολίτης 3 είναι απλά ένας πολίτης. Η ζωή του μόλις έλαβε τέλος και δεν αποδίδεται η δέουσα δικαιοσύνη για την προστασία και διατήρηση της υπόληψης του. Αναγνωρίζω την ακραία έκφραση του παραδείγματος.

Έτσι όμως έχουν τα πράγματα. Πολίτες 2ης και 3ης κατηγορίας εξευτελίζονται καθημερινά, αδικούνται, παραγκωνίζονται και στο τέλος πεθαίνουν προς όφελος άλλων, που αποτελούν «λαθρεπιβάτες» του συστήματος. Μπορεί και ένας απλός πολίτης να είναι μέρος του κυκλώματος. Με το να αδιαφορεί για τα κοινά και διαρκώς να προσβάλλει τα δικαιώματα των αδυνάτων με τις πράξεις του.

Και στην κορυφή της πυραμίδας πίσω από το «φως» του Πλάτωνα είναι εκείνοι που κινούν τα νήματα στο σπήλαιο. Βυθισμένο διαρκώς στο σκοτάδι, ώστε κανείς να μην βλέπει τα εγκλήματα και τις αδικίες τους.

Για το τέλος άφησα και κάποιους, που δεν φέρουν καν την ιδιότητα του πολίτη. Είναι απλά παρείσακτοι και άφαντοι στην κοινωνία, που τους συντηρεί.

‘Όλοι τους επιβαρύνουν το σύνολο. Θεωρητικά η ανάγνωση οδήγησε και στην ένταξη σε κάποια κατηγορία. Και αν όχι σίγουρα υπάρχουν πολλές άλλες. Ανέφερα την βάση αυτών. Ο Μαξ Βέμπερ αναφέρει ορθά: «Πνευματικοί άνθρωποι δίχως κρίση, ηδονιστές χωρίς καρδιά: αυτά τα μηδενικά νομίζουν ότι είναι η πεμπτουσία της επιστήμης».

Το άρθρο Σε ποια κατηγορία πολίτη ανήκεις; εμφανίστηκε πρώτα στο Giga fm 105,4 | Ραδιοφωνικός Σταθμός | Ήπειρος | Ιωάννινα.

Νομοσχέδια, κανονισμοί και ρήτρες δημοσιεύονταν ανέκαθεν από τις κυβερνήσεις, παράλληλα με εξαγγελίες και δημόσιες συζητήσεις, με στόχο τον κατευνασμό του πλήθους. Η πολιτική ρητορική είναι πάνω από όλα επιστήμη.

Δεν πρόκειται απλώς για κείμενα και ανάγνωση τους. Είναι η χάραξη της ίδιας της πολιτικής και των παραμέτρων, που την χαρακτηρίζουν. Παράδειγμα των παραπάνω αποτελεί, και η «συζήτηση» του πρωθυπουργού, στην οποία με φιλική διάθεση και κοντά στον νέο πολίτη, μιλά για ολιστική ζωή και παροτρύνει, «να ξεχάσουμε τα χρήματα».

Η ολιστική ζωή συναντάται σε διάφορα πεδία σκέψης και εξηγεί σειρά γεγονότων και ανθρώπινης συμπριφοράς. «Η ολιστική ζωή είναι νοοτροπία και τρόπος ζωής. Σημαίνει να φροντίζεις ολόκληρο τον εαυτό σου. Μυαλό, σώμα, συναισθήματα και ψυχή. Είναι η επίγνωση ότι καθένας από αυτούς τους τομείς συνδέεται και επηρεάζει ο ένας τον άλλον.»

Πρόκειται για την ένταξη της στην κοινωνική ζωή και είναι η νέα «συνταγή« της κυβέρνησης για πολίτες ευτυχισμένους και κυρίως στο απυρόβλητο της πραγματικότητας. «Μια άλλη σημαντική πτυχή της ολιστικής ζωής, είναι να δίνεις βάρος στη δύναμη που έχουν οι σκέψεις, τα λόγια και οι πράξεις σου».

Αν αποδομήσουμε την ολιστική ζωή, σύμφωνα με τον παραπάνω ορισμό, πρόκειται για ένα τρόπο ζωής στον οποίο ο κάθε άνθρωπος είναι υπέυθυνος για την ευημερία και ευζωία του, με σημαντική παράμετρο να προσέχει τις πράξεις και τις σκέψεις του, οι οποίες επηρεάζουν την υγεία του (ψυχική και σωματική).

Με πολύ απλά λόγια η κυβέρνηση μας λέει τα εξής: Αφήστε στην άκρη την οικονομική κρίση, την ανέχεια, την φτώχεια, την εγκληματικότητα, τη διαφθορά, την κακοτοπιά, τον ιδεολογικό και πολιτισμικό ξεπεσμό, συνθήκες που χαρακτηρίζουν την κοινωνία και εκπορεύονται από τις κυβερνητικές αποφάσεις τόσων ετών. Αφήστε στην άκρη τα χρήματα, που διαρκώς μειώνονται και παράλληλα αυξάνονται τα έξοδα.

Αφήστε στην άκρη το αβέβαιο μέλλον των νέων, τις απαράδεκτες συνθήκες εργασίας, τους εξευτελιστικούς μισθούς, την εκμετάλλευση και ζήστε ολιστικά. Αφήστε στην άκρη την ρημαγμένη κοινωνία από ανύπαρκτη δικαιοσύνη, κατεθυνόμενη παιδεία, εργαλειοποιημένη θρησκεία και απόντα ανθρωπισμό.

Ζήστε σαν να μην σαν πίνουν το αίμα με οικολογικό καλαμάκι. Ζήστε με καθαρό μυαλό και ψυχή και ας έχετε ψυχολογικά προβλήματα, από άγχος και στρες. Ζήστε ευτυχισμένοι και ας είστε στο όριο με την κατάσταση, που επικρατεί. Ζήστε μόνοι σας με τα ελάχιστα επιδόματα και τους υψηλούς φόρους. Ζήστε ελεύθεροι και ξέγνοιαστοι, λες και δεν θα σας δεσμεύσουν το σπίτι, το ρεύμα ή το νερό.

Κάντε ότι κάνουν και εκείνοι. Αγνοήστε τα προβλήματα, την καταστροφή, την απόλυτη εξαθλίωση και ζήστε. Πάτε τριήμερα και διακοπές. Μην σας νοιάζει τίποτα και κανείς, παρά μόνον ο εαυτός σας. Το πως θα ζήσετε δεν διευκρινίζεται προφανώς. Όταν ζεις ολιστικά, ζεις και στηρίζεσαι στον εαυτό σου. Μην μας τα κάνουν και όλα εύκολα. Χορηγήθηκε το fuel pass!

Ζήστε, λοιπόν, και μην ασχολείστε. Αφήστε τους να συνεχίσουν την ολική καταστροφή με την ησυχία τους. Γιατί μια κοινωνία σε «ύπνωση», εξυπηρετεί.

Το άρθρο Οδηγός κυβερνήσεως: Πως να ζείτε ολιστικά εμφανίστηκε πρώτα στο Giga fm 105,4 | Ραδιοφωνικός Σταθμός | Ήπειρος | Ιωάννινα.

Αγέλη ή αλλιώς κοπάδι. Ο άνθρωπος ως «λογικό» ον αποτελεί την εξέλιξη των υπόλοιπων αγελαίων ζώων, καθώς επιβιώνει σε οργανωμένες δομές. Αυτές είναι οι κοινωνίες.

Η σύγχρονη ψυχολογία χρησιμοποιεί τη θεωρία της αγελαίας συμπεριφοράς, για να εξηγήσει φαινόμενα, όπου πλήθος ανθρώπων δρουν με τον ίδιο τρόπο, την ίδια χρονική στιγμή και συχνά παρουσιάζουν παρόμοιες συμπεριφορές κατά τη διαδικασία λήψης αποφάσεων.

Ας μεταφέρουμε τον παραπάνω συλλογισμό σε μία οργανωμένη κοινωνία. Από την ημέρα της γέννησης του ο άνθρωπος επιθυμεί την ενσωμάτωση του σε μια «δομή» και την παραμονή του σε πλαίσια, στα οποία δεν είναι μόνος. Ένα μικρό παιδί πάντοτε παραμένει κοντά στους γονείς του από φόβο μήπως του συμβεί κάτι. Ένα παιδί, ωστόσο, δεν αναπτύσσει, λόγω νεαρού ηλικίας, την λογική και ενσυναίσθηση, που θεωρητικά διαθέτουν οι ενήλικες.

Τα μικρά παιδιά επικαλούνται τα ένστικτα τους, όπως ακριβώς κάνει ένα ζώο στην φύση. Σε περίπτωση που κάνει λάθος ή δημιουργήσει ζήτημα, η φράση που το ακολουθεί, είναι «παιδί είναι, θα μάθει». Προχωρώντας με τον συλλογισμό, ο ίδιος άνθρωπος σε μεγαλύτερη παιδική και εφηβική ηλικία εντάσσεται σε περισσότερες δομές. Σχολείο, φροντιστήριο, παρέες, δραστηριότητες και διαπροσωπικές σχέσεις. Είναι πάντα κοντά σε δασκάλους για να τον συμβουλέψουν, κοντά σε φίλους και συμμαθητές για να του κρατούν συντροφιά.

Η ένταξη σε «αγέλες» γίνεται όλο και πιο έντονη συνθήκη αλλά και ανάγκη. Νιώθει ολοκλήρωση και εξέλιξη. Δεν είναι άδικη η παραπάνω παραδοχή, διότι μόνος, κανείς, θα παρέμενε στάσιμος. Παρόλα αυτά η ένταξη οδηγείται και σε περισσότερες κάθετες δομές μιας κοινωνίας. Εργασία, πανεπιστήμιο και κυρίως η ενηλικίωση οδηγούν ακόμα περισσότερο στο ένστικτο της αγέλης.

Το ενστικτο της αγέλης αποκτά ισχυρό έρεισμα και κυρίως παρατηρείται σε περισσότερους ανθρώπους. Είναι όμως καλό ή κακό να υπακούμε σε αυτό;

Αν αναζητήσετε στο διαδίκτυο, θα βρεθείτε μπροστά σε δεκάδες άρθρα για το πώς να απαλλαγείτε από το ένστικτο της αγέλης. Την ίδια στιγμή, η συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας, υπακούει τυφλά σε αυτό το ένστικτο, και ντρέπεται να το παραδεχτεί. Πρόκειται για την λεγόμενη εξουσία της πλειοψηφίας.

«Θα κάνουμε ότι πει η πλειοψηφία, ότι θέλουν οι περισσότεροι, ένας για όλους και όλοι για έναν» φράσεις οι οποίες καταλήγουν, να καταδεικνύουν μια υπεροχή των πολλών έναντι των λίγων. Των ισχυρών πολλών έναντι των λίγων αδυνάτων.

Οι περισσότεροι άνθρωποι πηγαίνουν με τους πολλούς γιατι φοβούνται, νιώθουν ασφαλείς σε μεγάλα πλήθη, ενώ παράλληλα δηλώνουν χαμένοι στην παγκοσμιοποίηση και τον πολιτισμό.

Ο Γκόρντον και ο Σεντέροβιτς κατέληξαν στο ίδιο συμπέρασμα: «όταν δεις ένα τεράστιο πλήθος να τρέχει κάπου, τότε τρέξε αμέσως μακριά». Συνήθως θεωρούμε, ότι οι πολλοί έχουν και την απάντηση. Οπότε και τους ακολουθούμε.

Το όλο οικοδόμημα θέλει και έναν ηγέτη.

Κάποιον να διοικεί και να κατευθύνει την αγέλη. Αυτός ο ηγέτης είναι ο βοσκός ενός μεγάλου ποίμνιου. Τα πρόβατα όλα λευκά, πανομοιότυπα και κυρίως αδυνατούν να αντιδράσουν. Μπορεί όμως και σε αυτά να βρούμε και κάποιο διαφορετικό, το λεγόμενο «μαύρο». Όλοι το θεωρούμε παρείσακτο και ανεπιθύμητο. Δεν ταιριάζει πουθενά, δεν χωράει πουθενά.

«Μέσα σε μια κοινωνία»

Το ποίμνιο αυτό μέσα σε μια κοινωνία μπορεί να συναντηθεί σε πολλά παραδείγματα. Ο ηγέτης υποτάσσει με την βία. Καταστέλλει και περιφρουρεί το κοπάδι. Η επιθετικότητα και η βία πρόκειται για επίδειξη δύναμης.

Η κοινωνία έμαθε στις γυναίκες να υποτάσσονται στο πλήθος των ανδρών, και αν όχι τότε πρέπει να τιμωρηθούν, γιατί δεν υπήρξαν υπάκουες. Οι άνδρες είναι πιο δυνατοί από τις γυναίκες, όπως και στη φύση τα αρσενικά είναι συνήθως πιο δυνατά από τα θηλυκά. Στο ζωικό βασίλειο, όμως, υπάρχει μια ενστικτώδης απαγόρευση εκδήλωσης επιθετικότητας προς τα θηλυκά. Στους ανθρώπους τα ένστικτα αυτά διαρκώς μεταβάλλονται.

Για να δικαιολογηθούν οι εξάρσεις, το πρόβλημα μεταφέρεται στο θύμα (δεν μαγείρευε καλά, με ενόχλησε κλπ).

Παρόμοια συμπεριφέρονται και οι χούλιγκαν. Όπως σε μια πρωτόγονη αγέλη, χαστούκια δίνονται όχι σε ένα σημαντικό άτομο, αλλά σε ένα πιο αδύναμο. Έτσι συνέβη και με τον Άλκη!

Σημαντικά πρόσωπα έπληξαν την αγέλη. Άνθρωποι όπως ο Στάλιν και ο Χίτλερ ήταν απολύτως ελεύθεροι από το ένστικτο της αγέλης. Ήταν αυτοί, που μισούσαν, χειραγωγώντας επιδέξια το ένστικτο του πλήθους και οδήγησαν τον εικοστό αιώνα στις πιο τρομερές καταστροφές στην ιστορία της ανθρωπότητας. Οι πολλοί ακολούθησαν!

Οι πολλοί ακολουθούν και την εκκλησία. Στις δομές της καλλιεργείται το «αγαπάτε αλλήλους» την ίδια στιγμή που το «μαγαζί» ανοίγει και κλείνει τις πόρτες του κατά το δοκούν. Ποιοι είναι τελικά οι άλλοι;

Η αγέλη αδυνατεί να αυτοπροσδιοριστεί. Οι πολλοί straight, χριστιανοί, Έλληνες, πλούσιοι, πετυχημένοι, άνδρες κλπ ρατσίζουν και απομακρύνουν τις μειοψηφίες. Συνέβη με την Χρυσή Αυγή, συμβαίνει με τον ρατσισμό και την βία. Πολλά τα παραδείγματα. Τώρα συμβαίνει και με τον πόλεμο.

Και εκεί η αγέλη ακολουθεί τα ένστικτα της. Έγινε μόδα το ΝΑΤΟ και ο εχθρός μεταφέρθηκε αλλού. Τώρα όλοι επιλέγουν την απομάκρυνση και το περιθώριο. Την ρητορική μίσους και τον εξαναγκασμό. Και αν κάποιος επιλέγει να ‘ναι μόνος μακριά από το «κοπάδι», είναι το παράσιτο.

Έγιναν οι πολλοί εμβολιασμένοι και η μειοψηφία των ανεμβολίαστων. Ή και το αντίστροφο. Χώρα διχασμού και ανθρωπότητα έσχατης παρακμής. Απέμεινε το μίσος.

Το καλλιεργεί η αγέλη και το αναπαράγει το ένστικτο. Με την ίδια δυναμική που απορρίπτει το διαφορετικό. Μένει έκαστος να προσδιορίσει την ιδιότητα του σε αυτήν την αγέλη.

Η κοινωνία στην σύγχρονη της μορφή είναι ένα μεγάλο κοπάδι με πολλούς «τσομπάνους». Εκείνοι σαλεύουν, σφυρίζουν και χτυπούν και όλα τα πρόβατα ακολουθούν προς την ίδια κατεύθυνση. Όσα απομακρύνονται και διαλέγουν άλλο δρόμο δηλώνονται «εξαφανισμένα» και λησμονούνται. Και αν βρεθούν, τιμωρούνται.

Και αν η αλληγορία φαντάζει μη αντιπροσωπευτική ας την μεταφέρουμε στην εμπειρία μας: είμαστε πρόβατα μιας πολύ μεγάλης αγέλης, της κοινωνίας μας. Σε αυτήν ότι και να κάνει η πλειοψηφία ως μόδα, συμπαρασύρει το πλήθος. Έχουμε πολλούς ηγέτες/ βοσκούς να σφυρίζουν και να μας δείχνουν τον «σωστό» δρόμο, εκεί που πάνε οι πολλοί, η Δύση, η Ανατολή, η Ευρώπη, το συμφέρον μας, το καθήκον μας. Μοιάζουν ελαφρώς γνωστά τα παραπάνω;

Αφού χρειάστηκαν λίγα δευτερόλεπτα ανάγνωσης στην τελευταία πρόταση, σας καλωσορίζω στην «αγέλη» του 21ου αιώνα. Αυτή που δημιουργήσαμε και σε αυτή που ζούμε!

Το άρθρο Ψυχολογία της αγέλης και κοινωνία εμφανίστηκε πρώτα στο Giga fm 105,4 | Ραδιοφωνικός Σταθμός | Ήπειρος | Ιωάννινα.

Η διαμόρφωση του πολιτικά ορθού ωστόσο είναι ιδιαίτερα ανησυχητική. Ο ιθύνων νους του καθορισμού του πολιτικά ορθού είναι μία νέα κοινωνική ελίτ. Πρόκειται για τους τηλεδικαστές, τους influencers, τα Μέσα Κοινωνικής δικτύωσης κ.α.

Πρόκειται για όλους αυτούς που καταδίκασαν την κωμική σειρά του Σεφερλή αλλά την ίδια στιγμή εξυμνούν τους trapers της νέας εποχής. Η νέα αυτή τάση της ανθρωποφαγίας άγγιξε τον κ. Σεφερλή, ο οποίος ως ηθοποιός υποδύεται ένα ρόλο. Την ίδια στιγμή οι νέα αυτή μουσική τάση που υποβιβάζει τη γυναίκα σε υποχείριο και σεξουαλικό αντικείμενο ενώ παράλληλα εξωθεί τους νέους σε χρήση ναρκωτικών και αλκοολισμό είναι σύμφωνη με το πολιτικά ορθό.

Το πρόβλημα λοιπόν, όπως το αντιλαμβανόμαστε είναι τα πρότυπα. Τι πρότυπο αποτελούν οι trapers, οι influencers, οι ηθοποιοί, οι πολιτικοί, οι τηλεπαρουσιαστές. Ίσως πρέπει να αναλογιστούμε την δυναμική που έχουν αυτοί οι άνθρωποι και σε ποιες ηλικιακές ομάδες.

Οφείλουμε ως μέλη του κοινωνικού ιστού προτού κατασπαράξουμε έναν άνθρωπο, να ζυγίζουμε καλύτερα τα δεδομένα. Δεν είναι θεμιτό να ενστερνιζόμαστε τις απόψεις ορισμένων ανθρώπων μόνο και μόνο επειδή έχουν πρόσβαση σε ένα Μέσο όπως η τηλεόραση ή έχουν πολλούς ακόλουθους στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης.

Η μουσική που ακούμε είναι προσωπική επιλογή. Τα προγράμματα που παρακολουθούμε είναι επίσης προσωπική επιλογή. Σε περίπτωση που διαφώνουμε με το παραγόμενο έργο δεν το καταναλώνουμε.

Δείτε ακόμα: Τα 8 Χρόνια Πολέμου Στο Λουγκάνσκ

Το άρθρο Περί ανθρωποφαγίας εμφανίστηκε πρώτα στο Giga fm 105,4 | Ραδιοφωνικός Σταθμός | Ήπειρος | Ιωάννινα.