Του Ραφαήλ Μεν. Μαϊόπουλου
1. Θα περιμέναμε η επιστολή του Αρχιεπισκόπου προς τον πρωθυπουργό να εστιάζεται στο «ηθικό ζήτημα» της κρίσης και όχι στο «τεχνοκρατικό».
- Να υποδεικνύει τα ηθικά γενεσιουργά αίτια της κρίσης, που δημιουργήθηκαν από τη, διαχρονικά, κακή συμπεριφορά της ηγεσίας του τόπου (πολιτικής, εκκλησιαστικής, οικονομικής, πευματικής): την πρόταξη του ατομικού συμφέροντος έναντι του συμφέροντας της ολότητας, την υπόθαλψη ή την ανοχή της διαφθοράς, της α-νομίας, της κλοπής και της σπατάλης του δημόσιου χρήματος, της αναξιοκρατίας, του πνεύματος της ήσσονος προσπάθειας, του υπερκαταναλωτικού ευδαιμονισμού…
- Να τονίζει πως χωρίς την καταπολέμηση αυτών των «θανάσιμων αμαρτημάτων», σωτηρία για τη Χώρα δεν θα υπάρξει, όποια κι αν είναι τα τεχνοκρατικά μέτρα που θα εφαρμοστούν για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης.
- Να διαβεβαιώνει πως η Εκκλησία στη δύσκολη αυτή περίσταση βρίσκεται κοντά στον λαό και προσεύχεται οι υπεύθυνοι άρχοντές του να πάρουν τις καλύτερες για τη Χώρα και τον λαό αποφάσεις.
2. Η επιστολή του Αρχιεπισκόπου, ασχολούμενη με την τεχνοκρατική πλευρά της κρίσης:
- Απορρίπτει την «αδιέξοδη και αποτυχημένη γραμμή του πρόσφατου παρελθόντος μας».
- Αποφαίνεται πως, με την πολιτική αυτή, “ζητούνται δεσμεύσεις που δεν λύνουν το πρόβλημα, αλλά αναβάλλουν μόνο προσωρινά τον προαναγγελθέντα θάνατο της Οικονομίας μας και υποθηκεύουν, ταυτόχρονα, την εθνική μας κυριαρχία, τον πλούτο που έχουμε, αλλά























